8. apr, 2015

Aandachttrekkeritis

De meeste klanten die bij ons binnen komen zijn lief, leuk, aardig en gezellig.

Van sommige echter vraag je je af of iemand ergens de poort van de dierentuin open heeft laten staan. Dit soort mensen is onbeschoft, ongemanierd en onaangepast. Gelukkig zijn dit soort klanten in de minderheid, maar toch. Ze zijn er. Zo ook Flip Hazewip.

Hazewip is op zoek naar een vriendin.'Jij bent ook nog vrijgezellig zie ik?' constateert hij bij het zien van mijn ringloze handen. Hij lacht zijn rotte tanden bloot en werpt me een blik toe die me spontaan doet walgen. Ik heb hier geen zin in.'Wil je een tattoo laten zetten?' Ja. Dat wil hij; het logo van zijn favoriete band. We besluiten dat artiest Johe hem zal gaan tatoeëren. Ondertussen vraagt Hazewip of ik de muziek van de betreffende band wilde opzetten. Natuurlijk. De klant is koning bij Kingdom.

Hansworst met hoofdpijn

Terwijl Johe alles klaarzet voor de tattoo ijsbeert Hazewip driftig heen en weer. 'Ik voel me niet goed', laat hij me weten. Ik negeer hem omdat het eruit ziet alsof hij vooral lijdt aan aandachttrekkeritis. Plotseling staat hij stil, sluit zijn ogen en bedekt met beide handen zijn slapen.'Hoofdpijn! Heb je Paracetamol?' Ik heb het wel. Maar geen zin om het hem te geven. 'Als je je niet goed voelt gaan we je niet tatoeëren vandaag. Dan kunnen we de afspraak beter verzetten', adviseer ik hem. Plotseling is hij genezen. 'Het gaat alweer!' Ik kan een diepe zucht niet onderdrukken. Dit gaat een lange sessie worden...

'OK, you sit down', zegt Spaanse Johe in zijn gebrekkige Engels. Waarop Hazewip zich al heupwiegend van zijn T.shirt ontdoet. Daarbij kijkt hij mij provocerend aan en loeit: 'Oehoe...oehoe....' Alsof ik de hele dag heb zitten wachten op een onaantrekkelijke hansworst die zijn kleren uit trekt. Ik heb net gegeten, dus ik negeer hem en richt me op de inkomende e-mails. Maar hij geeft het niet op en vindt direct weer een nieuwe manier om de aandacht op zich te vestigen.

Om kort te gaan: tijdens de twee uur durende sessie vraagt hij vier keer om een glas water, schreeuwt vijf keer naar voorbijgangers, vraagt tien keer of ik de muziek wil veranderen en wekt tig keer een hoestbui op waarbij zijn witte magere lichaam alle kanten op slingert zodat Johe telkens zijn werk moet onderbreken. Wanneer hij klaar is stuift Hazewip naar mijn computer om eigenhandig de muziek zachter te zetten met de woorden: 'Even praten nu. Muziek zachter, anders moet je je stem verheffen. Is niet goed, stem verheffen.' Wel biedt hij direct zijn excuses aan wanneer ik hem verbied onze apparatuur aan te raken. Desondanks is mijn geduld op en kan ik die vreselijke vent niet meer verdragen. Gelukkig verlaat hij – doch onder zachte dwang- uiteindelijk de shop.

'Hallo!' klinkt het een uur later. Daar is hij weer. Hazewip. Op dat moment zitten er twee Poolse meisjes netjes op hun beurt te wachten. 'Ik heb ook net een tattoo gezet!' kraait hij, waarop hij spontaan zijn bril op de toonbank legt en voor de tweede keer die dag al wiegend en oehoe-end zijn T shirt begint uit te trekken. Juist als ik hem wil zeggen dat hij de klanten lastig valt met zijn gedrag, laat prompt het verband van zijn vers gezette tattoo los en smijt hij dit achteloos op mijn balie, bovenop de portfolio's. Mijn eerste prioriteit op dat moment is: ontsmetten! Met handschoenen aan raap ik de viezigheid van mijn toonbank en reinig alles wat in contact is gekomen met de resten van zijn huid grondig met alcohol en groene zeep.

Inmiddels is Johe bezig Hazewip opnieuw te verbinden en vraag ik hem vriendelijk doch dringend mijn klanten met rust te laten. Uiteraard is hij zich weer van geen kwaad bewust, zegt 'sorry' en verlaat gedwee de shop. Een van de Poolse meisjes wijst me op iets dat op de balie ligt. 'Crazy man forgot his glasses...' Ook dat nog. Binnen vijf minuten na zijn vertrek staat hij weer als een uitbundige nar voor het raam heen en weer te springen en stuur ik Johe naar buiten om hem zijn bril aan te geven. Ik wil hem onder geen voorwaarde meer binnen hebben.

Schuimbekkend van woede

De volgende dag. Woest krabbend als een door vlooien geteisterde bever staat hij in de deuropening. 'Ik ben op weg naar de stad. Kan ik hier effe smeren?'

'Nee. Dat moet je thuis doen.'

'Maar ik ben het vergeten, en het jeukt.'

'Je kunt van ons een potje aftercare kopen.'

'Nee, ik heb thuis al spul, ik wil gewoon effe smeren nu. Het jeukt.'

Ik voel dat ik nu duidelijk een grens dien te trekken. 'Nee.'

Mokkend vervolgt hij zijn weg naar de winkelstraat. In de weken die volgen komt hij zeker nog zes keer binnen. Om allerlei stompzinnige vragen te stellen, totaal onbelangrijke mededelingen te doen en dat alles in combinatie met zeer hinderlijk gedrag. Tot het eindelijk tijd is voor zijn touch up. Een service die we de klanten verlenen om binnen twee maanden nadat de tattoo is gezet terug te komen om deze bij te werken nadat deze is genezen. Na zijn gebruikelijke aandachttrekkerij tijdens het tatoeëren, moet hij dit keer 'bijkomen' en gaat op de bank in de wachtruimte zitten mediteren. Hij is tenminste even stil, denk ik nog terwijl ik naar het magazijn loop om daar wat materiaal te steriliseren. Helaas is de rust van korte duur. Plotseling hoor ik Johe in half Spaans en half Engels tegen hem te keer gaan en snel ik terug de shop in. Als door een wesp gestoken is Hazewip middenin zijn meditatie opgesprongen en zit hij – God weet waarom – als een wilde in de prullenbak te graaien. Stapelgek.

De maat vol. Ik zet hem eruit. Hazewip is niet meer welkom bij ons. Woedend is hij. 'Ik ga naar de concurrent!' schuimbekt hij. 'Ja. Alsjeblieft!' smeek ik hem. 'Doe!'

De klant is koning bij Kingdom.