20. jan, 2016

Gerwin Keimpena

Wie?

Gerwin Keimpena uit Hoogeveen, Drenthe. Gerwin is single en vader van twee prachtige jongens (6 jaar en 3 jaar )

Waar kennen we Gerwin van?

Gerwin is normaliter niet iemand die de publiciteit opzoekt. Onlangs heeft hij geweigerd mee te werken aan het Engelse TV programma 'Bodyshockers'. Gelukkig staat hij wel open voor een interview met Tattoo Planet.

Als ik iemand zie met zoveel opvallende face-tattoos denk ik direct: Wat voor werk zou hij doen. Heb je een baan en zo ja, in hoeverre belemmeren jouw tattoos je in het uitvoeren van je werk? Of werken deze juist in je voordeel?

Ik werk momenteel in een kringloopwinkel en daar wordt niet moeilijk gedaan over mijn tattoos. De klanten kijken eerst wel raar tegen me aan met een blik van: OK, dat kennen we hier niet. Maar na een poosje komen ze dan toch wel naar me toe met vragen over mijn tattoos. Vaak krijg ik dan de standaard vragen als: Is dat echt? Heeft vast veel pijn gedaan? Waarom? Krijg je er geen spijt van later? Wat vinden je ouders van? Ik geef rustig overal antwoord op, dus soms ben ik dan best lang in gesprek met mensen. Vragen staat vrij en als ze het op een normale manier vragen heb ik er geen moeite mee.

Hiervoor heb ik paar jaar in een tattooshop in Hoogeveen gewerkt bij Marcel van Veen en zijn zoon Doed. En daar werd er al helemaal niet moeilijk over gedaan. Ik was er vaste klant. Een vriend. Ik hoorde haast bij de inboedel om zo maar te zeggen. Zo vaak dat ik er kwam. De klanten keken er ook niet vreemd van op. Zelf zette ik geen tattoos of piercings. Ik begon er gewoon helemaal onderaan de ladder. Zoals het in de tattoowereld hoort.

Wat was je eerste face-tattoo en heeft deze tattoo een bijzondere betekenis voor je?

Mijn eerste face-tattoo waren de fonkeltjes onder mijn rechter oog, deze hadden Marcel en Doed toendertijd zelf al een hele poos erop staan.

Marcel was me ergens anders aan het tattooeren en toen vroeg ik hem zo ineens: Kun je dat ook bij mij zetten, die twee fonkeltjes onder het oog? Ja hoor, dat was geen probleem, dus Marcel deed dat voor me. Alleen...ik kende Doed toen nog niet heel goed en wist dus ook niet dat die twee fonkeltjes voor hem en zijn pa stonden. Dus Doed is toen wel een paar dagen boos geweest op me, maar gelukkig is dat weer helemaal goed gekomen. We hebben het er ook wel eens over gehad om ze weg te werken, te coveren. Maar nooit gedaan, je hebt toch bepaalde herinneringen aan zo'n klein dingetje.

Marcel, heeft later ook mijn gezicht getatoeëerd en zijkanten/achterkant van me hoofd. Dat vertrouwde ik hem volledig toe. Het is natuurlijk niet een kleine beslissing; je gezicht vol laten tatoeëren voor de rest van je leven. Marcel heeft me er ook wel een poos serieus over laten na denken. We hebben er samen ook meerdere keren over gepraat voor we er echt aan zijn begonnen.

Het is een bijzondere stijl waar je voor gekozen hebt. Waarom heb je deze tattoos juist op je gezicht laten aanbrengen en niet op een ander lichaamsdeel?

Tja. Waarom niet, zeg ik altijd. Haha.

OK, laat ik je dan een andere originele vraag stellen. Het heeft vast veel pijn gedaan?

We zijn op mijn adamsappel/keel begonnen met deze stijl, en zo steeds verder naar boven/zijkanten, achterkant toe gewerkt en als laatste het stuk op mijn voorhoofd dat was de fijnste plek. Echt pijn deed de bovenlip, rond ogen. En achterhoofd ook: wow! Het meest irritant vond ik de neus, de oorschelp en de tong natuurlijk. Tenslotte zei ik: 'OK, nu het gezicht nog.' Het is dus langzaam zo gegroeid. Ik vind wel dat alles dezelfde stijl moet hebben, dat vind ik het mooist.

Wat wil je met jouw face-tattoos benadrukken?

Ik wil er niet iets mee benadrukken, heb het puur voor me zelf gedaan. En omdat ik het donders mooi vind! Wel heb ik tegenwoordig meer schijt aan de wereld. Misschien heeft dat er ook wel indirect mee te maken. Ik heb hiervoor gekozen en wat mensen van me vinden of denken interesseert me vrij weinig. Iedereen heeft zijn mening of oordeel er wel over en dat mag ook natuurlijk. De afgelopen 3 jaar heb ik heel veel en ook heel erge dingen mee gemaakt. Dan ga je wel anders naar de wereld en mensen kijken. Dan denk je: Dit is mijn leven en dit zijn mijn beslissingen.

Is er misschien iets dat je voor de wereld en de mensen wilt verbergen met je tattoos?

Ik heb de tattoos niet genomen om iets te verbergen, mensen mogen me veel vragen maar krijgen niet overal antwoord op.

Hebben jouw gezichts tattoos jouw leven veranderd?

Ja natuurlijk. Als je naar de winkel gaat, ergens fietst/loopt of ergens rustig zit te drinken of eten kijken de mensen veel meer naar je dan dat je een normaal gezicht hebt. Vooral in het begin viel het me echt op dat mensen kijken, wijzen of zelfs met een boog om je heen lopen. Je krijgt opmerkingen, mensen maken stiekem foto's van je. Maar op een gegeven moment went het en doe ik gewoon mijn ding. Besteed er geen aandacht meer aan. Ze doen maar.

Heb je spijt van bepaalde tattoos die je in je gezicht hebt laten zetten?

Daar kan ik heel kort over zijn. Nee. Van geen enkele tattoo op mijn gezicht/hoofd of de rest van me lichaam heb ik spijt. Je kiest er zelf bewust voor waarom dan spijt hebben van iets waar je zelf voor gekozen hebt?

Elke tattoo groot of klein staat op zich voor een bepaalde tijd in je leven. Of een gevoel,of een ervaring. Het zijn herinneringen. Maar mensen nemen ook gewoon tattoos omdat ze het mooi vinden natuurlijk.

Wat is de meest positieve reactie die je over je face tattoos hebt gekregen?

De echt meest positieve reactie die me altijd bij zal blijven is van Quinten, een jongetje van 6 jaar die hier ook in Hoogeveen woont. Hij zag me met regelmaat in de winkels of Hoofdstraat lopen. Altijd keek hij naar me. Zijn moeder lachtte dan even naar me. Meer niet. Op een gegeven moment moest ik boodschappen doen voor de tattooshop. Dus ik naar de winkel. En daar kwam ik het jochie met ze mama weer tegen. Hij stond een beetje verlegen naar mij te kijken en naar het schap.

Toen zei zijn moeder opeens: 'Nou, vraag het maar aan die meneer?' Maar het jochie was nog steeds verlegen. Dus ik door de knieën en vroeg hem: 'Wat is er dan jongen?' Toen vroeg hij zachtjes: ' Mag ik met jou op de foto?' Ik zei: 'Tuurlijk jongen, kom op!' Dus ik hem opgetild op de arm en voor de camera staken we allebei een dikke duim omhoog. En moeders maar schieten met die foto's, hoppa!

'Ja, elke keer als hij je zag vond hij het helemaal super cool, dat gezicht zo', vertelde zijn moeder. 'Hij had het steeds over je, wilde graag met je op de foto maar durfde het je niet te vragen.'

We zien elkaar nu ook nog regelmatig en ik ben al meerdere keren met hem op de foto geweest. We maken nu altijd praatjes en grapjes samen.

Quinten is dus echt mijn eerste grote fan, haha!

Ik kan me voorstellen dat zo'n knulletje onder de indruk is. Leuk voor hem dat je zo spontaan op hem reageerde. Maar krijg je ook wel eens negatieve reacties? En hoe ga je daar dan mee om?

Ik heb een hele nare ervaring gehad. Dat had te maken met een vent die vervelende opmerkingen tegen mij maakte over mijn gezichts tattoos. Dat is toen flink uit de hand gelopen. Ruzie. Tot knokkens toe.

Heb je een partner en zo ja, want vindt hij/zij van jouw gezichtstattoos?

Nee, ik heb geen vriendin. Op den duur zal dat er misschien wel weer eens van komen. Wat je ziet is wat je krijgt natuurlijk, en je moet er wel mee over straat om het zo maar even te zeggen. Het is toch anders geworden, met de face-tattoos. Maar ik hoop dat er ergens een lieve meid rond loopt die zich daardoor niet zal laten afschrikken en geen moeite met mijn uiterlijk zal hebben. Ik heb een zacht innerlijk.

Staan er nog face-tattoos in de planning?

Nee niks. Zo is het en blijft het. De oogleden blijven leeg.

Tekst: Nathalie Kriek

Foto's: Gerwin Keimpena