Nathaliekriek.nl

Facebook pishoek

Facebook pishoek

‘Ben je nu alweer van Facebook af?’

‘Ja.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik het vréselijk vind.’

Niemand kan beweren dat ik het niet heb geprobeerd.

Zeker al zes keer – als het niet meer is – heb ik mijn account verwijderd en daarna toch weer opnieuw aangemaakt. En even zoveel keer ben ik tot de conclusie gekomen dat dit bombastische platform me echt precies niks oplevert.

Verslavend

Daarentegen kost het me wel bakken tijd én energie. Want eerlijk is eerlijk, het scrollen door andermans profielen is redelijk verslavend. Zelfs als acht van de tien accounts alleen maar bagger posten, raak je hier op een bepaalde manier toch aan gewend (even kijken wat voor meuk hij nu weer met iedereen denkt te moeten delen).

Iedereen die ‘Facebook heeft’ herkent het. Bij sommige mensen kijk je vooral uit ergernis of irritatie. En als je jezelf ergert aan andermans statussen, is de kans natuurlijk best groot dat anderen zich ook ergeren aan die van jou (kómt ze weer met haar astrotroep).

Een vriendin raadde me ooit aan Facebook aan te maken omdat dit handig zou zijn met het oog op mijn werk. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik maakte zowel een persoonlijke als een zakelijke pagina aan en gaf daar regelmatig – net als vroeger op Hyves – leuke kortingen op tarot readings en horoscopen.

Helaas. Afgezien van mijn vriendinnen en een groepje andere trouwe volgers die mijn zakelijke pagina wel enthousiast hadden geliked, kwam er op de Open Kaart updates weinig respons. Plaatste ik daarentegen op de gewone Nathalie Kriek-pagina een foto uit mijn privé collectie, regende het plotseling likes!  Echter, als er iets is dat ik niet graag deel, is het wel persoonlijke informatie en privé kiekjes.

Hierdoor kwam ik er al snel achter dat mijn publiek zich niet op Facebook bevindt. En eigenlijk is dit ook best logisch. Als je als (kleine) ondernemer de aandacht op je product wilt vestigen, kun je beter zorgen dat je een aantrekkelijke website hebt met goede SEO. Eerlijk; mensen die op zoek zijn naar iets speciaals gaan hiervoor naar GOOGLE. Niét naar Facebook. Ténzij je natuurlijk al gillend bekend bent en al een hele schare fans en volgers hebt, in dat geval is het natuurlijk een heel ander verhaal!

Pre social

Daarbij bedacht ik me laatst; hoe zijn al die andere website ooit groot geworden in het pre-social media tijdperk? Een website als www.catharinaweb.nl bijvoorbeeld bewijst toch wel dat het in de eerste plaats vooral belangrijk is om een technisch goed werkende website te hebben, interessante content te delen, veel waardevolle backlinks te verzamelen en vooral ook heel veel geduld te hebben met het oog op het krijgen van positieve mond-tot-mondreclame en naamsbekendheid.

Je kunt nog zo actief zijn op Facebook, Insta of Twitter, maar als je niets interessants te melden hebt en je website is prut, zal social media verder ook niet veel uithalen. Ik ben zelfs van mening dat wanneer mensen te maken krijgen met overkill, ze dit juist als zeer storend, opdringerig en zelfs als irritant kunnen ervaren. En terecht.

Uiteraard zullen er ook genoeg personen en bedrijven zijn die wel degelijk baat hebben bij hun socials en het ook werkelijk leuk vinden om zichzelf via allerlei kanalen te promoten, maar persoonlijk heb ik dit ook al tegen. Ik vind het echt – oprecht – niet leuk. Het voortdurend op de voorgrond treden en overal op ‘moeten’ reageren; het kost me gewoon teveel tijd en energie in verhouding tot wat het me oplevert. Zowel emotioneel als financieel.

Catherina (Carla) begon haar website in 1999 en haar werk was al lang en breed bekend vóór Hyves in 2004 zijn entree maakte in Nederland. Ja, ja, Facebook was er een half jaar eerder, maar Hyves destijds – zeker rond 2007 – veruit populairder. Met zijn krabbels, templates, respect-button en de immer interessante ‘Wie Wat Waar’… Maar Carla deed het gewoon op eigen kracht. En wat zij deed, hoop ik nu ook te kunnen. Ik ben in elk geval bereid het te proberen. Zónder omslachtig gedoe op Facebook.

Plasje

Voor  het aantrekken van (nieuwe) klanten ervaar ik Facebook dus niet als bijster doeltreffend. Voor het willekeurig uitstorten van je persoonlijke mening en het voeren van oeverloze discussies met andere Facebookers die kennelijk (ook?) te veel vrije tijd hebben, acht ik Facebook wel weer uitermate geschikt.

Toch heb ik het nooit begrepen. Waarom zou je alles te pas en te onpas op je tijdlijn willen zetten om daar elke natte wind met iedereen te delen? Of nog erger, jezelf ongevraagd met je grote snavel in het gesprek van derden willen mengen!

Hoezo voelt iemand zich geroepen om overal ‘zijn plasje over te doen’ en onder andermans posts te reageren op reacties van mensen die hij niet eens kent? En waarom zijn bepaalde types altijd in de veronderstelling dat juist hun mening er toe doet?

Mensen die dit doen hebben doorgaans óf een enorm ego waar ik niets mee te maken wil hebben, óf überhaupt geen leven. Doorgaans zitten zij op Facebook om de tijd te doden. Uit pure verveling. Maar ja. Als je jezelf verveelt, verveel je een ander ook, dat is algemeen bekend.

Onder andere om bovenstaande redenen (en dan heb ik het nog niet eens gehad over de enorme stroom aan fake news, weerzinwekkende berichten over dierenleed, wannabe allemansvrienden die op Facebook iedereen steevast ‘mop’ noemen ongeacht of ze diegenen nu wel of niet mogen én de kansloze engnekken die Facebook hardnekkig blijven verwarren met Tinder) heb ik er nu dan ook echt definitief voor gekozen om Facebook definitief de rug toe te keren en dit voor eens en voor altijd te laten voor wat het is.

Super als u er wel plezier aan beleeft en er op welke manier dan ook baat bij hebt, maar voor mij is ’t het gewoon net niet. Daarbij vind ik het veel leuker als mensen uit eigen beweging mijn stukjes komen lezen dan dat ze er uit verveling op klikken omdat het toevallig op hun startpagina voorbij komt. 

Bij deze: leuk dat u er bent!

🙂