Nathaliekriek.nl

Don’t dream it’s over: deel 1

Spiritueel liefdesverhaal

Don’t dream it’s over… een spirituele love story die ik je niet wil onthouden. Om je te laten zien dat niets is wat het lijkt, dat alles lijkt zoals je wilt dat het is en dat veel paragnosten de kluit belazeren waar je bij staat. Onderstaand verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten. In verband met de bescherming van de privacy zijn de namen van sommige betrokkenen gefingeerd.

Nathalie KriekHalverwege de jaren 90, ik was 27 jaar en werkzaam als onderwijsassistente op een basisschool, toen ik op een gure herfstdag een telefoontje kreeg van mijn vriendin. Een telefoontje dat mijn hele leven op zijn kop zou zetten…

‘Nathalie, lachen, vanavond komt er iets op TV, daar móet je even naar kijken’, riep mijn vriendin uitgelaten door de telefoon. Ze kon een giechel niet onderdrukken.

‘Wat dan?’

‘Mannelijke strippers!’

Eerlijk is eerlijk, mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Immers, in de jaren 90 was dit vrij nieuw.

Die avond, in de TV uitzending zag ik de groep voor het eerst. Ze traden eerst op en schoven daarna bij de talkshowhost aan voor een interview. Ik vond ze ontzettend leuk en wilde ze heel graag een keertje live zien, alleen wist ik niet of ze ook in Nederland optraden. Wellicht hadden ze dit wel gezegd, maar was het me ontgaan, inmiddels hing namelijk ook mijn vriendin weer aan de lijn.

Ik schreef een briefje naar de redactie van de show waarin ze hadden opgetreden en via hen kreeg ik het adres van het management van de groep in Londen. In een kattebelletje schreef ik dat ik ze op TV had gezien en dat het me leuk leek ze een keertje live te kunnen bewonderen. Graag wilde ik weten of ze binnenkort ook in Nederland zouden optreden.

Pas twee maanden later kreeg ik een brief terug van Steve, één van de jongens van de groep. Hij schreef dat de manager mijn brief veel te laat had doorgestuurd. Het management was namelijk nogal laks en dat terwijl ze fanmail juist zo op prijs stelden, vooral van fans uit Holland!

Optreden

In zijn brief stelde hij zichzelf de anderen voor. Ook had hij twee foto’s bijgesloten waar de jongens van de groep allemaal op stonden. Hij noemde hun namen en vermeldde meteen hun goede en slechte karaktereigenschappen erbij. Uiteraard konden ze fans uit Holland niet teleurstellen, dus traden ze binnenkort ook in ons landje op. Hij gaf meteen een datum en een locatie door en schreef dat ze het leuk zouden vinden om mij en mijn vriendinnen na de show te ontmoeten.

Ik vond het helemaal geweldig. Natuurlijk begreep ik ook best dat ze dit waarschijnlijk tegen alle fans zeiden, maar dan nog. Backstage nog even gezellig na kletsen leek me niet bepaald vervelend.

Maanden later. Of de duvel ermee speelde; de avond dat ze eindelijk in Nederland zouden optreden, was ik ziek. Griep. Na mezelf hier al die weken op te hebben verheugd, zat er helaas niets anders op dan dit optreden aan me voorbij te laten gaan.

Een week later schreef ik Steve dat ik het vreselijk jammer vond dat ik niet had kunnen komen. Hij reageerde vrij snel terug met de mededeling dat ze me inderdaad hadden gemist en dat hij hoopte dat zich op korte termijn een nieuwe mogelijkheid zou voordoen waarop we elkaar zouden kunnen ontmoeten. Hoewel ze voorlopig niet meer in Nederland zouden optreden, bleven we elkaar regelmatig schrijven en ontstond er zowaar een leuke briefwisseling.

Valentijnskaart

Op papier leerden we elkaar steeds beter kennen. Inmiddels had ik hem op zijn verzoek ook een foto van mezelf gestuurd en had hij me laten weten dat ik mijn brieven voortaan beter rechtstreeks naar zijn huisadres kon sturen in plaats van via het management, waardoor de correspondentie langzaam maar zeker steeds persoonlijkere vormen aannam.

Wanneer de groep voor een show in het buitenland was, stuurde Steve me een kaartje van het hotel waar ze verbleven. Op Valentijnsdag lag er een enorme kaart met een Engelse postzegel in de brievenbus. Binnenin de kaart stond in zijn handschrift een vraagteken geschreven.

Op mijn verjaardag stuurde hij me enorme kaart met een cadeautje erbij; een beeldje van Teigetje en Konijn in een innige omhelzing met daaronder de tekst: ‘there’s no such thing as too much hugs’ en met kerst ontving ik met de post twee mooie sierkaarsen uit Londen.

Hij was echt ontzettend lief en attent en ik begon dan ook steeds meer gevoelens voor hem te krijgen. Ondanks het feit dat onze brieven totaal geen seksuele lading hadden en het meest spannende dat we elkaar schreven ‘I wish you were here’ was, gaf hij me wel degelijk het gevoel dat er meer was tussen ons dan alleen vriendschap.

Antwoordapparaat

Op een dag kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en belde ik hem op. Zomaar uit het niets. Ik  kende zijn achternaam en zijn adres, dus was het niet heel ingewikkeld om zijn telefoonnummer te achterhalen.

Steve schrok zich het apezuur en heeft tijdens dat eerste gesprek bijna geen woord gezegd. Ik kreeg vooral korte antwoorden van hem in de vorm van ‘yes’, ‘no’, ‘maybe’ en ‘I don’t know’. Ik vermoedde dat hij gewoon heel erg verlegen was, want toen hij mij zelf een paar dagen later terug belde op een moment dat ik niet thuis was, kletste hij moeiteloos vijf minuten non stop mijn antwoordapparaat vol.

Een paar maanden later – ongeveer een jaar nadat ik hem voor het eerst had geschreven –  kreeg ik van Steve te horen dat ze weer naar Nederland zouden komen voor een korte tour. Ik kon niet wachten om hem eindelijk te ontmoeten!

Hij raadde me aan om met betrekking tot hun logeeradres contact op te nemen met hun agent in Nederland omdat zij het hotel zouden boeken. Hij had hen al laten weten dat het oké was om mij de adresgegevens te geven, hetgeen ze middels een kennisgeving per post ook deden. Vervolgens sprak ik met Steve af dat ik met hem zou lunchen in het hotel in Oss waar ze zouden verblijven. Omdat ze pas ’s avonds hoefden op te treden, zou hij overdag alle tijd voor mij hebben.

Eerste ontmoeting

Na een lange, spannende treinreis, waarbij de zenuwen haast letterlijk door mijn keel gierden, werd ik uiteindelijk door de treintaxi voor het hotel afgezet. Bij de balie noemde ik zijn naam en kamernummer, zodat de receptioniste hem kon bellen om te vertellen dat zijn bezoek was gearriveerd. Eindelijk zagen we elkaar na bijna een jaar met elkaar te hebben geschreven en – af en toe – gebeld.

Steve bleek inderdaad een schatje, maar helaas…niet het type man waarop ik normaal gesproken zou vallen.

Zijn prachtige ogen en mooie lach herkende ik direct van de vele foto’s die hij me het afgelopen jaar had gestuurd, maar qua doen en laten was hij helaas net zo verlegen als dat hij door de telefoon was geweest. Hij zei haast geen woord en ik was bang dat dit een heel lange dag zou gaan worden. Wel had hij weer een cadeautje voor me meegebracht. Een grote koffiemok. Niet alleen Winnie the Pooh stond erop; het hele Bunderbos was van de partij.

Op zich heel aardig natuurlijk, maar ik voelde me behoorlijk opgelaten omdat ik nu al wist dat het nooit iets zou kunnen worden tussen Steve en mij. Hoewel ik hem echt ontzettend lief vond, was er geen enkele sprake van chemie tussen ons. Toen Steve en ik een half uurtje hadden zitten praten, kwamen de anderen van de groep de ruimte binnen en kwam er gelukkig meer leven in de brouwerij.

Op dat moment leerde ik wat liefde op het eerste gezicht betekende. Vanaf het moment dat Stewart binnenkwam had ik alleen nog maar oog voor hem. Wat een charisma had die man! En dan die blik in zijn ogen! Ondeugend, stoer, stout; een echte kwajongen. En dat Schotse accent, zó sexy… De jongens stelden zich aan me voor waarna we gingen lunchen in de eetzaal.

Lapdance

Stewart was duidelijk de gangmaker van het stel. Hij had het hoogste woord en zo’n geweldig gevoel voor humor dat ik om hem moest blijven lachen. Later zou blijken dat hij in Glasgow, waar hij vandaan kwam, stand-up comedian was geweest. Hij was ongelooflijk ad-rem, bijzonder scherp en intelligent en die twinkeling in zijn ogen… Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.

De hele dag verbleven we in het hotel. We speelden Uno, gingen bowlen, speelden weer Uno en kletsten honderduit. Ze vertelden me alles over Engeland en Schotland, waar ze vandaan kwamen en stelden mij heel veel vragen over Nederland. Over de taal, de gewoonten, de mensen en natuurlijk over Amsterdam.

’s Avonds tijdens het diner kwam ook de manager erbij die hun zaken behartigde wanneer ze in Nederland waren. Hij was ook degene die de jongens per luxe bus naar hun optredens bracht. Omdat ik met het openbaar vervoer was gekomen en ik de laatste trein zeker niet zou halen die nacht, bood hij aan me na de show naar huis te brengen, zodat ik niet halverwege het optreden naar huis zou hoeven.

Dankbaar nam ik zijn aanbod aan. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, werd ik ook nog eens door Stewart uit het publiek gehaald om een lapdance te ondergaan.

Vroeg in de morgen, tijdens de rit naar huis, vertelde de manager me dat de jongens achter de schermen tegen Steve hadden gezegd dat hij mij moest kiezen voor zijn act waarbij iemand uit de zaal hem moest insmeren met babyolie, maar hij had het niet gedurfd en een andere dame gekozen. Daarom had Stewart – die na Steve op moest – mij gekozen als vrijwilligster voor zijn act.

Al met al was het was een geweldige dag geweest waarop ik ook nu nog steeds terug kijk als één van de meest bijzondere momenten uit mijn leven.

Klik hier voor deel 2

Klik hier voor het overzicht: verhalen.