Vrijdag de 13e

(Eerder verschenen op VROUW.nl, 13 januari 2017)

Daar is ‘ie weer: vrijdag de dertiende… Al beweren de meesten dat ze niet geloven in het voorspelde ongeluk op deze dag, blijkt Vrijdag de dertiende toch de dag met de meeste ziekmeldingen en de dag waarop mensen überhaupt het liefst binnen blijven. Met als fijn gevolg ook de dag met de minste ongevallen! 

Hoewel wij in Nederland collectief nuchterheid veinzen, zullen oplettende mensen merken dat in verreweg de meeste gevallen het getal 13 mist bij liftknopjes in hotels, bedrijven en kantoren. Elfde verdieping, twaalfde, hee...veertiende? De oorsprong van alle ophef rondom vrijdag de dertiende ligt in het christendom.

Verraden

Jezus werd volgens de Bijbel op een vrijdag gekruisigd. Bij het Laatste Avondmaal voor zijn kruisiging waren 13 discipelen aanwezig. De dertiende gast aan tafel was nota bene Judas, die Jezus verried. Vrijdag is om deze reden dus sowieso een ongeluksdag en als die samenvalt met de dertiende van de maand, zou je je dus moeten bergen!

Bij het breken van een spiegel was vroeger de pechvogel ten dode opgeschreven. Omdat - volgens een oude wijsheid -  jouw ziel wordt weerspiegeld in het glas. Met de spiegel zou ook jouw ziel breken. Au! Later is dit onheil bijgesteld naar zeven jaar ongeluk. Beter... al blijft het eng als dit op vrijdag de dertiende gebeurt. Dubbel ongeluk!

Een ladder tegen de muur

Een ladder die tegen een muur staat, vormt met de vloer mee een driehoek. Een symbool van Heilige Drie-eenheid. Eronder doorlopen getuigt van disrespect, hetgeen zal worden bestraft! En wanneer dit gebeurt op vrijdag de dertiende ben je helemaal zuur, dat spreekt voor zich.

Toch zijn er ook mensen die bewust het getal 13 opzoeken. Juist op een vrijdag! Heksen sowieso. Maar ook In de tattooscène bijvoorbeeld, is 13 een geluksgetal. Lucky 13. Niet zelden zie je tattooliefhebbers met het getal 13 op hun lichaam.

Zwarte katten

Dit met de bedoeling dat 'Het Ongeluk' in het voorbijgaan het getal 13 zal herkennen en er vanuit zal gaan dat de persoon in kwestie zijn portie bad luck al heeft gehad. Het Kwaad zal hierop zijn weg vervolgen, op zoek naar een eventueel volgend slachtoffer. Bijgeloof is van alle tijden en zwarte katten hoef je niet te vermijden.

Behalve als je een wit bankstel hebt...

 

Paragnost Nathalie valt van haar geloof

(Eerder verschenen in VROUW magazine, 29 oktober 2016)

Ik kwam hem tegen in het trappenhuis. De oude man met zijn grauwe gelaat en zijn smoezelige bruine ribbroek. De trap was zo smal dat ik mijn rug tegen de leuning perste om hem maar niet te hoeven aanraken. Terwijl hij mij rakelings passeerde rook ik een afschuwelijke lijkenlucht. Ik schrok huilend wakker en riep: 'Mama! De buurman gaat dood!' 

Twee weken later haalde de woningbouwvereniging zijn flat leeg en zette zijn spulletjes bij het grof vuil. Buurman was overleden. Ik had dus een voorspellende droom gehad. Het bevestigde voor de zoveelste keer de paranormale begaafdheid waarover ik volgens mijn oma beschikte.

Broodnuchter

Ik ben opgegroeid in een gezin waarin het paranormale een belangrijke rol vervulde. Mijn opa en oma van vaders kant waren overtuigd spiritist en lid van een spiritistische vereniging (Harmonia) waar met grote regelmaat seances werden gehouden die ook mijn vader op jonge leeftijd al bijwoonde. Toen mijn vader een relatie kreeg met mijn moeder – die zelf uit een broodnuchter gezin komt – wilde hij haar ook laten kennismaken met het paranormale en nam haar mee naar een paranormale avond.

Mijn moeder was nieuwsgierig, dus legde zij op de grote tafel een foto van haar vader. Warempel werd die foto uit talloze andere foto's gekozen door de dienstdoende helderziende. Hij vertelde haar dat haar vader een litteken had op zijn buik en dat een van haar broers huwelijksproblemen had. Mijn moeder was onder de indruk. Een van haar broers had inderdaad vaak ruzie met zijn vrouw. En thuisgekomen bleek haar vader inderdaad een litteken op zijn buik te hebben van een een blindedarmoperatie. Mijn moeder was om. Zij geloofde nu ook in het paranormale. Want wat deze paragnost haar had verteld, kon hij gewoonweg niet weten!

Dus ook mijn moeder bekeerde zich. En later werd mij, als hun dochter, ook geleerd dat geesten bestaan, dat je naar het hiernamaals gaat na je dood, dat geesten oproepen gevaarlijk is en dat je zelfs bezeten kunt raken en achtervolgd kunt worden door boze geesten. Natuurlijk slikte ik alles voor zoete koek. Ik wist niet beter. Van kinds af aan werd ik hiermee geconfronteerd. Thuis, op feestjes en verjaardagen, bij geboorten en begrafenissen ... Mijn oma vertelde mij geregeld dat ik mediamiek was. Helderziend. En als dit je maar vaak genoeg wordt verteld als kind, ga je het vanzelf geloven.

Toen ik vijftien was, leerde mijn oma mij tarotkaarten leggen en lezen. Binnen zes weken kende ik alle 78 kaarten uit mijn hoofd. Vijftien jaar later ontwikkelde ik een tarotcursus, om geïnteresseerden ook de betekenissen van de kaarten te leren. Ik zette deze cursus op mijn site en kreeg de ene positieve reactie na de andere. Het resulteerde in mijn eerste boekje en het uitbreiden van mijn website naar een praktijk aan huis waar ik tien jaar lang voor veel mensen tarot- en fotoreadings heb gedaan. En zelfs aurareadings en -healings. Want ook dat had ik ondertussen geleerd.

Piskijker

De mond tot mond reclame ging snel. Steeds meer mensen – zowel vriendinnen als onbekenden – belden bij mij aan voor een consult, maar mijn partner had helemaal niets met het paranormale. Hij liet me in mijn waarde, maar stak desgevraagd niet onder stoelen of banken wat hij van mijn paranormale ervaringen vond. En omdat zijn argumenten mij best logisch in de oren klonken, besloot ik een stuk te schrijven en dit – om reacties te peilen – op een drukbezocht forum te plaatsen.

Dat heb ik geweten! De kritiek en beschuldigingen richting mij waren niet van de lucht. Men beweerde niet alleen dat ik dom was, omdat ik in dergelijke onzin geloofde, maar betichtte mij ook van oplichterij, kwakzalverij en iemand noemde me zelfs een 'piskijker'. Pardon? Ik vond juist dat ik veel goeds deed voor heel veel mensen. En hoezo kwakzalver? Ik adviseerde mijn cliënten juist altijd om vooral een arts te raadplegen wanneer zij bij mij kwamen met vragen over lichamelijke klachten, aandoeningen of ziekten. 

Maar de haat jegens paragnosten zat kennelijk diep en terwijl het merendeel van de reageerders ongenuanceerd leegliep, was er één persoon (een bekende columnist) die zijn reactie gelukkig wel onderbouwde. Zijn argumenten kwamen zeer logisch op mij over, waardoor ik direct getriggerd werd om me meer te verdiepen in de geschiedenis van het paranormale. Het ontstaan, de opkomst en tenslotte ook de ondergang ervan ... Vanaf dat moment twijfelde ik niet meer.

Ontnuchterend

De informatie die ik vond op het internet stond natuurlijk lijnrecht tegenover wat ik mijn hele leven al geloofde, maar aan de andere kant vond ik deze theorieën een stuk geloofwaardiger dan de uitleg die mijn familie aan het paranormale gaf. Stukje bij beetje viel alles steeds meer op zijn plaats en begon ik steeds beter te begrijpen waar de aversie tegen paragnosten vandaan kwam. Maar hoe had ik de mensen dan al die tijd 'gelezen' als er geen sprake was van helderziendheid?

Ik nam een willekeurige foto uit een tijdschrift en bekeek deze aandachtig. Voor het eerst in mijn carrière als paragnoste analyseerde ik mijn eigen werkwijze. Waar keek ik naar, waar lette ik op en hoe bracht ik iemands karakter in kaart alleen door naar iemand te kijken? Hoe kon het dat mijn dromen soms uitkwamen, hoe sprak ik met overledenen en waarom leek de tarot (bijna) altijd te kloppen? De conclusie was ontnuchterend... Alles bleek gebaseerd op geloof, verwachting, mensenkennis en ervaring. En menselijke intuïtie. Waar dus iedereen over beschikt.

Voltreffer

Maar hoe wist de paragnost die mijn ouders destijds bezochten van de huwelijksproblemen van mijn moeders broer en het litteken van haar vader? Ik ben inmiddels van mening dat het een gelukkige voltreffer was. In de grote gezinnen van toen was de kans groot dat een van die kinderen relatieproblemen had. Ook een litteken op de buik is een veelvoorkomend verschijnsel. En mijn voorspellende droom? Ik was natuurlijk al bang voor deze morsige meneer. Hij maakte een ongezonde indruk en ik heb als kind zeker een keer, bewust of onbewust, gedacht: 'Die man gaat vast snel dood.' En alles wat je overdag denkt en ziet, wordt 's nachts door je brein met elkaar in verband gebracht en verwerkt in dromen.

Soms vragen mensen mij: "Hoe kan het dat je helemaal niet meer in het paranormale gelooft?" Eerlijk gezegd sta ik er zelf ook versteld van hoe nuchter (en sceptisch) ik ben geworden. Mijn geloof was me al die jaren zoveel waard. Ik heb er zoveel steun aan gehad en kracht uitgeput. Maar opvallend genoeg heb ik, nu ik niets van dat alles meer geloof, meer innerlijke rust dan ooit! Sterker, ik ben niet meer bang dat ik ’s nachts een geest tegen het lijf loop in de gang als ik naar de wc moet. Ook mijn ouders hebben er vrede mee. Zij laten me te allen tijde de vrije keuze om ergens of nergens in te geloven, wat naar mijn idee getuigt van de meest zuivere en onvoorwaardelijke liefde.

Bas in therapie