Verliefd, Verloofd, Ferrari!

Verliefd, Verloofd, Ferrari!

Tot nu toe heb ik een nogal apart leven achter de rug. ‘ Ik heb één dochter, maar eigenlijk heb ik er drie ‘, zei mijn vader ooit, doelend op het feit dat ik altijd iets aan de hand had en vaak ook van alles tegelijk.

Zo trots als hij op me was, zoveel zorgen heeft hij zich ook om mij gemaakt. Het feit dat ik niet van doorsnee hield uitte zich namelijk niet alleen in mijn kleding en tattoos maar ook in mijn keuzes wat betreft mannen.

Het kon nooit normaal, er moest op zijn minst ‘iets mee zijn’. Doorsnee jongens vond ik maar saai, ik wilde liever iemand die een bepaalde uitdaging en spanning met zich meebracht.

Dat ik destijds, zoals vele andere vrouwen met mij, meer viel voor de zogenaamde ‘bad boys’ ontdekte ik tijdens mijn eerste serieuze relatie. Ik was een fabrieksmeisje uit een arbeidersgezin, hij een telg uit een gegoede familie. Een nette jongen, zoals dat heet. Knap maar verre van stoer.

Omdat hij op jonge leeftijd al zijn eigen woning had (mét destijds felbegeerd gestabiliseerd waterbed) en ik toen ook al full time werkte trok ik op mijn 17e al bij hem in. Best jong natuurlijk, maar het liep gewoon zo.

Een jaar later, op mijn 18e verjaardag werd ik ‘ s morgens door hem gewekt met een gebakje met een kaarsje erin en een pakje. In het pakje zat een leren mapje om het rijbewijs in te bewaren. Het rijbewijs dat ik uiteraard nog niet had.

Een prachtig, symbolisch cadeautje waarmee hij wilde zeggen dat ik op zijn kosten rijlessen mocht nemen. Als klap op de vuurpijl had hij er ook nog een dinkytoy bijgedaan; een kleine rode speelgoed Ferrari, destijds mijn favoriete auto.

Ferrari

‘We kijken mettertijd wel even’, zei hij erbij. Hij kende namelijk iemand die met het onderstel van een Pontiac Firebird in combinatie met een kit car (een flitsend, hardplastic bouwpakket voor de bovenkant) een nep Ferrari in elkaar kon knutselen.

‘ Ga eerst je rijbewijs maar halen.’

Ik was met stomheid geslagen vanwege dit belachelijk mooie en kostbare cadeau en barstte spontaan in huilen uit. Niet alleen omdat het me ontroerde en ik het enorm waardeerde, maar vooral omdat ik al een paar weken met het idee rondliep om deze relatie te verbreken.

Ik was verliefd geworden op een nogal stoute jongen in het dorp met wie ik stiekem ook al een paar keer had gezoend. Hoewel ik dit eerlijk aan mijn vriend had opgebiecht had hij het me vergeven en was hij bereid om onze relatie nog een kans geven.

Lang verhaal kort, ik heb zijn cadeau niet aangenomen. Ik maakte het diezelfde week nog uit en verhuisde terug naar mijn knusse meisjeskamer in mijn ouderlijk huis.

Het voelde absoluut niet goed voor mij om onder deze omstandigheden zoiets groots van hem aan te nemen. Daarbij was de koek wat mij betreft echt op.

Dat rijbewijs haal ik zelf wel een keer, dacht ik stoer, met als gevolg dat ik het nu, dertig jaar later nóg niet heb…

Telkens wanneer ik weer een paar rijlessen had genomen gebeurde er iets in mijn leven waardoor ik het toch weer op de lange baan moest schuiven, meestal een verhuizing en het gebrek aan geld wat daarop volgde.

Gevaarlijk

Omdat mijn ouders me ondertussen ook al een vermogen hadden gegeven aan nieuwe gordijnen, dure kapstokken, design spiegels, wasmachines, rollen vloerbedekking, meters behang en hier en daar mijn andere financiële problemen hadden opgelost die mijn onrustige levensstijl met zich meebracht vonden ze (terecht) dat ik het rijbewijs zelf maar moest bekostigen

Toen ik zelf eenmaal alles op de rit had en erachter was gekomen dat ‘bad boys’ toch echt vooral ‘bad news’ waren besloot ik weer een poging te wagen en bleek al snel dat ik met het oog op autorijden alles behalve feeling en inzicht had met als gevolg dat ik bang werd en met 70 km p/u over de snelweg kroop. Levensgevaarlijk!

Schakelen, koppelen, spiegelen, op het verkeer én de borden letten, de snelheid in de gaten houden, het was allemaal gewoon ‘too much.’

‘Dat gaan we niet doen,’ besloot Ferry toen ik pas met hem samen was. ‘Als je ergens heen moet breng ik je wel.’

Super lief, maar ja, Fer heeft natuurlijk ook gewoon zijn werk en hoewel hij ondertussen al ruim 20 jaar regelmatig met alle liefde een paar uurtjes of zelfs halve dagen vrij neemt om me van hier naar daar te kunnen chauffeuren kan dit natuurlijk niet tot in de eeuwigheid zo door blijven gaan.

Daarbij schaam ik me dood vanwege het feit dat ik op mijn leeftijd nog steeds niet mijn rijbewijs heb weten te halen en wil ik ook op dat gebied gewoon zelfstandig en onafhankelijk kunnen zijn.

‘Kon je het vinden?’, is een vraag die regelmatig voorbij komt wanneer ik bij een afspraak arriveer. ‘Ben je via de Coentunnel gereden?’

Vragen die ik tot dusver altijd kort en bondig beantwoordde met ‘ja’. Niet gelogen want ik had het door mee te kijken op de navigatie inderdaad kunnen vinden en ja, ik was inderdaad via de Coentunnel gereden.

Dat ik hierbij niet zelf achter het stuur zat was slechts een detail dat ik uit pure gêne liever voor me hield.

Dus…

27 augustus staat mijn theorie examen gepland. Gezellig als oude tak tussen de tieners. En daarna ga ik een spoedcursus praktijk doen.

In een automaat…

Zal het me nu eindelijk gaan lukken?!

 

Op de foto’ s: ik, 17 jaar tijdens een modeshow in Limburg (rond de tijd dat vriendje 1 en ik een relatie kregen) en tijdens de wintersportvakantie (voor het eerst samen naar Gerlos en apetrots op mijn zelfgekochte peperdure ski-jack.

Zonder eerst te lessen gewoon meteen met de lift omhoog om te skiën en te snowboarden. Voor de duvel niet bang maar autorijden ho maar!

 

Persoonlijke blog >HOME