3. apr, 2015

Pispotjes

'Mag ik je iets vragen?'

Voor mij aan de balie staat een kleine vrouw die mij met vriendelijke kraaloogjes aankijkt. Het haar draagt ze strak achterover in een knotje. Ze is keurig gekleed, netjes opgemaakt. Een echte dame. Opvallend zijn de vele knopjes in haar oren.

'Ik wil graag een tattoo laten zetten op mijn buik, doorlopend naar de rug. Ik weet ook al precies wat ik wil laten zetten. Veel bloemen, van die pispotjes, twee vlinders en twee vogeltjes die bij elkaar komen met de snaveltjes tegen elkaar zodat de ruimte er tussen een hart vormt. En wil graag wat meer informatie over de kosten.'

Ik heb geen flauw idee wat pispotjes zijn, maar begrijp wel wat de bedoeling is en leg haar de procedure uit. Dat er meerdere sessies nodig zijn voor een dergelijk groot werk en wat ze kan verwachten qua prijs. Ze knikt instemmend en gaat akkoord.

Dan komt de aap uit de mouw.

'Zetten jullie ook tattoos over littekens heen? Of is dat niet mogelijk?'

Ik stel haar gerust en laat haar weten dat een tattoo juist een perfect middel is om ontsierende littekens te verbergen, mits deze niet vers zijn. Op haar gezicht verschijnt een brede lach. Ze oogt opgelucht. Ze ontroert me met haar blijdschap. Met alle liefde nodig ik haar uit achter de balie om op de computer op zoek te gaan naar mooie afbeeldingen van de vlinders, vogeltjes en de 'pispotjes' die in haar tattoo verwerkt moeten worden.

50 kilo afgevallen

De dame blijkt Marga te heten. De naam van de pispotjes is op internet ook snel achterhaald; haagwinde. De vlinders moeten koninginnepages worden en de vogeltjes kolibries. Marga blijkt een echt natuurmens, weet precies wat ze wil en heeft er goed over nagedacht.

Terwijl we samen het internet afstruinen naar mooie foto's van de bloemen, vlinders en vogeltjes die ze graag wil, en ik de afbeeldingen voor haar uitprint vertelt ze mij haar verhaal. Marga is nu 52 jaar en woog zeven jaar geleden nog 110 kilo bij een lengte van amper 1.60m . Ze at ongezond en bewoog haast niet. Toen ze last kreeg van alle lichamelijke ongemakken die bij Obesitas horen besloot ze voor zichzelf de knop om te zetten en aan haar conditie te gaan werken. Nadat ze zich had aangemeld bij een diëtiste en de sportschool kreeg ze steeds meer plezier in het handhaven van haar nieuwe levensstijl en viel geheel op eigen kracht maar liefst 50 kilo af!

Dan grijpt ze naar haar oorlel en toont me de oorbellen die me al eerder waren opgevallen. 'Na iedere 15 kilo gewischtsverlies heb ik een oorbelletje laten zetten'. Zegt ze niet zonder trots. 'Als beloning voor mezelf. Na iedere 15 kilo liet ik weer een gaatje erbij prikken. Ik ging van maat 54 naar maatje 40. Het laatste gaatje heb ik laten prikken toen ik de halve marathon had gelopen.'

De halve marathon!

'Maar de daadwerkelijke afsluiting gaat nu pas plaatsvinden', vervolgt ze haar verhaal. De tattoo die Marga gaat laten zetten is namelijk haar beloning voor de buikwandcorrectie die ze heeft ondergaan en de marathon van New York die ze daarna heeft gelopen!

De Marathon van New York!

Hallo!

Ongelooflijk. Wat een bijzondere vrouw.

'Weet je,'zegt ze nuchter. 'Het afvallen zelf is nog niet eens het moeilijkste. Veel moeilijker is het om het gewicht eraf te houden! Maar ik blijf mezelf belonen hoor. Niet met iets lekkers, maar bijvoorbeeld met een nieuwe jurk. En nu met deze mooie nieuwe tattoo. Bij wijze van het begin van een mooi, fit en vooral gezond nieuw leven.

Voor we de eerste afspraak plannen laat Marga me nog weten niet al te veel kleur in de tattoo te willen. Haar voorkeur gaat uit naar het waterverf effect. Pasteltinten. Onze Spaanse Johe is hier heel goed in, dus ik besluit dat hij deze bikkel gaat tatoeëren. En na een week is de eerste sessie een feit.

Klus van 14 uur

Samen met Johe zet ik het bed klaar waarop Marga straks plaats kan nemen. 'Wil je er een scherm omheen?' vraag ik haar nog. Maar Marga maakt het allemaal niets uit of mensen haar wel of niet kunnen zien. 'Welnee', zegt ze, en trekt ter plekke haar broek en shirt uit. 'Ik ga ook vaak lekker naar de sauna. Geen enkel probleem.' Ze neemt plaats op het bed en Johe begint uit de vrije hand met zijn marker een kolibrie over het litteken op haar buik te tekenen. De wijdgespreide vleugels bedekken alles wat Marga graag achter zich wil laten.

Tijdens de vele kopjes thee die we samen nuttigen in de pauzes leer ik haar steeds beter kennen en blijken we lekker met elkaar te kunnen lachen. Ook met de altijd blije Johe heeft ze direct een klik. Er wordt tijdens de vier sessies die voor deze tattoo nodig zijn veel gekletst, gegrapt en gegrold in grappig steenkolen Engels en na iedere sessie wordt er flink geknuffeld.

Dan, na drie sessies van drie uur en een sessie van maar liefst vijf uur staat alles erop. En Marga is blij.

'Tja... een heleboel mensen die ik ken vinden het maar niks hoor', vertrouwt ze me toe. ' Dat was met die oorbelletjes ook al zo. Maar ik doe lekker toch wat ik wil. Ik rijd ook motor. Dat vinden ze ook maar raar. Maar ik vind het heerlijk!'

Juist het feit dat Marga precies doet wat ze zelf wil heeft ervoor gezorgd dat ze al haar doelen heeft bereikt. En dat ze nu niet meer tegen de littekens van het verleden hoeft aan te kijken. Maar in plaats daarvan via de vlinders, bloemen en vogels op haar lichaam telkens weer wordt herinnerd aan de prachtige toekomst die ze nog voor zich heeft.

En natuurlijk aan het feit dat iedereen die niet ziet hoe bijzonder ze is en haar enkel veroordeelt vanwege een tattoo, haar motor of wat extra oorbelletjes, wat haar betreft de pot op kan.