Papa

In memoriam, Piet Boot

Deze website draag ik op aan mijn lieve vader Piet, die helaas op 14 december 2016 is overleden. Niet enkel omdat ik ontzettend veel van hem hou, hij altijd een geweldige papa is geweest en ik hem vreselijk mis, maar ook omdat hij mij op zowel persoonlijk als zakelijk vlak enorm heeft geïnspireerd. En hij altijd van mening was dat ik mezelf 'meer moest laten zien'.

Wederzijds respect

Juist omdat hij zoveel waarde hechtte aan het paranormale en het spiritisme, werd ik hierdoor al op zeer jonge leeftijd geïnspireerd om me te verdiepen in tarotkaarten en pendelen en raakte ik gefascineerd door het Ouija bord (wat ik natuurlijk nooit mocht gebruiken).

'Dat is heel gevaarlijk. Je kunt er duistere entiteiten mee aantrekken'.

Toen ik op latere leeftijd zelf een andere invulling gaf aan deze bezigheden, deze niet meer zag als paranormale, maar vooral als psychologische hulpmiddelen, liet mijn vader mij geheel in mijn waarde.

Hoewel we er regelmatig over discussiërden en zelfs om elkaars zienswijzen konden lachen was er altijd sprake van wederzijds respect. We konden tot op zekere hoogte zelfs begrip opbrengen voor elkaars standpunten. Hoe dan ook hebben onze meningsverschillen omtrent het geloof onze band nooit in de weg gestaan.

TV

Mijn vader was ook degene die mij op het idee bracht om TV formats te gaan bedenken.

'Jij bent altijd zo creatief. John de Mol is op zoek naar nieuwe ideeën. Kun jij niet eens een leuk TV programma bedenken?'

Wat begon als een leuk expiriment, mondde uit in een serieuze pitch aan John de Mol zelf en leidde uiteindelijk tot een heus productie bedrijf. Samen hebben we heel wat keren aan tafel zitten brainstormen en daarna in spanning gezeten wanneer een van onze ideeën weer eens enthousiast werd ontvangen door een TV producent.

Mijn vader was dan ook degene die ik altijd als eerste belde wanneer ik nieuws had over een format of wanneer ik een nieuwe schrijfopdracht voor een krant of magazine had gekregen. TV optredens sloeg ik echter (meestal) af, tot groot ongenoegen van papa.

'Je moet jezelf laten zien! Stel jezelf toch niet altijd zo achteruit.'

Hij was zo trots op me en altijd even enthousiast over mijn werk, hetgeen me altijd motiveerde om er vooral mee door te gaan.

Nu ik hem niet meer kan bellen, nooit meer mijn ervaringen met hem kan delen en ik dit zo ontzettend mis, hoor ik nog steeds in gedachten zijn stem. En heb ik besloten om mezelf (sowieso via deze website) dan toch maar meer te gaan laten zien. In de hoop dat jullie net zo enthousiast over mijn nieuwe projecten zullen zijn zoals hij dit altijd was....

1976, kermis Wormerveer. Nathalie (4) met papa en mama.

Taboe

Hoewel mijn vader overtuigd spiritist was, stoorde het hem wel dat er zoveel 'nep-paragnosten' zijn. Hoewel hij geloofde dat er wel degelijk mensen op aarde rondlopen die daadwerkelijk beschikken over paranormale gaven, was hij van mening dat dit er maar een paar zijn en ergerde hij zich rot aan kwakzalvende zakkenvullers.

En aan de talloze zogenaamde helderzienden die werkzaam zijn bij paranormale hulplijnen. Of paragnosten die niet werkelijk bekwaam zijn maar zich wel vestigen in poenige panden die indirect (door het hanteren van belachelijk hoge tarieven voor een consult) door de cliënten moeten worden opgehoest.

'In de jaren 50 moest niemand iets hebben van spiritisme. Het was een taboe. Tot mensen ontdekten hoe ze er een slaatje uit konden slaan, toen stond opeens het hele internet er vol mee.'

Daarom heb ik besloten om ook hier meer aandacht aan te gaan besteden. Uiteraard zonder de werkelijk begaafden - die er volgens mijn vaders geloof toch echt zijn - voor het hoofd te stoten. Ik zal proberen het kaf van het koren te scheiden. Als het koren werkelijk bestaat...?

Wilskracht

Mede dankzij zijn geloof in een leven na de dood droeg mijn vader zijn lot als een held en was hij niet bang om te sterven. Stukje bij beetje nam hij afscheid van het ´aardse´ en hoewel hij het betreurde de boom voor het huis niet meer groen te kunnen zien worden, verheugde hij zich iedere dag meer op zijn reis naar het pure, prachtige hiernamaals. Waar alles zoveel mooier is dan hier.

'En als dan toch zou blijken dat er niets is, nou ja. Dan merk ik er toch niks meer van...'

Mijn vader was een groot natuur liefhebber. Hij was graag buiten en wandelen met mijn moeder was zijn grootste hobby. Tot een dag voor hij overleed dwong hij zichzelf een klein rondje te lopen buiten. Het rondje werd steeds korter en hij werd steeds sneller moe, maar zijn wilskracht was enorm. Nooit heeft hij gezeurd over de dingen die hij niet meer kon, maar was hij dankbaar voor hetgeen hem nog wel lukte. 

'Ik ben 70 jaar geworden. Dat is niet zo heel oud. Er zijn mensen die worden 90. Hoera. Maar er zijn ook mensen die worden 50. Of 40. Er zijn kinderen die overlijden....dan heb ik toch wel een prachtig en rijk leven gehad'...

Diverse artsen noemden mijn vader moedig en dapper. Zij hadden dan ook niets dan respect voor zijn relativerings- en acceptatievermogen en zijn berustende houding. Zo trots als hij altijd op mij was, ben ik dit nog steeds op hem. Zijn glas was - en bleef - altijd half vol. Zelfs tot aan zijn laatste levensdagen heeft hij mij geïnspireerd en heb ik enorm veel van hem geleerd. En wat ben ik dankbaar voor het feit dat ik hem dit nog persoonlijk heb kunnen zeggen.

Teken

Tijdens een van onze vele gesprekken in onze laatste weken samen heb ik hem beloofd dat, ondanks ik niet meer in het paranormale geloof, ik altijd zal blijven open staan voor een teken van hem. Dat ik alert zal blijven op zijn aanwezigheid. 

'Maar als ik geen teken geef, wil dat nog steeds niet zeggen dat er echt niets is'.

En ik geloof dat hij daar gelijk in heeft. Niemand heeft deze wijsheid in pacht. We zullen het pas te weten komen als ons nummer valt. Wanneer we zelf aan de beurt zijn. Tot die tijd kunnen we zelf kiezen waar we wel of niet in geloven. Hetgeen we ook deden, mijn vader en ik. Allebei in iets anders.

Wat zou het geweldig zijn als achteraf blijkt dat ik ernaast zit. En mijn vader het toch al die tijd bij het rechte eind heeft gehad....

Tot ziens lieve papa? Ik hoop het zo!

You'll never know the value of a moment, until it becomes a memory...