Blog

14. feb, 2018

Dit eerbetoon aan mijn vader zal bovenaan deze blogpagina blijven staan. Nieuwe blogs volgen onder dit bericht. 

Dit blog draag ik namelijk op aan mijn lieve vader Piet, die helaas op 14 december 2016 is overleden. Niet enkel omdat ik ontzettend veel van hem hou, hij altijd een geweldige papa is geweest en ik hem vreselijk mis, maar ook omdat hij mij op zowel persoonlijk als zakelijk vlak enorm heeft geïnspireerd. 

Wederzijds respect

Juist omdat hij zoveel waarde hechtte aan het paranormale en het spiritisme, werd ik hierdoor al op zeer jonge leeftijd geïnspireerd om me te verdiepen in tarotkaarten en pendelen en raakte ik gefascineerd door het Ouija bord (wat ik natuurlijk nooit mocht gebruiken).

'Dat is heel gevaarlijk. Je kunt er duistere entiteiten mee aantrekken'.

Toen ik op latere leeftijd zelf een andere invulling gaf aan deze bezigheden, deze niet meer zag als paranormale, maar vooral als psychologische hulpmiddelen, liet mijn vader mij geheel in mijn waarde.

Hoewel we er regelmatig over discussiërden en zelfs om elkaars zienswijzen konden lachen was er altijd sprake van wederzijds respect. We konden tot op zekere hoogte zelfs begrip opbrengen voor elkaars standpunten. Hoe dan ook hebben onze meningsverschillen omtrent het geloof onze band nooit in de weg gestaan.

TV

Mijn vader was ook degene die mij op het idee bracht om TV formats te gaan bedenken.

'Jij bent altijd zo creatief. John de Mol is op zoek naar nieuwe ideeën. Kun jij niet eens een leuk TV programma bedenken?'

Wat begon als een leuk expiriment, mondde uit in een serieuze pitch aan John de Mol zelf en leidde uiteindelijk tot een heus productie bedrijf. Samen hebben we heel wat keren aan tafel zitten brainstormen en daarna in spanning gezeten wanneer een van onze ideeën weer eens enthousiast werd ontvangen door een TV producent.

Mijn vader was dan ook degene die ik altijd als eerste belde wanneer ik nieuws had over een format of wanneer ik een nieuwe schrijfopdracht voor een krant of magazine had gekregen. TV optredens sloeg ik echter (meestal) af, tot groot ongenoegen van papa.

'Je moet jezelf laten zien! Moffel jezelf toch niet altijd zo weg.'

Hij was zo trots op me en altijd even enthousiast over mijn werk, hetgeen me altijd motiveerde om er vooral mee door te gaan.

Nu ik hem niet meer kan bellen, nooit meer mijn ervaringen met hem kan delen en ik dit zo ontzettend mis, hoor ik nog steeds in gedachten zijn stem. En heb ik besloten om mezelf dan toch maar meer te gaan laten zien. Te beginnen met mijn plannen, ideeën en belevenissen in verband met 'Open Kaart Producties' met jullie te delen in een blog. In de hoop dat jullie net zo enthousiast naar mijn nieuwe projecten zullen uitkijken zoals hij dit altijd deed....

Taboe

Hoewel mijn vader overtuigd spiritist was, stoorde het hem wel dat er zoveel 'nep-paragnosten' zijn. Hoewel hij geloofde dat er wel degelijk mensen op aarde rondlopen die daadwerkelijk beschikken over paranormale gaven, was hij van mening dat dit er maar een paar zijn en ergerde hij zich rot aan kwakzalvende zakkenvullers.

En aan de talloze zogenaamde helderzienden die werkzaam zijn bij paranormale hulplijnen. Of paragnosten die niet werkelijk bekwaam zijn maar zich wel vestigen in poenige panden die indirect (door het hanteren van belachelijk hoge tarieven voor een consult) door de cliënten moeten worden opgehoest.

'In de jaren 50 moest niemand iets hebben van spiritisme. Het was een taboe. Tot mensen ontdekten hoe ze er een slaatje uit konden slaan, toen stond opeens het hele internet er vol mee.'

Daarom heb ik besloten om ook hier meer aandacht aan te gaan besteden. Uiteraard zonder de werkelijk begaafden - die er volgens mijn vaders geloof toch echt zijn - voor het hoofd te stoten. Ik zal proberen het kaf van het koren te scheiden. Als het koren werkelijk bestaat...?

Wilskracht

Mede dankzij zijn geloof in een leven na de dood droeg mijn vader zijn lot als een held en was hij niet bang om te sterven. Stukje bij beetje nam hij afscheid van het ´aardse´ en hoewel hij het betreurde de boom voor het huis niet meer groen te kunnen zien worden, verheugde hij zich iedere dag meer op zijn reis naar het pure, prachtige hiernamaals. Waar alles zoveel mooier is dan hier.

'En als dan toch zou blijken dat er niets is, nou ja. Dan merk ik er toch niks meer van...'

Mijn vader was een groot natuur liefhebber. Hij was graag buiten en wandelen met mijn moeder was zijn grootste hobby. Tot een dag voor hij overleed dwong hij zichzelf een klein rondje te lopen buiten. Het rondje werd steeds korter en hij werd steeds sneller moe, maar zijn wilskracht was enorm. Nooit heeft hij gezeurd over de dingen die hij niet meer kon, maar was hij dankbaar voor hetgeen hem nog wel lukte. 

'Ik ben 70 jaar geworden. Dat is niet zo heel oud. Er zijn mensen die worden 90. Hoera. Maar er zijn ook mensen die worden 50. Of 40. Er zijn kinderen die overlijden....dan heb ik toch wel een prachtig en rijk leven gehad'...

Diverse artsen noemden mijn vader moedig en dapper. Zij hadden dan ook niets dan respect voor zijn relativerings- en acceptatievermogen en zijn berustende houding. Zo trots als hij altijd op mij was, ben ik dit nog steeds op hem. Zijn glas was - en bleef - altijd half vol. Zelfs tot aan zijn laatste levensdagen heeft hij mij geïnspireerd en heb ik enorm veel van hem geleerd. En wat ben ik dankbaar voor het feit dat ik hem dit nog persoonlijk heb kunnen zeggen.

Teken

Tijdens een van onze vele gesprekken in onze laatste weken samen heb ik hem beloofd dat, ondanks ik niet meer in het paranormale geloof, ik altijd zal blijven open staan voor een teken van hem. Dat ik alert zal blijven op zijn aanwezigheid. 

'Maar als ik geen teken geef, wil dat nog steeds niet zeggen dat er echt niets is'.

En ik geloof dat hij daar gelijk in heeft. Niemand heeft deze wijsheid in pacht. We zullen het pas te weten komen als ons nummer valt. Wanneer we zelf aan de beurt zijn. Tot die tijd kunnen we zelf kiezen waar we wel of niet in geloven. Hetgeen we ook deden, mijn vader en ik. Allebei in iets anders.

Wat zou het geweldig zijn als achteraf blijkt dat ik ernaast zit. En mijn vader het toch al die tijd bij het rechte eind heeft gehad....

Tot ziens lieve papa? Ik hoop het zo!

24. jul, 2017

Ze zeggen wel eens; als er één deur dicht gaat, gaat een andere open.

Hier is dit nu inderdaad aan de orde. 

Op het moment dat ik wegens oplopende wachttijden besloot de Tarot Live App op te heffen, ontving ik niet lang daarna een bericht van de redactie van het nieuwe media platform van Chantal Janzen: &C. Waarin mij gevraagd werd of het mogelijk was een grote horoscoop te schrijven met als thema: "fout".

Geweldig!

Het thema sprak me direct aan en het magazine zelf vond ik sowieso al geweldig. Het luxe tijdschrift staat zo bol van creativiteit, van woordkunstenarij, van prachtige foto's in een heel eigen stijl, dat ik gewoon trots ben een klein stukje te mogen bijdragen aan de totstandkoming van het nieuwe nummer. 

Dus zo gezegd, zo gedaan. In de Fijne Foute Zomereditie van &C prijkte mijn horoscoop 12 pagina's groot in de Fijne Foute Zomerbijlage. Fantastisch!

Maar of dat nog niet genoeg was, rolde er enkele weken later opnieuw een mailtje van de &C redactie mijn mailbox in. Dit keer met de vraag of ik in dezelde stijl nog even wilde doorgaan op de &C website: een Fijne Foute online weekhoroscoop.

JA! IK! WIL!

En deze staat dus vanaf vandaag online op: &C horoscopen

Heb jij je wekelijkse dosis sterrenstof al gehad?

17. jul, 2017

Hyves

Ik heb een nieuwe hobby!

Instagrammen!

Ik weet het, ik ben weer eens een van de laatsten die dit social media platform ontdekt, maar beter laat dan nooit, zeg ik dan maar.

Ooit zei een vriendin tegen mij: 'Naat, je moet Hyves aanmaken. Echt iets voor jou, foto's van je kindjes erop enzo. En je kaartjes. Leuk!'

Niets voor mij, dacht ik nog. Maar uit nieuwsgierigheid toch gedaan.

En ik vond het helemaal geweldig. Je kon van je simpele Hyvespagina echt een miniwebsite creëren, hetgeen ik dan ook met alle liefde deed. Het vernieuwen van headers, achtergronden en foto's (en het verloten van talloze gratis readings, tarot boeken -en agenda's) maakten vier jaar lang serieus deel uit van mijn dagelijkse bezigheden.

Plus natuurlijk het uitdelen van heel veel krabbels.

Krabbels?

Ja. Krabbels. Die je opleukte met Youtube filmpjes en zelfgemaakte plaatjes uit Photobucket.

Zucht...

Those were the days...

Twitter

Toen Hyves verdween, heb ik het heel even geprobeerd op Twitter, maar dat is niet aan mij besteed. Ik miste de creatieve mogelijkheden en daarbij ben ik niet zo van het overal dwangmatig ventileren van mijn mening. Waar het bij twitteren toch een beetje om draait.

Sowieso ga ik online discussies het liefst uit de weg, het lost altijd zo weinig op. Iedereen heeft zijn eigen mening over vanalles en dat is oké, vind ik. Waarom met alle geweld een ander willen overtuigen?

Twitteraccount dus verwijderd en gaan facebooken. 

Facebook

Facebook was een poosje leuk. Hyven voor volwassenen. Toch miste ik ook hier weer het stukje creatief bezig zijn, wat voor mij destijds het hyven juist zo gezellig maakte.

Toen Facebook steeds meer werd overspoeld door ongewenste ellende als (heel veel) reclame, walgelijke foto's van kinder-en dierenmishandeling, felle discussies van religieuze aard (waarbij opvallend veel met het kennelijk nieuwe bijvoeglijk naamwoord "K" gescholden werd), voortdurend pro - en anti vluchtelingen ruzies (ook doorspekt van hetzelfde vreselijke "K" woord), opruiend nepnieuws en andere troep waar ik absoluut niet blij van werd, was voor mij de lol er alweer helemaal af.

Tel daarbij op de legio zeurende en klagende mensen die kennelijk niets leuker vinden dan hun misère te pas en te onpas te delen met hun virtuele vrienden en er is geen enkele reden meer om 's morgens de homepage open te klikken.

Nee. De zo gewaardeerde gezelligheid was ver te zoeken.

Instagram

Maar nu heb ik Instagram ontdekt! Waar ik toch weer een beetje het crea-gevoel van Hyves in terugvind. Waar ik niet word geconfronteerd met andermans negativiteit in welke vorm dan ook. En waar ik zeker weet dat de mensen die mijn foto's liken (ook al zijn ze geen "vrienden" van me) daadwerkelijk geïnteresseerd zijn in wat ik doe. Ze hebben immers gericht gezocht op de hashtags die ik heb gedeeld!

Zelf kan ik ook lekker alleen de zoektermen invoeren van onderwerpen die me daadwerkelijk interesseren. Niks bloederige foto's, niks zielige dieren, niks ruziezoekerij. Zo geen zin in gezeik! En gelukkig denken kennelijk heel veel mensen hier hetzelfde over, want wat ik tot nu toe ben tegengekomen is alleen maar positief.

Op het moment ben ik qua werk juist heel veel bezig met astrologie en horoscopen, dus vind ik het heerlijk om op Instagram  lekker los te gaan met mijn grote liefhebberij Tarot.

Naast het feit dat ik het ontzettend leuk vind om de 'Tarot Message Of The Day' met jullie te delen, is het voor mij ook een goede reden om mijn tarot collectie weer eens letterlijk uit de kast te halen.

Fantastisch platform!

Tot nu toe...

 

 

 

14. jun, 2017

"Hi Nathalie, je kent mij niet, maar je spreekt met (....) van Hotter than my daughter."

Ik schiet direct in de lach.

"Hallo."

"Bel ik je gelegen?"

"Eh...jawel. Ik ben benieuwd."

"Oh fijn. Ik zou je namelijk iets willen vragen...Ik zie op diverse foto's dat jij nogal veel tatoeages hebt. En ik vroeg me af...heb jij ook kinderen?"

"Ik heb er drie".

"Oké! En hoe oud zijn ze?"

"Een jongen van 24, een meisje van 21 en nog een jochie van 15."

"Oh leuk! En wat vinden zij ervan dat hun moeder zo heftig getatoeerd is?"

"Vroeger vonden ze het niets. Vooral van mijn dochter moest ik altijd lange mouwen aan naar school. Nu willen ze het zelf ook."

" Oh, wat grappig! Zeg...Zouden jullie het misschien leuk vinden om mee te doen aan ons programma?"

Eigenlijk voel ik er niets voor, maar voor ik iets kan zeggen heeft de stem aan de andere kant van de lijn alweer gevraagd hoe mijn kledingstijl is.

"Tja. Gewoon. Casual"

"Casual. Niets van lak, leer of latex?"

De stem klinkt teleurgesteld.

Weer moet ik lachen.

"Nee hoor. Ik kleed me vrij rustig".

"Oh...dat had ik niet verwacht. Ik dacht, die heeft vast wel wat spannende setjes in de kast hangen!?"

"Nee, helaas."

"Nou..." zegt de stem. " Wat jammer! Maar ja...Als je zelf al zegt dat je vrij casual gekleed gaat, denk ik niet dat je geschikt bent voor het programma".

"Ik denk het ook niet."

Nee. Dit is inderdaad niets voor mij. Want hoewel de dames in 'Hotter than my daughter' doorgaans een hart van goud hebben en vaak een lastig verleden achter de rug hebben waar ik mezelf in somige gevallen zelfs wel een beetje in herken, voel ik me absoluut niet geroepen om me onder het rijtje flamboyante mama's te scharen.

Ik zou in het dagelijks leven nooit mijn borsten uit mijn decolleté laten puilen of me middels een veel te kort rokje in mijn kruis laten kijken. En de vetjes die ik heb zal ik te allen tijde zoveel mogelijk proberen te bedekken onder wijdvallende kleding. Dit in tegenstelling tot de vele "hot mama's" die ik op de buis heb zien rondparaderen in naveltruitjes, stretchjurkjes, catsuits en andere nietsverhullende creaties.

Daarbij, ik vind Gordon heerlijk. Maar niet in mijn huis! Althans, niet met de camera...

Het idee dat hij me samen met mijn kinderen, schuddebuikend, dijenkletsend en rollend over de bank vierkant ligt uit te lachen, is nou niet direct iets wat me enorm aanspreekt.

En dan zeker nog met mijn foto de straat op. Zodat de grijze muizen parade daar ook nog eens lekker los kan gaan. Bewaar me!

Maar gelukkig zal dit ook niet gaan gebeuren.

Ik ben te normaal.

Qua kleding dan.