Nathaliekriek.nl

Het miskleunende medium

Het medium

Het verhaal over het medium dat het wel héél erg bont maakte. Nadat mijn Schotse partner – twee jaar nadat we een relatie kregen – in 2001 overleed, heb ik diverse paragnosten, helderzienden en mediums bezocht om via hen met hem in contact te komen.

Slechts twee van hen beschreven Stewart exact zoals hij was. Zij waren werkelijk goed in het fotolezen en maakten hierbij handig gebruik van hun intuïtie en mensenkennis. Meer dan dat was het kennelijk niet, want van paranormale gaven was duidelijk geen sprake.

Allebei liepen ze direct vast op het feit dat Stewart geen Nederlands sprak. Op het moment dat zij mij allerlei algemene boodschappen doorgaven die zogenaamd van hem afkomstig waren, onderbrak ik ze met de vraag of hij Nederlands sprak, waarop ze me verbaasd aankeken om me vervolgens uit te leggen dat taal er niet toe doet aan Gene Zijde. Dat alles energie is.

Bevalling

Hoogst opmerkelijk, aangezien ik van kinds af aan juist geleerd heb dat onze overleden dierbaren die via een medium communiceren, dit juist doen in hun eigen taal en in hun eigen woorden. Ook zouden zij vooral informatie doorgeven over zaken waar alleen zij én de persoon voor wie de boodschappen zijn bedoeld van op de hoogte zijn, juist om te bewijzen dat zij het echt zijn.

Ik zou dus meer onder de indruk zijn geweest als één van hen letterlijk ‘No problem‘ had gezegd, wat hij altijd riep wanneer ik weer eens stennis maakte om niets. Of had verwezen naar de vergulde aansteker (met daarin ‘No Problem’ gegraveerd) die ik hem ooit voor zijn verjaardag gaf en die hij sindsdien altijd bij zich droeg. Of ‘Loch Lomond‘ had genoemd, het plekje waar we altijd samen naartoe gingen wanneer we alleen wilden zijn. Maar niets van dat al.

Zelfs het feit dat hij werkzaam was in de showbizz en in diverse landen over de hele wereld had opgetreden, werd door hen over het hoofd gezien. Als er íets was geweest waaraan ik hem via een medium direct had kunnen herkennen was dat het toch wel. Zijn drank -en drugsgebruik waar ik me altijd vreselijk zorgen om heb gemaakt; de mediums merkten er niets van.

Helaas, in plaats van al deze voor mij duidelijk herkenbare en persoonlijke situaties die Stewart zéker genoemd zou hebben om mij ervan te overtuigen dat hij het was die via het medium sprak, kreeg ik een summiere opsomming van zijn karaktereigenschappen.

Oké, de karakteromschrijving die zij van hem gaven klopten in beide gevallen exact. Aan de andere kant, de foto die ik hen liet lezen was ook behoorlijk uitgesproken. De brutale blik in zijn ogen was niet te negeren en ook zijn dominante houding viel niet over het hoofd te zien. Zelfs een niet geoefend fotolezer had nog in één oogopslag kunnen zien hoe deze man in elkaar zat. ‘Hij liet zich door niemand de wet voorschrijven’. Nee. Dat klopt. Dat straalde hij ook aan alle kanten uit.

Toch gaven de mediums en paragnosten nooit uit zichzelf de informatie waar ik op hoopte. Geen van hen sprak  over zijn ziekte en hoe deze was verlopen.

Ja, ze vroegen ernaar. Dat wel! ‘Was hij ziek?’ Ja hij was ziek. En van daaruit gingen ze dan verder. Toen ik uiteindelijk met tegenzin uitlegde waarom ik was gekomen, kreeg ik alsnog te horen dat hij heel veel van me hield en dat hij nog steeds bij me in de buurt was. Dingen waarvan zij wisten dat ik deze graag wilde horen. Oh ja, één van hen wist me ook nog te vertellen dat mijn zoontje een aardse vader had (mijn huidige man) en een geestelijke (Stewart). En dat Stewart na zijn overlijden – dus in de geest –  ook bij de bevalling was geweest.

Maar vreemd genoeg zeiden ze dit soort dingen altijd pas nadat ik de hele situatie had uitgelegd….

Medium

Mijn geloof in het paranormale was inmiddels drastisch afgenomen. Desondanks hoopte ik toch ooit nog iemand tegen te komen die me wel wist te overtuigen van zijn of haar paranormale vermogens. Die mij wél echt de gelegenheid zou kunnen bieden om nog een keer met Stewart te kunnen praten.

De volgende keer besloot ik dus helemaal niets meer te zeggen maar gewoon af te wachten wat het medium zelf zou zien, horen of voelen zonder eerst door mij op weg te worden geholpen. Met een foto van Stewart in mijn tas begaf ik me naar een dorp in de buurt van mijn woonplaats, waar een openbare paranormale avond zou worden gegeven.

Via de paranormale vereniging waar ik op dat moment een tarotcursus verzorgde was mij ter ore gekomen dat het medium dat die avond zou optreden heel erg goed was, dus was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik legde de foto op tafel neer tussen de foto’s, sieraden en attributen die de andere bezoekers daar al hadden neergelegd en nam plaats tussen het publiek.

Het medium, een veel te joviale vrouw die iedere aanwezige steevast aansprak met ‘schat’ en ‘lieverd’, kwam met veel bombarie de zaal binnen en maakte flauwe grapjes waar ze zelf nog het hardst om lachte. Nadat zij haar gebed had opgezegd, stak ze van wal door op vrij dominante wijze haar publiek de boodschappen van de zogenaamd aanwezige overledenen op te dringen.

Eén van de aanwezigen die zij een reading gaf, herkende in de beschrijving die het medium van zijn overleden moeder gaf, niet de persoon die zij was. Dit zei hij ook eerlijk, waarop het medium zichtbaar geïrriteerd antwoordde dat hij haar niet goed had begrepen en vervolgens een nieuwe poging deed waarbij ze er plotseling heel andere zaken bij haalde. Daarna had ze nog het lef om de jongen te vragen: ‘Herken je d’r nou wel?’

Meestal wanneer je als gast een openbare avond bezoekt – en hier ook nog entree voor betaalt – hoop je dat het medium in kwestie het voorwerp van tafel pakt dat jij daar hebt neergelegd.  Die avond hoopte ik echter vurig dat ze de foto die ik had meegenomen over het hoofd zou zien. Ik wilde, nadat ik had gezien hoe respectloos zij met mensen omging, van haar beslist geen informatie ontvangen over mijn overleden geliefde.

Mijn hart klopte dan ook in mijn keel toen ik haar langzaam naar Stewarts foto zag bewegen en ze deze tenslotte resoluut van tafel pakte. Nee! Ik wil niet! schoot het door me heen. Maar ik kon niet meer terug. Ik zat daar in de zaal en kreeg ook nog de beurt.

Zij

Ik had dit keer een foto neergelegd waar Stewart en ik samen op stonden, en daar ging ze al direct mee in de fout. Ze toonde de foto aan het publiek en zei: ‘De persoon die bij deze foto hoort  laat weten dat het goed met haar gaat en wil graag wat boodschappen doorgeven aan haar nabestaanden. Van wie is deze foto?’ Met tegenzin stak ik mijn hand op.

Het mens deed enkele stappen in mijn richting en ging verder met het spuien van allerlei algemene en onbelangrijke informatie. Wat me hieraan nog het meest stoorde was dat ze over Stewart bleef spreken als ‘ze’ en ‘zij’. Ik vermoedde dan ook dat zij dacht dat het niet om Stewart ging, maar om mij!

Het was natuurlijk een oude foto; inmiddels was ik een paar jaartjes ouder geworden en daarbij ook heel wat kilootjes aangekomen. De vrouw had dus niet eens in de gaten dat ik het was op de foto, ze had me niet herkend en dacht dat ik daar zat om een boodschap te ontvangen van het meisje op de foto. Het meisje dat ik dus zelf was tig jaar geleden! Het medium had natuurlijk twee mensen op de foto zien staan en had verkeerd gegokt.

Ongelooflijk…

Hoewel ik totaal niet de behoefte voelde een gesprek met deze oplichtster aan te gaan, besloot ik haar toch maar even te onderbreken en haar erop te wijzen dat het mij niet om het meisje ging, maar om de man die op de foto naast haar stond. Dat meisje was ikzelf namelijk, tien jaar geleden.

Even was het medium in de war, maar herstelde zich vrijwel direct door me uit te leggen dat dit allemaal niet zo nauw luistert ‘aan de andere kant’. Energie is energie, mannelijk of vrouwelijk, het ging vooral om de boodschappen. Ik besloot om vanaf dat moment maar helemaal niets meer te zeggen. Dit was gewoon te gênant voor woorden.

Daarbij had ik geen zin om alle aandacht op mezelf te vestigen door overal bot tegenin te gaan. Ik was kwaad en verdrietig tegelijk en hoopte dat deze poppenkast heel snel voorbij zou zijn.

Kleding

Ze vroeg me of ik een kat had gehad. Ja, klopte.

‘Een zwarte kat?’

(Ik was helemaal in het zwart gekleed, goed gegokt…)

‘Ja’.

‘De kat is nu aan de andere kant bij je overleden man. Ze zijn samen’.

(Vreemd als je bedenkt dat de kat destijds nog niet eens overleden was, maar inmiddels bij mijn buurvrouw woonde omdat ze niet samen kon met mijn andere kat. Stewart heeft die kat sowieso nooit gekend. Daarbij, hij hield niet eens van katten!)

‘Oké’…

Ik knikte op alles ja en amen en wilde vooral graag zo snel mogelijk weg hier. Maar omdat ik overal bevestigend op antwoordde, ging ze door.

Ze raaskalde iets over heel veel kleding. Dat ik kleding van hem had weggegooid en dat ik bezig was kasten op te ruimen en zijn kleding in een zak had gedaan. Ik knikte maar weer, had geen zin in discussies waarbij ze – net als bij de jongen die zijn moeder niet herkende in haar beschrijvingen – vast en zeker weer iets anders zou proberen om alsnog haar gelijk te krijgen.

Het sloeg echter helemaal nergens op wat ze allemaal de zaal in toeterde. Stewart en ik hadden een zo gezegde ‘long distance relationship‘ waarbij we regelmatig op en neer reisden. Ik had nog nooit officieel met hem samengewoond, dus er viel ook niets van hem op te ruimen. 

Ook andere dingen die ze uit haar enorme mouw bleef schudden klopten van geen kant. Ik wilde van dit mens af, alles wat ze me vertelde had totaal niets met Stewart te maken. Mijn emoties liepen steeds hoger op, tot ik me er uiteindelijk geen raad meer mee wist.

Ik werd steeds kwader, voelde me gigantisch in de maling genomen, was verdrietig om de zoveelste teleurstellende ervaring op dit gebied en ondertussen zat iedereen in de zaal me maar aan te kijken terwijl zij de ene na de andere ‘boodschap’  uit haar duim zoog. Tenslotte barstte ik in snikken uit. Wat een rot mens!

Bloemen

Tevens flitste het door me heen dat ik zelf ook al die jaren had geloofd in mijn eigen kunnen op dit gebied en dat ik hiermee mogelijk anderen hetzelfde had aangedaan als wat mij nu werd aangedaan. En al ben ik altijd – anders dan deze lomperik – liefdevol en vooral ook respectvol met mijn cliënten omgegaan, het uitgangspunt was en bleef hetzelfde: bedrog.

Ook al geloofde ik nog zo stellig in hetgeen ik aan het doen was en nam ik hiermee vooral ook mijzelf flink in de maling, feit blijft dat ik me op basis van mijn geloof ook schuldig heb gemaakt aan charlatannerij. Onbewust en zéker niet met opzet. Maar toch…

Een deel van de tranen die op dat moment vloeiden, werd dan ook veroorzaakt door gevoelens van spijt. Spijt van al die jaren zweven. Spijt van al die jaren ‘paranormale’ consulten doen. Spijt van alle discussies die ik door de jaren heen had gevoerd met mensen die mijn  geloof niet deelden. Spijt!

Gelukkig interpreteerde het mens op het podium mijn tranen als de ultieme bevestiging van haar betekenisloze geblaat en liet ze me verder met rust. Maar niet nadat ze me er eerst nog van verzekerd had dat Stewart nog steeds van me hield, nog steeds bij me was en vanuit het hiernamaals voor me zou blijven zorgen zolang hij dit nodig achtte.

O ja, en dat ik een bos bloemen van hem kreeg…