Van productiewerk in de fabriek, naar het fabriceren van producties

Voor wie mij kent, mij denkt te kennen of mij wil leren kennen; this is me. Het zakelijke verhaal kunt u lezen in mijn CV. Het persoonlijke verhaal achter mijn carrière als schrijvend astroloog/tarotist, dat vele jaren verder terug gaat, vindt u hier. Een typisch voorbeeld van het feit dat het niet alleen om de bestemming gaat, maar ook en vooral om de weg er naartoe...

'Nathalie, als je straks klaar bent met je werk, zou je dan voor mij een verhaal willen schrijven? Ik zou graag een boekje hebben van jou om thuis te kunnen lezen.'

De juf van groep 5 - destijds derde klas lagere school - heeft me bij haar tafel geroepen en wappert met een mooi, vers schrift voor mijn neus. Ik ben 9 jaar en de juf is dol op mijn opstellen. Ze geeft me negens en tienen.

Wanneer de andere kinderen klaar zijn met hun werk, mogen ze tekenen of lezen. Ik wil ook heel graag tekenen, maar tegelijkertijd ook juf niet teleurstellen. Daarbij ziet het nieuwe lege schrift er fantastisch uit. Ik houd van schriften. Ik knik en accepteer hiermee mijn eerste 'werk in opdracht'.

Ik schrijf elke week nieuwe verhalen voor juf en om mezelf ook tevreden te stellen, maak ik er mooie grote tekeningen bij. Wanneer de zomervakantie aanbreekt neemt juf de bundel ook daadwerkelijk mee naar huis. Ik heb het 'debuut' nooit meer teruggezien.

Van kinds af aan doe ik al niets anders dan schrijven en tekenen. Liedjes, gedichten, stripverhalen, portretten; eigenlijk alles wat in inkt te vangen is.

Mijn hele jeugd, van een jaar of acht tot om en nabij mijn zestiende, staat op papier in stapels, duimendikke dagboeken. Uiteraard uitvoerig door mijzelf geïllustreerd met gedetaileerde pentekeningen. Immers, een beeld zegt meer dan 1000 woorden.

Ik weet het zeker, als ik groot ben wil ik schrijfster worden. Of artiest. Of allebei.

De oude bieb in Krommenie, foto: Jacob Baartse.

Ik ben inmiddels 10 jaar. Het is nu al de zesde keer dat ik het verhaal lees en ik ben nog steeds onder de indruk. 'Debby, Groot Mysterieboek'. De hoofdpersoon, het boosaardige meisje Gerry, houdt zich bezig met hekserij, doet toverspreuken en...leest tarot kaarten! Ik ben gefascineerd door wat ik allemaal in de dikke strip voorbij zie komen. Dit wil ik ook kunnen!

Natuurlijk speelt mijn persoonlijke afkomst ook een rol. Mijn vader komt uit een bijzonder spirituele familie. Mijn opa is erelid van de Spirituele Vereniging Harmonia. Regelmatig wordt er bij mijn opa en oma thuis gesproken over de laatste bijeenkomsten, seances en paranormale ervaringen. Ook mijn tante en oom zijn paranormaal begaafd.

Wanneer ik 15 jaar ben, leer ik van mijn oma de grondbeginselen van het kaartleggen. Eerst met gewone speelkaarten, later met de door mij zo geliefde tarot. Wanneer ik op de mavo mijn vriendin Monique leer kennen - die mijn interesse voor het paranormale deelt en met wie ik regelmatig naar de bieb ga om boeken te lenen - wordt ook mijn belangstelling voor edelstenen, numerologie, astrologie en droompsychologie gewekt.

In die tijd bezoek ik mijn eerste paranormale avond bij de vereniging en maak ik mijn eerste horoscopen voor de schoolkrant.

Ik weet het zeker,  als ik groot ben wil ik astroloog worden. Of tarotist. Of allebei.

Omdat ik al op jonge leeftijd zeker weet dat ik later iets in de creatieve en wellicht ook spirituele sector wil doen, is de motivatie om heel erg mijn best te doen op school totaal verdwenen. Ik leer op zich makkelijk, maar de leerstof kan me op geen enkele manier meer boeien. Als schrijfster-in-de-dop vind ik het wel belangrijk om te kunnen typen, dus dat diploma haal ik wel. 

Daarna is het echter kommer en kwel. Na het behalen van mijn mavo diploma weet ik niet welke richting ik op wil. Journalistiek, misschien. Iets grafisch, ook wel leuk. Aan de andere kant wil ik het liefst gewoon werken, ervaring opdoen en mezelf vooral verder blijven ontwikkelen op het spirituele vlak. Helaas is hiervoor geen opleiding voor handen, dus moet ik dit zelf gaan invullen door middel van thuis- en zelfstudies.

Na lang zeuren en smeken gaan mijn ouders akkoord met mijn beslissing om te stoppen met school en word ik - op verzoek van mijn vader - door de leerplicht ambtenaar die bij ons thuis komt, uit de leerplicht ontheven; ik kan full-time gaan werken.

Ik ben net 16 als ik via het uitzendbureau mijn eerste baantje krijg. In een verpakkings cq afwerkingsbedrijf. Dodelijk saai natuurlijk, dus erg lang houd ik het er niet uit.

De supermarkt, de slagerij, de videotheek, de snackbar, de enveloppenfabriek en het naaiatelier volgen. Hoewel ik me overal met enorme tegenzin naar toe sleep, heb ik nog steeds geen spijt van mijn keuze om van school af te gaan.

In de avonduren leg ik voor iedereen tot vervelends toe de kaart om mijn skills op dit gebied uit den treure te oefenen. Ook koop ik een typmachine en een dozijn typex waarmee ik de eerste poging waag tot een autobiografisch verhaal.

Het lukt nog niet erg, ik moet nog veel leren. Toch zet ik door tot er een soort van manuscript ontstaat. Nog lang niet goed genoeg voor publicatie, maar toch. 

Ik weet het zeker, als ik mijn hart blijf volgen en keihard blijf werken, krijg ik ooit mijn eigen praktijk. Of schrijf ik een boek. Of allebei.

Als ik 27 jaar ben en inmiddels moeder van twee kinderen, werk ik voor het laatst voor een baas. Het zijn tot dan toe de twee leukste functies uit mijn hele loopbaan. 36 uur per week werk ik als onderwijsassistente op een basisschool, in de weekenden en schoolvakanties ben ik regelmatig  's nachts werkzaam als garderobe - annex toiletjuffrouw in Poppodium de Kade.

Op zich is het werk an sich natuurlijk niet bijster spannend, ware het niet dat ik op de rustige momenten kan bijspringen in de zaal waar de grote artiesten optreden en op die manier dus gratis concerten kan bijwonen! Tussen de bedrijven door speel ik gitaar en treed ik op als lead singer van de rock coverband Obsession.

Na ons laatste grote optreden besluit ik om het even rustiger aan te doen. Ik krijg mijn derde kindje en  richt me als thuisblijfmoeder volledig op de zorg voor mijn gezin. In de uurtjes dat de oudste twee op school zitten en de baby slaapt, leer ik mezelf werken met de computer en lanceer ik zo goed en zo kwaad als het gaat mijn eerste tarot website. 

Wanneer deze goed ontvangen wordt en ik het steeds drukker krijg met het doen van online consulten, denk ik dat ik er eindelijk klaar voor ben mijn meisjesdroom waar te maken en officieel voor mezelf te beginnen. 

Alle voorgaande jaren heb ik op diverse manieren contact gehad met verschillende soorten mensen uit alle lagen van de bevolking waardoor ik enorm veel mensenkennis heb gekregen. 

Daarnaast heb ik ondertussen zoveel geleerd over allerlei spirituele zaken én over mezelf, dat ik het ook daadwerkelijk aandurf om nu ook andere mensen te gaan helpen met het beantwoorden van hun vraagstukken

In 2003 - ik ben dan 32 jaar -  is mijn eigen tarot praktijk aan huis een feit. Dat is het moment dat ik me na veel vallen en opstaan eindelijk verder kan gaan ontwikkelen als  professioneel astrologe/tarotiste en tevens als auteur en tekstschrijver. 

Ik weet het zeker, dit is wat ik de rest van mijn leven wil blijven doen. Ik wil mensen helpen hun doelen te bereiken. Of hen entertainen. Of allebei.

Juist dankzij alles wat ik door de jaren heen heb geleerd, gezien en meegemaakt, zowel in de supermarkt, als in de fabriek, op school, in de muziek scene en in mijn eigen praktijk (en niet te vergeten als moeder), ben ik nu heel goed in staat om me tijdens het schrijven van mijn horoscopen, in diverse typen mensen te verplaatsen.

Ik schrijf dan ook graag in opdracht voor uiteenlopende doelgroepen, over wat hen zoal bezig houdt, in de hoop hen hierbij wat adviezen en handreikingen te kunnen bieden waar ze ook werkelijk iets mee kunnen. 

Mocht u dus op zoek zijn naar een tarotist, astroloog, auteur, tekstschrijver, columnist of blogger voor welke doelgroep dan ook, hoop ik dat u contact met mij zou willen opnemen. Ik sta (bijna) overal voor open en zie elke opdracht als een welkome nieuwe uitdaging om er iets speciaals en unieks van te maken. Wie weet kunnen we elkaar inspireren tot iets moois ?

Voor nu wil ik u sowieso bedanken voor uw interesse en het feit dat u de tijd hebt willen nemen voor het lezen van mijn verhaal. 

Hartelijke groet,

Nathalie Kriek

 

Contactpagina

CV