26. mei, 2015

Kinderen hinderen

Tattooshops en kinderen. Een onmogelijke combinatie.
Toch zijn er altijd mensen die dit willen uitproberen. En tegen beter weten in toch hun kinderen meetronen naar de shop. Omdat ze geen oppas kunnen vinden of omdat het tijdens het winkelen op komt als poepen om even wat informatie in te winnen over een tatoeage of een piercing te laten zetten.


Behalve dat het kind mee naar binnen wordt genomen, wordt er meteen ook blind van uit gegaan dat de shopmanager (in dit geval ik dus) op het desbetreffende kind zal passen. Ik ben zelf moeder van drie kinderen, oma van twee kleinkinderen en heb zelfs nog een poosje gewerkt als onderwijsassistente op een basisschool. Ik ben dus redelijk bekend met het begrip 'kind'. Maar dat wil niet zeggen dat ik ook in de tattooshop - wat totaal geen geschikte plek is voor kinderen - de verantwoording voor andermans nageslacht wens te nemen.
De prullenbakjes die er her en der staan verspreid leeg ik persoonlijk nooit zonder eerst latex handschoenen aan te trekken en neem van mij aan dat je de diverse 'sharp boxes' waarin de vuile naalden zitten te wachten op hun laatste rit naar de apotheek, ook niet met blote handen wilt aanraken.


Kinderen zijn vlug als water en als je heel even niet oplet, kan het dus zomaar gebeuren dat een peuter of kleuter een greep doet in een van deze levensgevaarlijke grabbeltonnetjes waarbij de prijzen varieren van  HIV tot een spannende variant van Hepatitis. Als ik druk ben met andere dingen - die in tegenstelling tot het oppassen op kinderen wel tot mijn takenpakket behoren - wil ik hier dus beslist niet aansprakelijk voor kunnen worden gesteld.
Naast de rondwandelende exemplaren zijn ook de kinderen die nog niet kunnen lopen niet welkom bij ons. 'Maar ze liggen in de wagen'...is het veelgehoorde excuus van de papa of mama. Wat ze op dat moment even ontgaat is dat kinderen die nog niet kunnen lopen vaak wel al heel hard kunnen janken. En dat een plotselinge sirene die op een onverwacht moment wordt ingezet echt storend kan zijn voor de artiesten die zich op hun werk proberen te concentreren. Eenmaal een kras gezet van schrik is deze niet zomaar weer weg te gummen!


Om te voorkomen dat er ongelukken gebeuren heb ik dan ook uit voorzorg een bordje op de deur gehangen waarop een kind in een verbodsbord staat afgebeeld. Op de toonbank staat luid en duidelijk de tekst: 'Children left unattended will be sold to the circus'. De bordjes brengen doorgaans veel gegrijns en hier en daar zelfs een schaterlach teweeg. Slechts een enkeling neemt de boodschap serieus en blijft daadwerkelijk buiten met zijn kroost.


Op een dag komt er een moeder binnen met aan haar hand een krijsende peuter. Ze is tijdens het winkelen het balletje van haar lippiercing verloren en vraagt ons om een nieuwe. En of we deze ook even op haar staafje willen draaien want dat kan ze zelf niet.
Terwijl Gabi naar de piercingcorner loopt om een sieraadje te pakken, wendt de jonge moeder zich automatisch tot mij en zegt alsof we al jaren vriendinnen zijn: 'Kun jij effe op hem letten?' Haar toon is dwingend. Verbaasd kijk ik achter me of er nog iemand is meegekomen. Maar nee. Ze heeft het echt tegen mij. Ik heb absoluut geen zin om achter een brullend kind aan te rennen, zeker niet met de vanzelfsprekendheid waarmee dit van mij verwacht wordt en beantwoord haar vraag dan ook met 'Nee.'


Ik doe het ook echt niet en de vrouw kijkt me aan alsof ze water ziet branden. 'Verboden voor kinderen', zeg ik wijzend op het bordje op de deur terwijl het kind jankend, dreinend en schreeuwend als een voetzoeker door de shop raast. Gabi heeft in een wip het balletje erop gedraaid. Voor de vrouw de shop verlaat biedt ze wel nog haar excuses aan.


Op de een of andere manier lijken veel mensen te denken: we gaan naar een tattooshop, daar lopen toch allemaal aso's rond dus daar hoef ik mijn kind ook niet in het gareel te houden. Met als gevolg dat koters van drie turven hoog de hele lollypot leegharken, formulieren kapot scheuren, spullen van de toonbank graaien en ander onuitstaanbaar gedrag vertonen. Zonder dat papa of mama hier ook maar iets van zegt.  

Kortom; kinderen in de shop, ik heb er een hekel aan. Ik stuur ze dan ook altijd weg.

Tot op een dag Anoek voor me aan de balie staat. Anoek is meegekomen met haar moeder die op haar beurt weer haar vriendin vergezelt die een tattoo komt laten zetten. Kleine Anoek is een jaar of acht. Voor ik ook maar iets kan zeggen overhandigt ze me een boekje met tekeningen die ze zelf heeft gemaakt. 'Tatoe ontwerpen' staat er op de kaft. Schattig.

Ik blader het boekje aandachtig door en stuit dan op een tekening van een skelet. Een magere Hein met harkjes als armen en benen. Geweldig! Met het oog op de naderende Halloween actie hang ik de prent aan de muur vol in het zicht boven de toonbank. 'Wie weet komt er iemand die zegt: die wil ik!' knipoog ik naar haar. Anoek glimt van trots. Haar moeder en haar vriendin glimmen met haar mee en lachen.
'Ja lach maar...' waarschuw ik hen. 'Kat von D is ook ooit zo begonnen.'

De moeder van de jonge kunstenares maakt een foto van de tekening aan de muur en appt die naar haar vriend. Waarop deze direct reageert met: 'Reserveer hem maar. Die wil ik!'
En dan gaat het heel snel. Binnen een uur is het ontwerp verkocht en de afspraak gemaakt. Anoeks tekening wordt een heuse tattoo. De vriend van Anoeks moeder blijkt overigens niet Anoeks vader te zijn.
'Hoe lang zijn jullie nu bij elkaar?' kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.
'Twee weken', giechelt mama.
Toe maar, denk ik. 'Tot de dood ons scheidt' en dat al na veertien dagen en getekend door je kersverse stiefdochter. Als dat geen echte liefde is!

Tattooshops en kinderen. Soms – met de juiste (stief)ouders - werkt het dus toch.