25. apr, 2015

Aso's zonder tattoos

Mensen met tattoos worden vaak bestempeld als laag opgeleid, dom en 'aso'. Maar inmiddels is wel bewezen dat sommige – ogenschijnlijk 'keurige' - mensen zonder tattoos beter aan deze beschrijving voldoen.

 

Aan de balie staat een vriendelijke jongen. Hij wil graag een old school adelaar op zijn onderarm. Het is zijn eerste tattoo en hij is nogal nerveus. Trillend van de zenuwen neemt hij met een kopje koffie plaats in de wachtruimte als er out of the blue twee mannen, een vrouw en twee jonge meisjes de shop binnen komen denderen. Ze zien er keurig uit. Echter, hun manieren zijn ver te zoeken.

 

'Goedemiddag, kan ik jullie ergens mee helpen?' vraag ik hen beleefd.

 

Het botte antwoord luidt: 'We komen wat foto's maken. Heeft Arjan niets gezegd?'

 

Ik bel mijn baas die bevestigt dat het klopt en dat hij was vergeten het aan mij door te geven. Hij weet ook niet exact waar het voor is, maar een van de fotografen is een kennis van een kennis. Zoiets.

 

'We hebben een model meegenomen', laat een van de mannen Clive weten. En dan wijzend op een van de meisjes: 'Kun jij even doen alsof je haar tatoeëert?'

Alle uitleg met betrekking tot wat de kudde belangrijkdoeners nu eigenlijk wil fotograferen en waarom blijft achterwege. En ik weiger het te vragen. Sterker nog, als mijn baas geen toestemming had gegeven, had ik ze op deze manier niet eens binnen gelaten.

 

Clive- ook geïrriteerd door de arrogante en bovenal a-sociale houding waarmee alles gepaard gaat weigert hieraan mee te werken. 'Nee. Iedereen die ook maar een beetje verstand heeft van tattoos ziet direct dat het fake is. Daarbij heb ik nu een klant.'

 

'O!'roept de man verrukt uit terwijl hij zich tot de jongen richt. 'Word jij getatoeëerd? Kunnen we daar een foto van maken?'

 

De jongen die nog altijd stil in een hoekje zit krijgt niet eens de kans om te antwoorden. De horde fotografen stort zich bovenop hem als een roedel uitgehongerde wolven. 'Ja? Je zou ons er enorm mee helpen!' Aan de emoties en gevoelens van de klant voor wie dit ongetwijfeld een belangrijk moment is, wordt volledig voorbij gegaan.

 

'Hij is nogal nerveus' kom ik tussenbeide. 'Het is zijn eerste tattoo. Geef hem even de ruimte alsjeblieft. '

 

De amateurs doen een stapje terug. Ondertussen praten ze met elkaar over het feit dat ze zelf geen van allen tatoeages hebben. Een van hen weet uit 'ervaring'(zijn dochter heeft een letter van 3 vierkante centimeter op haar pols laten zetten) en dat tatoeëren beslist geen pijn doet.

 

Hoewel iedere vorm van uitleg over de fotoshoot nog steeds uitblijft, neemt de fotograaf wel even de tijd om de locatie van de shop de grond in te boren.

 

'Beetje donker hier. Aan de overkant is het lichter. En al die bomen hier. Beetje dode hoek.'

'Onze klanten weten ons prima te vinden', antwoord ik rustig.

'O ja, Natuurlijk. Tatoeëer jij zelf ook?'

'Nee, ik ben de manager.'

De man draait zich om en loopt weg.

 

Hij wil – god weet wat - in de shop fotograferen en aan een lulletje lampenkatoen die hier alleen maar de hele boel draaiende houdt, de in-en verkoop regelt, de afspraken inboekt, meedenkt over tattoo ontwerpen, de kas beheert, de administratie doet, promotiecampagnes bedenkt, de apparatuur steriliseert , de klanten verzorgt (ook als ze zich niet lekker voelen, in hun broek schijten, over hun nek gaan of andere vervelende dingen doen), de shop schoonhoudt en hier ook nog een column over schrijft heeft hij natuurlijk geen enkele boodschap. Logisch dat hij me geen blik waardig gunt.

 

Dan wordt eindelijk duidelijk wat ze op de foto willen zetten. Alle commotie blijkt om een bluetooth mini speaker te gaan. 'Voor in een blad', bralt de fotograaf.

 

Nou nou. Toe maar. Een blad.

 

Of het gaat om een reclamefolder, een huis aan huisblad of de maandelijkse editie van de speeltuinvereniging wordt er niet bij vermeld. En eigenlijk zal het me verder ook een worst zijn. Ik begrijp sowieso niet waarom dat ding hier gefotografeerd moet worden. Het had net zo goed een taartschep kunnen zijn. Niemand gebruikt het hier. Maar kennelijk vinden ze het gewoon wel stoer om hier de shoot te doen. Ook al hebben ze geen flauw idee hoe het er in een shop aan toe gaat. Zo blijkt al snel.

 

Prompt wordt de speaker op Clives tatoeëertafel gezet. Hatsekidee! Tussen de potjes inkt, de vaseline en de naalden in. Wat maakt het allemaal uit.

 

Clive stopt direct met tatoeëren. 'NO!' roept hij beslist uit. 'This is tattoo-space!'

Ik leg uit dat je niets dat niet steriel is mag neerzetten in de tattooruimte waar het in contact kan komen met alles waardoor de klant wordt aangeraakt.

 

De fotograaf begrijpt het en pakt – zonder te vragen natuurlijk – Gabi's karretje erbij die hij voor Clive's tafel neergezet. Daarbij stoot hij tegen Clive's knie, onderbreekt hij tig keer Clive's werk met de vraag of hij 'even kan stoppen met tatoeëeren' omdat 'zijn hand ervoor zit' en tikt de vrouw hem middenin de sessie op zijn schouder. Dat de tattoo ondanks hun lompe gedrag toch nog zo netjes en strak is geworden mag een klein wonder heten. Maar de fotografen lopen geïrriteerd rond alsof wij hen in de weg lopen tijdens hun werk in plaats van andersom!

 

Na een vol uur ergernis zijn ze eindelijk klaar en loopt de hele stoet de deur uit. Waar de foto's gepubliceerd zullen worden; we zullen het nooit weten. De fotograaf die als laatste vertrekt neemt zelfs niet eens de moeite om ons even te bedanken of op zijn minst gedag te zeggen. 'Heb ik alles? Ja. Niets vergeten', mompelt hij in zichzelf terwijl hij straal langs me heen kijkt naar de plek waar eerder zijn statief stond. De vrouw doet wel nog een poging. 'Bedankt voor de medewerking', zegt ze alleen tegen de klant. 'Er staat daar een speakertje voor je op de balie.'

 

Clive – die ze nog het meest hebben lastig gevallen tijdens zijn werk - wordt volledig genegeerd. Mezelf tel ik al niet eens meer mee. Ik ben er niet.

 

Nadat Clive eindelijk zijn werk in alle rust heeft kunnen afmaken zegt de klant tegen hem: 'Neem jij die speaker maar. Als iemand er recht op heeft ben jij het, vind ik.'

 

Wat een aardig, beleefd en respectvol gebaar.

 

En dat voor iemand met een tatoeage!