27. mei, 2015

De baas en de piemelroos (Slot)

Gabi werkt inmiddels alweer twee maanden bij the Wicked Crow. Ze heeft daar een mentor gevonden die haar de fijne kneepjes van het vak bijbrengt in de richting waarin zij zich wil specialiseren; realistic art.
Ik gun haar het allerbeste, maar eerlijk is eerlijk, ik mis haar wel in de shop. Alle girlstalk (kleding, make-up,  lekker eten en Tony Soprano), onze heerlijke lunches samen, de geheimen die we deelden, maar ook het ietwat cynische gevoel voor humor dat ons verbond als collega's - en later ook als vriendinnen- en waar ik nu niemand meer mee kan vervelen, ik mis het.

Gelukkig is de nieuwe shop waar ze werkt niet ver weg en ik besluit er een kijkje te gaan nemen. Als ik aan kom lopen staat Gabi me buiten al op te wachten. Als een blije kleuter rent ze me tegemoet en slaat haar armen om me heen. 'I missed you so much!'
Trots houdt ze de deur voor me open van haar nieuwe werkplek. Eenmaal binnen valt me direct de stijlvolle inrichting op. Alles is paars met zwart, netjes geordend en brandschoon. Ik kijk mijn ogen uit naar alle kunst die ingelijst aan de muren prijkt. Diverse stijlen, maar allemaal even mooi. Even word ik afgeleid door Nikò. Een kleine fijngebouwde charmante Italiaan  met een gekleurde hanenkam en een snike bite (twee piercings aan weerskanten onder de onderlip) die me welkom heet.

Gabi neemt me mee naar de keuken waar Paolo bezig is een ontwerp te tekenen. Japans. Prachtig! Paolo is ook de man die alles weet van tattoos weg laseren. Ook hij is Italiaans. Hij doet me denken aan de zanger van Bloodhound Gang. Gabi's mentor Rudy is er nog niet.
Paolo neemt al snel het gesprek over en vertelt me alles over de shop, over de dingen die ze hier doen, hoe alles er in the Wicked Crow aan toe gaat, de kunstacademi waar hij op heeft gezeten. Ook toont hij me de portfolio's van alle artiesten. Ik ben onder de indruk.

Plotseling schalt er een keiharde boer door de studio.
Rudy is binnen. 
Hij geeft me een hand. 'Rudy Kowalsky', zijn scherpe blik valt direct op de tattoo in mijn nek.
'What the hell is that?' vraagt hij me direct op de vrouw af in een onmiskenbaar Pools accent terwijl hij mijn haar opzij doet.

'Wat?'

Rudy windt er geen doekjes om. Hij zegt wat hij denkt. Deze eigenschap heeft hem al heel wat keren in de problemen gebracht en hem zelfs diverse banen gekost maar ik kan een dergelijke recht-voor-z'n-raap-houding wel waarderen. Daarbij; hij heeft gelijk.
De tattoo in mijn nek is er eentje waar ik al heel lang niet blij mee ben. Ooit is deze gezet door iemand van wie ik dacht dat hij wist wat hij deed, maar...helaas is het helemaal mis gegaan. Dit soort dingen zie je altijd pas achteraf. Wanneer het er eenmaal op staat. Het betreft een old skool rose. Op zich is de roos niet eens heel verkeerd, maar tijdens het tatoeëeren heeft de artiest er kennelijk geen moment bij stil gestaan dat ik ook wel eens mijn hoofd beweeg.

En daar gaat het mis. De roos zit links in mijn nek. Maar als ik mijn hoofd naar rechts draai, rekt de roos uit en verandert  van het ene op het andere moment in een soort lange kattendrol. Gabi, die het nooit eerder was opgevallen (ik draag mijn haar er altijd voor) zit tegenover me aan tafel en komt niet meer bij van het lachen. 'O mai kot!' roept ze uit. 'It lllooks lllike a grrrowing penis!' Haar Oostblokse tongval met de dikke L en de rollende R maken het allemaal nog erger dan het al is.

Iedereen wordt erbij gehaald. Nikò, Paolo. Er wordt me uitgelegd wat er verkeerd is gegaan tijdens het plakken van het stencil destijds en mijn tattoo wordt vanaf dat moment 'penisrose' genoemd.

Ik liep al langer rond met het plan het ding te laten weglaseren, en nu helemaal. Maar Rudy beslist ter plekke dat dat niet nodig is en dat hij er prima nog iets van kan maken. Ik heb zojuist zijn portfolio gezien en vind hem zeker een goed artiest. Toch twijfel ik nog. 'Are you sure?

Veel tijd om na te denken heb ik niet. Rudy is 'the bossy type' zoals hij het zelf omschrijft  ('But I have my reasons for that') en voor ik het weet zet hij me op een kruk, trekt die naar zich toe tot ik in de voor hem gewenste positie zit en begint uit de vrije hand met een marker allerlei dingen om de piemelroos heen te tekenen. Meestal sta ik niet zo snel met mijn mond vol tanden maar op de een of andere manier heb ik vandaag niets te vertellen. En dus laat ik het maar gebeuren.

Als Rudy klaar is en Nikò me de spiegel voor houdt ben ik helemaal sprakeloos. Wow! En dat zomaar uit de losse pols.
'Good', zegt Rudy en voor ik het weet heeft hij potjes inkt gevuld en lig ik op zijn bed. Rudy praat niet veel, maar de paar dingen die hij zegt komen nors over. Hij praat in korte zinnen, zegt niets overbodigs. Ik vind het prettig. Ook zijn manier van werken spreekt me aan. Geen getrut. Hij pakt zijn machine, zegt: 'Here we go' en gaat aan het werk. Aan een stuk door. Zijn naald voelt zoals hijzelf. Direct, beslist en straight to the point.

Na verloop van tijd durf ik hem een paar vragen te stellen en geeft hij me warempel ook antwoord.
Rudy heeft nooit een mentor gehad. Alles wat hij doet heeft hij zichzelf aangeleerd. Als kind kon hij al prachtig tekenen. Toen hij 13 was werd hij door een 19 jarige jongen gedwongen een tattoo bij hem te zetten. Ondanks die eerste tattoo uiteraard helemaal mislukte, vond hij het leuk en sindsdien is het zijn passie.
Als mijn nieuwe roos een feit is maakt Rudy wat foto's en legt me middels de ingezoomde beelden op de camera uit wat hij heeft gedaan. En maken we direct een nieuwe afspraak voor mijn volgende tatoeage.

Want Rudy speelt niet de baas. Hij is een baas!