Waargebeurd liefdesverhaal (1). I’ll keep you posted.

Waargebeurd liefdesverhaal 1

Waargebeurd liefdesverhaal (1), I’ll keep you posted. Het is voorjaar 1997 als ik op 25 jarige leeftijd op TV voor het eerst een groep male-strippers voorbij zie komen. Als iemand me op dat moment had verteld dat deze uitzending het begin zou zijn van het meest ingrijpende jaar van mijn leven had ik hem finaal voor gek verklaard.

< Vorige                                                                                                                                                   Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (1). I’ll keep you posted.

Inleiding

2003. Het is een regenachtige middag in november als ik me voor de spiegel in mijn slaapkamer zit op te maken. Ik had er eigenlijk een pyjama dag van willen maken maar kwam net tot de ontdekking dat een aantal ontbijtspullen voor morgenochtend op is en ik dus toch nog even naar de winkel moet.

Naast me op bed zit mijn twee en een half jarige zoontje in mijn sieradenkistje te struinen. Het houten doosje in de vorm van een schatkist zit vol glinsterende snuisterijen in alle kleuren van de regenboog maar hij weet er met zijn kleine vingertjes juist een klein saai zilveren oorringetje uit te vissen.

‘Die mama!’

Met zijn mooiste glimlach strekt hij zijn handje naar mij uit om me het sieraadje aan te geven.

Gespeeld blij neem ik het ringetje van hem aan.

‘Wat moooooi!’

Terwijl mijn lieve kind weer verder graaft bekijk ik weemoedig het zilveren ringetje dat lichtelijk vervormd in mijn platte hand ligt. Een ringetje van amper één centimeter doorsnee. Piepklein maar desondanks van onschatbare waarde.

Met moeite lukt het me om het slappe ringetje door het gaatje van mijn oor te duwen. Vastmaken is een nog groter probleem. Het voorste staafje moet in het achterste tunneltje maar omdat het sieraadje verre van gaaf is werkt de sluiting niet goed meer waardoor het ding alleen maar meer verbuigt.

Plotseling ben ik vastbesloten het ringetje in mijn oor te krijgen, al duurt het een uur!

Wanneer het ringetje eindelijk op zijn plek zit, mijn oor rood en opgezet is, mijn zoontje slaapt en de regen harder dan ooit tegen de slaapkamerruit striemt dwalen mijn gedachten als vanzelf af naar vier jaar eerder.

Glasgow, augustus en hoogzomer. In tegenstelling tot vandaag scheen de zon hoog aan de strakblauwe hemel. Voor we samen de stad in gingen om te winkelen bracht ik staand voor de spiegel op zijn garderobekast zorgvuldig mijn smokey eyes aan. Lewis liep in zijn joggingbroek achter me langs en trok weer eens één van zijn gekke gezichten in de spiegel.

‘Mooi?’ vroeg ik expres in het Nederlands terwijl ik me naar hem omdraaide.

‘You’re going to scare people!’

Met mijn zwart opgemaakte ogen keek ik hem vragend aan. Ik wist soms echt niet waar ik met de man aan toe was, wat hij nu wel of niet werkelijk meende.

‘Well… as long as I don’t scare you?’

Lewis lachte.

‘You know you’re beautiful!’

Net toen ik bijna klaar was met mijn kohlpotlood duwde hij in het voorbijgaan terloops zijn oorringetje in mijn hand. Het zilveren oorringetje dat hij zelf altijd droeg en wat ik al dagen van hem af probeerde te troggelen omdat ik graag iets persoonlijks van hem wilde dragen.

Hij had het me steeds niet willen geven.

‘Why not?’

‘Because it’s mine!’

En nu, een dag voordat ik weer naar Nederland zou vertrekken kwam hij uit zichzelf met dat sieraadje aan. Ik was zo blij als een kind en vroeg hem direct het oorbelletje bij me in te doen…

Mijn dagdroom wordt bruut verstoord door het snerpende geluid van de deurbel. Het blijkt de postbode met een pakket. Ik herken direct het logo op de verpakking. Leuk, mijn nieuwe kleding! Wanneer ik de doos van hem heb aangepakt en deze rustig op mijn gemak wil openmaken besluit ik eerst de radio aan te zetten. Kleding passen met muziek op de achtergrond is net iets gezelliger.

Of de duvel ermee speelt wordt op dat moment net ‘Don’t dream it’s over’ van Crowded House ingezet. Het nummer van Lewis en mij. Net nadat mijn zoontje juist zíjn oorringetje uit het overvolle doosje heeft weten te graaien klinken nu de welbekende klanken van ons liedje door de kamer.

Is dit echt toeval? Of is dit misschien een teken en denkt hij net zo vaak aan mij als ik aan hem? Even bellen om te vragen hoe het nu met hem gaat moet kunnen toch?

 

ZES JAAR EERDER

1997

Lola, lachen, zet hem even op twee, dit moét je even zien!’

Mijn vriendin José kraaide het haast uit.

‘Wat dan?’ vroeg ik afwezig. Ik zat middenin een goede film en had weinig zin in om van kanaal te wisselen.

‘Mannelijke strippers, leuk!’

‘Oh?’

Destijds was dit vrij nieuw, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

En inderdaad, op TV stond een groepje schaars geklede mannen heupwiegend en verleidelijk in de camera te kijken. Ze traden eerst op en gaven daarna een interview.

Terwijl ik met José aan de lijn zat keken we gezamenlijk naar hun act en waren het er vrijwel direct over eens dat we ze een keer live wilden zien. 

Omdat ik niet wist of ze ook in Nederland zouden optreden schreef ik een briefje naar de redactie van de show waarin ze hadden opgetreden. Via hen kreeg ik het adres van het management van de groep in Londen. Van e-mail was eind jaren 90 nog geen sprake. Althans, niet voor mij, ik was destijds niet in het bezit van een PC. Elke brief die bij mij de deur uitging was een met de hand geschreven exemplaar.

In mijn brief naar het management schreef ik dat ik de jongens op TV had gezien en dat het me leuk leek om ze een keertje live te kunnen bewonderen.

Natuurlijk vroeg ik ook of ze wel eens optredens in Nederland gaven want om er nu helemaal voor naar Engeland af te reizen vond ik ook weer wat overdreven.

Pas twee maanden later kreeg ik een brief terug van Jake, één van de jongens van de groep die ik ook op TV had gezien. Hij schreef dat de manager mijn brief veel te laat had doorgestuurd en dat als ik nog vragen had ik beter mijn post naar zijn huisadres kon sturen.

Het contact met de manager verliep niet helemaal naar wens en ze waren dringend op zoek naar een nieuwe agent, zo luidde de boodschap. Nieuwe optredens stonden om deze reden ook nog niet gepland maar hij wilde me wel op de hoogte houden.

‘I’ll keep you posted’.

Het verbaasde me dat hij direct zo openhartig was maar ik vond het natuurlijk wel ontzettend leuk. Uiteraard schreef ik hem een briefje terug waarin ik hem bedankte voor de informatie en warempel kwam er ook weer een brief terug. In deze brief stelde hij zichzelf de anderen voor en had hij twee foto’s van hem en de rest van de groep bijgesloten.

Hij noemde hun namen en vermeldde meteen hun positieve en minder positieve eigenschappen erbij. Ook vroeg hij naar die van mij. En of ik dan ook meteen een foto van mezelf erbij kon doen.

Nieuwsgierig

So I think you might like to know a little bit about us so I will start with Lewis. He is Scottish and also very proud of being from Scotland. He was born and still lives in the big city Glasgow. Lewis can be a little bit overbearing and when he has not enough sleep he can be a bit snappy but we respect him. (We have to respect him or he will tear off our heads and growl at us) Only joking, we love him really.

Then there is William. He is the one with the short bleached tufty hair. William is born and still lives in a place called Harrow. He thinks he is the best looking one in the group because he is the look-alike of Billy Idol and will not believe anyone who thinks different.

Finn is the one with the long hair, he is from Sheffield. Very handsome but also the one with two left feet. It takes him longer to remember the routines than the rest of us. When he does a movement it looks weird but then again the ladies are totally crazy about him!

Liam is the lad with short black hair and lives in Manchester. He is covered in tattoos but actually very sweet and also very bright. He is the one who allways has to put his shoes outside the hotelroom because they are very smelly. To be honest from all of us I think he is the best looking bloke.

My name is Jake, I was born in London. I still live there with my two dogs. I am the quiet one in the group and not as naughty as the others. I like to listen to all kinds of  music like Madness, Clannad, Wet Wet Wet but also Iron Maiden, ACDC, Guns & Roses. I also like watching cartoons especially Disney.

Inmiddels hadden ze een contract getekend bij een nieuwe agency, was er een nieuwe choreograaf gevonden en waren ze druk aan het repeteren. Er stonden namelijk weer shows gepland, ook in Holland! 

Het leek de jongens ontzettend leuk om me na de show te ontmoeten. Een foto zou daarom handig zijn, dan konden ze me herkennen, legde hij uit, maar tegelijkertijd gaf hij toe dat dit een smoes was en dat hij eigenlijk vooral nieuwsgierig was. Hij wilde niet alleen graag een foto van me zien maar stelde me ook direct allerlei persoonlijke vragen wat me enigszins overdonderde maar waardoor ik me wel enorm gevleid voelde.

You must tell us all about yourself like have you brothers and sisters, what do you do for a living, have you got any hobbies and what do you like to do in the evenings? Have you got any bad habits, if so what are they or are they too imbarrassing to tell us? Do you have any dark secrets, we wish to know, please tell us everything. Do you have a boyfriend or is there someone you like but you’re just pally (chums), we wish to know.

Ik beantwoordde – tot op zekere hoogte –  braaf zijn vragen en stuurde hem een foto van mezelf on stage met de band waarmee ik destijds optrad. Kennelijk viel deze nogal in de smaak bij de heren want hun reacties waren meer dan lovend.

Vooral danser William vond het erg leuk om te zien dat ik muziek maakte. Voor hij bij de groep ging had hij zelf als gitarist in een band gespeeld.

Volgens Jake vond William zichzelf de knapste van de groep omdat hij op Billy Idol zou lijken.

Ik herinnerde mij William van de T.V uitzending en moest inderdaad twee keer kijken of het niet toch stiekem Bily Idol was. Daarbij heette hij nog William ook, zoals Billy in het echt heette.  

Hoewel ik van mening was dat het een vrij duidelijke foto was die ik hem had gestuurd wilden ze toch graag nog iets meer van me zien, schreef Jake in zijn volgende brief. De foto was namelijk van iets verder af genomen waardoor volgens hen mijn gezicht niet goed genoeg zichtbaar was.

Het liefst hadden ze de volgende keer een close-up, schreef Jake. En niet eentje maar vijf, zodat ze er allemaal één hadden en niet om die ene hoefden te vechten.

Complimenteus

William thought your face was hidden by your lovely long hair but he thought you was a very sexy lady and can not wait to meet you. Trying to get your photo back of him was hard but Lewis just groweled at him and he dived behind a chair crying for his mum to protect him. Lewis thinks you have a very nice figure and looks forward to meet you in the flesh. And so do I. We all think you look like a beautiful lady and if you do come to one of our gigs you must come backstage after and have a good chat to us as we would be upset if you don’t. We would love for you to write us and it might take us a little time to reply but we will. We would like to know more about you and four more photographs so we have one each and don’t have to fight over this one.

Kennelijk waren ze erg blij met fans uit Nederland.

Ik kon wel merken dat ze echt een beetje zaten de dollen in de brief maar ik moest erom lachen en vond dat ze gevoel voor humor hadden.

Ik kon het wel waarderen en zag er ook absoluut geen kwaad in. Er gingen dus inderdaad vijf close-ups op de post naar Londen. 

Jake was ontzettend complimenteus in zijn brieven en kwam oprecht geïnteresseerd over wat ik natuurlijk helemaal geweldig vond. Hij vond het op zijn beurt weer fascinerend dat ik uit omgeving Amsterdam kwam, zijn favoriete stad. In Londen woonde hij prima naar zijn zin maar Amsterdam, dat was het toch wel helemaal.

Jake woonde samen met zijn twee honden in een ruim vierkamer appartement en wanneer hij met ze ging wandelen liep hij meteen even langs de brievenbus om zijn brief voor mij te posten, vertelde hij.

Hij schreef zo leuk en beeldend dat ik me steeds meer begon te verheugen op zijn brieven. 

Cadeautje

Zo ontstond er per ongeluk een hele leuke correspondentie waarin we het plotseling over heel andere dingen hadden dan de show die ik een keertje wilde bijwonen. Zo vertelde hij me niet alleen heel persoonlijke dingen over zijn familie en vorige relaties maar schreef hij ook dat hij regelmatig modellenwerk deed en stond ingeschreven bij diverse castingbureaus.

Toen ik in mijn volgende brief aan hem vroeg welk soort opdrachten hij zoal had gedaan somde hij een lijst van shoots en commercials op en stuurde hij me in een grote bruine envelop vier professionele zwart wit foto’s uit zijn portfolio.

Het feit dat hij op deze foto’s nog knapper was dan in mijn herinnering op TV maakte dat ik nóg ongeduldiger werd en hem nu toch echt graag eens wilde ontmoeten.

Het eerste voor mij meest dichtstbijzijnde optreden dat in Nederland stond gepland was in januari “98 op een zaterdagavond in Utrecht. José en ik spraken af om er samen naartoe te gaan maar toen het eindelijk zover was, bleek José ziek. Griep.

Omdat het optreden dezelfde avond al zou plaatsvinden had iedereen die ik kende natuurlijk al andere plannen. Ik wilde er niet alleen naartoe en mijn moeder kreeg ik ook niet zover om me te vergezellen. Er zat helaas niets anders op dan dit optreden aan me voorbij te laten gaan.

Teleurgesteld schreef ik Jake dat ik niet had kunnen komen maar dat ik ze een volgende keer alsnog graag zou willen ontmoeten. In de brief die ik pas zeven weken later van hem ontving liet hij me weten het erg jammer te vinden dat we elkaar waren misgelopen en dat hij en de jongens na de show zelfs nog hadden rondgekeken of ze ons zagen.

Deze mededeling maakte dat mijn hart een sprongetje maakte.

Helaas was dit voorlopig de laatste show in Nederland die ik had kunnen bezoeken dus er ging weer flink wat tijd overheen voor ik een nieuwe kans kreeg om hen te zien optreden. Toch bleven we elkaar schrijven. En niet alleen dat.

Wanneer Jake voor een show in het buitenland verbleef stuurde hij me regelmatig een kaartje vanuit het hotel waar ze logeerden en als klap op de vuurpijl kreeg ik op Valentijnsdag de verrassing van mijn leven toen er met de post een reusachtige kaart werd bezorgd waar aan de binnenkant in zijn handschrift een vraagteken stond geschreven.

Hieruit bleek toch wel dat hij mij inmiddels net zo leuk vond als ik hem, iets wat ik wel had gehoopt maar natuurlijk nooit had durven dromen…

Twee maanden later was ik jarig en stuurde hij me weer een brief met een cadeautje erbij. Een beeldje van Winnie the Pooh’s Teigetje met Konijn met onderop de tekst:

‘There’s no such thing as too much hugs’.

En toen besloot ik hem gewoon maar eens te bellen…

 

Klik >HIER voor deel 2.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud