16. apr, 2015

Fokje gaat van haar stokje

Het zetten van een tattoo is doorgaans een prettige aangelegenheid. In sommige gevallen blijkt het echter een behoorlijke strijd waarbij extreme angst en nervositeit (verkeerde of te snelle ademhaling) de oorzaak kan zijn van flauwtes tijdens de sessie. In zeer zeldzame gevallen gaat niet alleen degene die de tattoo laat zetten tegen de vlakte, maar ook de persoon die hem of haar hierbij vergezelt...

Fokje is zo'n zeldzaam geval.

Fokje mag eindelijk haar eerste tattoo laten zetten. Aan de binnenkant van haar onderarm. Het is een kadootje van mama. Voor Fokjes achttiende verjaardag. Mama zelf is ook mee gekomen. Voor de gezelligheid maar ook om Fokje mentaal te steunen. Want Fokje is nerveus. En niet een beetje. Fokje en mama zijn duidelijk familie. Ze hebben zeg maar niet achteraan in de rij gestaan tijdens het uitdelen van de neuzen. Het zijn aantrekkelijke en verzorgde dames. Maar de neuzen vallen op.

Clive – onze volgetatoeërde Brit - is een zeer geliefd artiest. Ook Fokje is zichtbaar onder de indruk van hem. Dit helpt haar echter niet te kalmeren. Half hyperventilerend en trillend als een rietje toont ze hem een papiertje waarop een ontwerp staat. Zoiets moet het worden. Clive begrijpt wat de wensen zijn en gaat zitten tekenen. Ondertussen geef ik Fokje en mama een kopje thee en wanneer Clive het ontwerp af heeft lijkt Fokje haar zenuwen eindelijk de baas te zijn. Ze is dol enthousiast. Dit moet het worden! Clive zet alles klaar voor de sessie en Fokje mag plaats nemen in de stoel.

Niet van poppenstront

De eerste tien minuten houdt Fokje het redelijk vol. Het valt haar alles mee, zegt ze en moeders neus krult. Ze is maar wat trots op haar flinke dochter. 'Natuurlijk!' beaamt mama. 'Je bent toch niet van poppenstront.' De zweetdruppeltjes op Fokjes voorhoofd verraden echter iets anders. Dit meisje heeft niet zo zeer pijn, maar is nog steeds op van de zenuwen. Fokje geeuwt. Fokje zweet. Clive stop. 'Are you allright?' Fokje trekt wit weg en begint te huilen. 'Ik voel me niet lekker!' Ik raad haar aan even tot rust te komen en trek haar voorzichtig overeind. Fokje zwabbert op haar benen als ik haar voetje voor voetje naar de wachtruimte breng. Ik zet haar neer in de stoel naast haar moeder en duw haar hoofd zachtjes maar zo ver mogelijk tussen haar knieën naar beneden zodat het bloed naar haar hoofd kan stromen.

Fokje komt omhoog en het lijkt weer wat beter te gaan. Ze heeft in ieder geval weer wat kleur op haar wangen. Ze kauwt driftig op de dextrootjes die ik haar voer en zegt toch wel heel graag de tattoo te willen afmaken. 'Are you sure?' vraagt Clive nog terwijl hij mij aankijkt met een blik waaruit ik opmaak dat hij het nog steeds niet helemaal vertrouwt. Maar Fokje weet het zeker en ik ben bereid haar een tweede kans te bieden. Ik wil haar niet dit felbegeerde verjaardagskado door de neus boren. Daarbij is het ook mooier om de tattoo in een keer af te maken omdat het lastig is de volgende keer het stencil weer op exact dezelfde plek op de huid aan te brengen. Mijn streven is om vandaag in ieder geval het lijnenwerk af te laten maken. Fokje is er weer klaar voor. Ze staat op en loopt vastberaden naar Clive zijn werkplek. Althans...dat is de bedoeling.

Spuitend bloed

Na vier stappen gaat het toch weer mis. Voordat haar bewustzijn helemaal de handdoek in de ring gooit draait Fokje zich om en probeert terug te strompelen naar waar ze vandaan kwam. Op dat moment zit Clive weer op zijn plek het ontwerp te bestuderen, sta ik achter de balie te telefoneren en zit moeder net aan haar tweede beker vers gezette kokend hete thee te nippen. Niemand van ons is in staat het arme kind op tijd op te vangen. We staan erbij en kijken ernaar. Mama zit het dichtst bij de plek des onheils en doet nog een halfbakken poging haar dochter voor een flinke smak te behoeden. Van schrik gooit ze de plastic beker in de lucht waarbij de complete inhoud gloeiend hete thee met een enorme plens tegen het raam achter haar kwakt. Juist op dat moment is Fokje het keerpunt van de zwaartekracht voorbij. Moeder komt omhoog uit haar stoel terwijl Fokje als een komeet met een rotgang omlaag komt suizen. Een frontale botsing is niet meer te vermijden. Het spierwitte voorhoofd van Fokje ramt in volle vaart moeders bange aangezicht. Die hoeft nu niet meer te doen alsof haar neus bloedt. Het spuit eruit. Fokje is buiten westen en het raam huilt dampende bruine tranen. Wat een chaos.

Terwijl Johe en Gabi hun eigen klanten zitten te tatoeëren en alleen even opkijken waarbij Spaanse Johe enkel droog 'O sjiet' zegt en Russische Gabi een lijzig 'O Mai Kot' uitbrengt, ontferm ik me over Fokje en leg haar voorzichtig op haar rug met haar benen omhoog om de bloedtoevoer naar haar hoofd te bevorderen. Clive schiet moeder- die inmiddels ook op handen en voeten zit - te hulp met een keukenrol. Gelukkig valt het allemaal mee. Fokje is snel weer bij kennis en hoewel moeders kokkerd een flinke optater heeft gekregen is deze gelukkig niet gebroken. De vloer is er ernstiger aan toe. Grillige plassen helderrood bloed met hier en daar wat dikke verdwaalde druppels ontsieren de zwart witte tegels die zojuist nog zo netjes glommen van de Dettol.

Terwijl Clive beide dames voorziet van een glaasje water voor de schrik en Fokjes halve tattoo inwikkelt met folie, laat ik een emmer sop vollopen. Wanneer Fokje en moeder de deur uit lopen houdt moeder nog steeds haar gehavende en in papier gewikkelde snufferd vast. En ik mijn hart, want volgende week zaterdag komt Fokje weer. 'Tweede ronde', zet ik in de agenda. Wat een gevecht...