Nathaliekriek.nl

Waargebeurd liefdesverhaal (deel 1)

Waargebeurd liefdesverhaal

Waargebeurd liefdesverhaal (deel 1) over een Nederlands meisje dat in de ban raakt van een Schotse male-stripper. Onderstaand verhaal speelt zich deels af in een klein dorp onder de rook van Amsterdam en deels in de grauwe havenplaats Clydebank en de daar aangrenzende stad Glasgow. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten. In verband met de bescherming van de privacy zijn de namen van sommige betrokkenen gefingeerd.

Don’t dream it’s over: deel 1; deel 2;  deel 3;  deel 4;  deel 5 (slot)

Eind jaren 90, ik was 24 jaar en werkzaam als onderwijsassistente op een basisschool, toen ik via een Engelse vriend Stewart leerde kennen. Niet tijdens een feestje of een verjaardag, maar in een hotel, een paar uur voor ze het podium op moesten om hun strip act op te voeren…

Nathalie KriekEerste ontmoeting

Ik kende Steve ongeveer een jaar, toen hij me uitnodigde voor een optreden. De groep waar hij deel van uitmaakte stond die avond geboekt voor een show in Oss.

‘Why don’t you come over?’

Ja. Waarom eigenlijk niet?

Dus zo gezegd zo gedaan.

Steve woonde zelf nog in Londen, maar had – voor hij naar Nederland zou komen – het management hier gevraagd mij de adresgegevens te sturen van het hotel waar ze zouden verblijven op de dag dat ik hem zou komen bezoeken. Hetgeen ze per post ook keurig netjes deden, ik ontving een keurige brief met data, locaties en zelfs tijdstippen van de shows die ze zouden geven.

Op een ijskoude dag in februari was het zover. Na een lange, ruim twee uur durende treinreis waarbij de zenuwen door mijn keel gierden, nam ik vanaf het station de treintaxi die me keurig voor het hotel afzette. Steve was de enige die ik kende en wat als het niet klikte met de rest? Waar moesten we het in vredesnaam de hele dag over hebben? En was ik wel netjes gekleed? Zo te horen niet.

‘Fiet fieuwww!’

Bij de ingang werd ik direct al aangesproken door een paar jolige jongens die net de deur uit kwamen.

‘Jij heet zeker Chantal? Of Angel? Ja hè, zo heten jullie toch altijd?’

Kennelijk zag ik er met mijn leren broek en opgestoken haar uit als een hoer? Dat begon al goed. En ik was nog niet eens binnen!

Gelukkig vielen direct alle zenuwen van me af toen Steve de heerlijk verwarmde foyer in kwam gelopen. Als een echte Engelse gentleman heette hij me welkom en bestelde een kopje thee voor me. Hij was blij me te zien en stelde me echt op mijn gemak, waardoor ik zowaar weer een beetje kon lachen.

Toen we een half uurtje hadden zitten praten, kwamen de anderen van de groep de ruimte binnen en leerde ik wat liefde op het eerste gezicht betekende. De minuut dat Stewart binnenkwam had hij mijn hart gestolen en had ik alleen nog maar oog voor hem. Wat een charisma had die man! En dan die blik in zijn ogen! Ondeugend, stoer, stout; een echte kwajongen. En dat Schotse accent, zó sexy…

‘You’re not tryin’ to hide this lady from us, are you Steve?!’

De jongens stelden zich aan me voor, waarna we gingen lunchen in de eetzaal.

Lapdance

Stewart was duidelijk de gangmaker van het stel. Hij had het hoogste woord en zó’n geweldig gevoel voor humor dat ik om hem moest blijven lachen. Later zou blijken dat hij in Glasgow, waar hij vandaan kwam, stand-up comedian was geweest. Hij was ongelooflijk ad-rem, bijzonder scherp en die twinkeling in zijn ogen… Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.

De hele dag verbleven we in het hotel en mijn zorgen om het feit of er ongemakkelijke stiltes zouden vallen bleken totaal ongegrond. We speelden Uno, gingen bowlen, speelden weer Uno en kletsten honderduit. Ze vertelden me alles over Engeland en Schotland, waar ze vandaan kwamen en stelden mij heel veel vragen over Nederland. Over de taal, de gewoonten, de mensen en natuurlijk over Amsterdam.

‘Too bad you didn’t bring your bikini, Nat’,  plaagde  Stewart me toen ze me een rondleiding gaven door het hotel en we langs het zwembad liepen. Ik voelde mezelf rood worden, kon hij soms gedachten lezen?!

’s Avonds tijdens het diner kwam de manager erbij die hun zaken behartigde wanneer de jongens in Nederland waren. Hij was ook degene die hen per luxe bus naar hun optredens bracht. Omdat ik met het openbaar vervoer was gekomen en ik de laatste trein zeker niet zou halen die nacht, bood hij aan me na de show naar huis te brengen, zodat ik niet halverwege het optreden weg zou hoeven gaan.

Dankbaar nam ik zijn aanbod aan. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, werd ik ook nog eens door Stewart uit het publiek gehaald om een lapdance van hem te ondergaan.

Vroeg in de morgen, tijdens de rit naar huis, vertelde de manager me dat de jongens achter de schermen tegen Steve hadden gezegd dat hij mij moest kiezen voor zijn act waarbij iemand uit de zaal hem moest insmeren met babyolie, maar juist omdat hij me goed kende had hij het nogal awkward gevonden en een andere dame gekozen. Daarom had Stewart – die na Steve op moest – mij gekozen als vrijwilligster voor zijn act.

Klik hier voor deel 2