13. mei, 2015

Prikvrees

Gabi heeft een besluit genomen. Ze wil meer leren op het gebied van tatoëeren in realistische stijl. Portretten, dieren, natuur, alles wat in verband staat met better than real life tattoos. Ik betreur het dat ze weggaat, maar begrijp ook dat ze elders meer kan leren op dit gebied en hiervoor een mentor nodig heeft die wij haar niet kunnen bieden.

Haar vertrek heeft echter wel consequenties voor mij. Gabi is namelijk niet alleen tattoo artist, ze is ook nog eens onze vaste piercer. Tatoeërders hebben we volop, maar piercers niet. Ik zal dus Gabi's plaats moeten innemen op dit gebied, willen we geen klanten verliezen. Gabi is op zoek naar een nieuwe mentor, maar wordt zelf de mijne. Ik ga bij Gabi in de leer.

De eerste piercinglessen bestaan uit het leren uit elkaar houden van de verschillende soorten tools. Tangen, klemmen, scharen en de rest. Wat gebruik je waarvoor. En hoe.

Wanneer het me duidelijk is waarvoor alles dient en hoe het moet worden gebruikt, volgt het doen van de set-ups. Voor er iemand gepierced wordt is het mijn taak de tafel te ontsmetten met alcohol en deze af te dekken met dental bibs (de zwarte gegolfde papieren onderleggers cq servetten) de juiste tangen en klemmen erbij te zoeken, en een marker, alcoholdoekjes en uiteraard het passende sieraad klaar te leggen.

Uiteraard sta ik er ook met mijn neus bovenop wanneer Gabi allerlei navels, oren, tongen, wenkbrauwen, nekken, tepels, neuzen en lippen (zowel boven de kin als onder de gordel) doorboort.

Wanneer ik exact weet hoe de piercingnaalden te hanteren en Gabi mij diverse malen diverse stukken karton heeft laten piercen, is het dan eindelijk tijd voor mijn eerste echte neus. Ik mag oefenen op Clive. En het lukt! Zonder problemen is Clive in een mum van tijd een neusbel rijker. En ik een fractie prikvrees armer.

En dat is maar goed ook, want de tijd begint te dringen. Over een paar weken is Gabi weg en zal ik zelf de klanten moeten perforeren. Na hier en daar nog wat geoefend te hebben op mijn vriendinnen is het zetten van een neuspiercing geen enkel probleem meer voor me en ben ik klaar voor mijn eerste echte klant.

Op een dinsdagmorgen als we net zijn geopend en Gabi en ik met zijn tweetjes in de shop staan, komen er twee dames binnen. Ik schat ze eind dertig, begin veertig. Ze willen graag een neuspiercing. Allebei. Het zijn zeer aanwezige types. Ze praten te luid, lachen te hard en schudden te wild met hun haar. Ze ogen nerveus; hoewel de een iets meer dan de ander. Ik noem ze Trees en Toos.

Gabi en ik spreken af dat Gabi eerst Toos, de grootste zenuwbonk zal prikken, dan heeft zij het maar gehad. Ik doe daarna Trees; nummer twee.

Als ik de set-up heb gedaan en Toos – nogsteeds op van de zenuwen- plaats neemt in de stoel, probeer ik haar gerust te stellen door haar uit te leggen wat Gabi gaat doen. Eerst wordt de neus gemarkeerd en pas daarna zal de naald erin gaan en het sieraad erin worden geplaatst. Toos knikt. 'Jaja, is goed. Doe maar.'

Wat Gabi en ik ook zeggen, Toos blijft zenuwachtig knipperen met haar ogen, zuchten en giechelen. Gabi heeft inmiddels haar neus van een rode stip voorzien en is klaar om de naald erbij te halen.

'Are you ready?' vraagt Gabi nog voor alle zekerheid. Toos knikt. Alsof het een bevalling betreft help ik haar op de juiste manier adem te halen. Braaf doet ze me na.

En dan zit de naald erin. Toos heeft de tranen in haar ogen staan, een normale fysieke reactie. Maar dan gaat het heel snel. De naald gaat eruit en het sieraad wordt behendig in het gaatje gestoken. De piercing is een feit. Toos vraagt of het al klaar is en als we dit bevestigen lijkt ze heel even blij en opgelucht. 'Dat ging best snel', zegt ze.

'Hoe voel je je?' vraag ik haar.

'Ik ben wel een beetje duizelig.'

Ik adviseer haar even te gaan liggen en rustig aan te doen.

'Dit is de ontlading', leg ik haar uit. 'Je was zo gespannen en nu is het voorbij. Blijf rustig ademen. In door de neus, uit door de mond. Relax. Wil je een dextrootje?'

Maar dan begint Toos plotseling te verkleuren. Haar gezicht wordt eerst wit en dan groen.

En dan gebeurt het. Zomaar uit het niets komt in een grote oranje tsunami alle spanning eruit. Haar eigen kekke truitje en hippe skinnyjeans krijgen de volle laag. Gabi en ik springen allebei een kant uit en weten nog net de rondvliegende zure spetters te ontwijken.

Dan staat Toos op en een volgende lading klettert in een grote plas brokkenpap op de zwart wit geblokte vloer.

Trees staat erbij en kijkt ernaar. Ze kokhalst maar weet het gelukkig binnen te houden. 'Ik ga even naar buiten' laat ze me weten.

Ik wou dat ik dat kon zeggen...

Als we denken dat het klaar is en haar gerust willen stellen blijkt ze nog meer in petto te hebben. Ze neemt een spurt naar de keuken waar ze voor de gezelligheid de wasbak nog even aandoet en verdwijnt tenslotte in het toilet waar het feest uiteindelijk eindigt.

Wanneer de braakparade eindelijk is afgelopen komt Toos beduusd de shop weer binnenlopen en zegt dat het haar spijt. En natuurlijk laten we haar weten dat het helemaal niet erg is.... Geeft allemaal niks.

Ik zet de deur naar buiten open voor de broodnodige frisse lucht en help haar samen met Gabi zo goed en zo kwaad als het kan met het uittrekken van haar kleding. Schoonmaken is onbegonnen werk. Alles verdwijnt in een grote vuilniszak en wordt direct weggegooid in de container tegenover de shop. We slaan haar een deken om de schouders terwijl ondertussen Trees zich met de pinpas van Toos in de aanslag naar de dichtstbijzijnde kledingzaak haast om een nieuw truitje en een spijkerbroek te kopen.

Met grote stukken karton scheppen Gabi en ik met handschoenen aan de oranje brei van de grond en uit de gootsteen. Daarna volgen de dweilen en de emmers met Dettol en met een half uurtje is alles weer schoon en fris. Alsof er nooit iets gebeurd is.

Inmiddels hebben we een nieuwe piercer aangenomen.