Waargebeurd liefdesverhaal (1). I’ll keep you posted.

Waargebeurd liefdesverhaal 1

Waargebeurd liefdesverhaal (1), I’ll keep you posted. Het is voorjaar 1997 als ik als 25 jarige jongedame op TV voor het eerst een groep male-strippers voorbij zie komen. Als iemand me op dat moment had verteld dat deze uitzending het begin zou zijn van het meest ingrijpende jaar van mijn leven had ik hem finaal voor gek verklaard.

< Vorige                                                                                                                                                   Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (1). I’ll keep you posted.

‘Nathalie, lachen, zet hem even op twee, dit moét je even zien!’

Mijn vriendin José kraaide het haast uit.

‘Wat dan?’ vroeg ik afwezig. Ik zat middenin een goede film en had weinig zin in om van kanaal te wisselen.

‘Mannelijke strippers, leuk!’

‘Oh?’

Destijds was dit vrij nieuw, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

En inderdaad, op TV stond een groepje schaars geklede mannen heupwiegend en verleidelijk in de camera te kijken. Ze traden eerst op en gaven daarna een interview. Terwijl ik met José aan de lijn was keken we gezamenlijk naar hun act en waren het er vrijwel direct over eens dat we ze een keer live wilden zien.

Omdat ik niet wist of ze ook in Nederland zouden optreden schreef ik een briefje naar de redactie van de show waarin ze hadden opgetreden. Via hen kreeg ik het adres van het management van de groep in Londen. Van e-mail was eind jaren 90 nog geen sprake. Althans, niet voor mij, ik was destijds niet in het bezit van een PC. Elke brief die bij mij de deur uitging was een met de hand geschreven exemplaar.

In mijn brief naar het management schreef ik dat ik de jongens op TV had gezien en dat het me leuk leek om ze een keertje live te kunnen bewonderen.

Natuurlijk vroeg ik ook of ze wel eens optredens in Nederland gaven want om er nu helemaal voor naar Engeland af te reizen vond ik ook weer wat overdreven.

Pas twee maanden later kreeg ik een brief terug van Steve, één van de jongens van de groep. Hij schreef dat de manager mijn brief veel te laat had doorgestuurd en dat als ik nog vragen had ik beter mijn post naar zijn huisadres kon sturen.

Het contact met de manager verliep niet helemaal naar wens en ze waren dringend op zoek naar een nieuwe agent, zo luidde de boodschap.

Nieuwe optredens stonden om deze reden ook nog niet gepland maar hij wilde me wel op de hoogte houden. ‘I’ll keep you posted’.

Het verbaasde me dat hij direct zo openhartig was, maar ik vond het natuurlijk wel ontzettend leuk!

Nieuwsgierig

Uiteraard schreef ik hem een briefje terug waarin ik hem bedankte voor de informatie en warempel kwam er ook weer een brief terug. In deze brief stelde hij zichzelf de anderen voor en had hij twee foto’s van hem en de rest van de groep bijgesloten.

Hij noemde hun namen en vermeldde meteen hun goede en slechte karaktereigenschappen erbij. Ook vroeg hij naar die van mij. En of ik dan ook meteen een foto van mezelf erbij kon doen.

Inmiddels hadden ze een contract getekend bij een nieuwe agency, was er een nieuwe choreograaf gevonden en waren ze druk aan het repeteren. Er stonden namelijk weer shows gepland, ook in Holland!

Het leek de jongens ontzettend leuk om me na de show te ontmoeten. Een foto zou daarom handig zijn, dan konden ze me herkennen, legde hij uit, maar tegelijkertijd gaf hij toe dat dit een smoes was en dat hij eigenlijk vooral nieuwsgierig was.

Ik stuurde hem een foto van mezelf on stage met de band waarmee ik destijds optrad. Kennelijk viel deze nogal in de smaak bij de heren want hun reacties waren meer dan lovend.

Vooral danser Ian vond het erg leuk om te zien dat ik muziek maakte. Voor hij bij de groep ging had hij zelf ook als drummer opgetreden in een band. Volgens Steve vond Ian zichzelf ‘the best looking guy in the group’ omdat hij op Jon Bon Jovi zou lijken ‘and believed nobody who thought  differently’.

Toch wilden ze graag meer van me zien, schreef Steve in zijn volgende brief.

De foto was namelijk van iets verder af genomen waardoor mijn gezicht niet goed genoeg zichtbaar was. Het liefst hadden ze de volgende keer een close-up, schreef Steve. En niet eentje maar drie, zodat ze er allemaal één hadden en niet om die ene hoefden te vechten.

Kennelijk waren ze erg blij met fans uit Nederland.

Ik kon echt merken dat ze zaten de dollen in de brief maar ik moest erom lachen en vond dat ze gevoel voor humor hadden. Ik kon het wel waarderen en zag er ook absoluut geen kwaad in. Er gingen dus inderdaad drie close-ups op de post naar Londen.

Steve was ontzettend  complimenteus in zijn brieven en kwam oprecht geïnteresseerd over wat ik natuurlijk helemaal geweldig vond.

Hij vond het op zijn beurt weer fascinerend dat ik uit omgeving Amsterdam kwam, zijn favoriete stad. In Londen woonde hij prima naar zijn zin maar Amsterdam, dat was het toch wel helemaal. Hij woonde samen met zijn twee honden in een appartementencomplex en wanneer hij met ze ging wandelen liep hij meteen even langs de brievenbus om zijn brief voor mij te posten, vertelde hij.

Hij schreef zo leuk en beeldend dat ik me steeds meer begon te verheugen op zijn brieven.

Zo ontstond er per ongeluk een hele leuke correspondentie waarin we het plotseling over heel andere dingen hadden dan de show die ik een keertje wilde bijwonen.

Cadeautje

Het eerste – voor mij meest dichtstbijzijnde –  optreden dat in Nederland stond gepland was in januari “98 op een zaterdagavond in Utrecht.

José en ik spraken af om er samen naartoe te gaan maar toen het eindelijk zover was, bleek José ziek. Griep. Omdat het optreden dezelfde avond al zou plaatsvinden had iedereen die ik kende natuurlijk al andere plannen.

Ik wilde er niet alleen naartoe en mijn moeder kreeg ik ook niet zover om me te vergezellen. Er zat helaas niets anders op dan dit optreden aan me voorbij te laten gaan.

Teleurgesteld schreef ik Steve dat ik niet had kunnen komen maar dat ik ze een volgende keer alsnog graag zou willen ontmoeten. Steve liet me weten het erg jammer te vinden dat we elkaar waren misgelopen en dat hij en de jongens na de show zelfs nog hadden rondgekeken of ze ons zagen. Deze mededeling maakte dat mijn hart een sprongetje maakte.

Helaas was dit voorlopig de laatste show in Nederland die ik had kunnen bezoeken dus er ging weer flink wat tijd overheen voor ik een nieuwe kans kreeg om hen te zien optreden. Toch bleven we elkaar schrijven. En niet alleen dat.

Wanneer Steve voor een show in het buitenland verbleef, stuurde hij me regelmatig een kaartje vanuit het hotel waar ze logeerden.

En als klap op de vuurpijl kreeg ik op Valentijnsdag de verrassing van mijn leven toen er met de post een reusachtige kaart werd bezorgd waar aan de binnenkant in zijn handschrift een vraagteken stond geschreven.

Hieruit bleek toch wel dat hij mij inmiddels net zo leuk vond als ik hem, iets wat ik wel had gehoopt maar natuurlijk nooit had durven dromen…

Twee maanden later was ik jarig en stuurde hij me weer een brief met een cadeautje erbij. Een beeldje van Winnie the Pooh’s Teigetje met Konijn met onderop de tekst:

‘There’s no such thing as too much hugs’.

En toen besloot ik hem gewoon maar eens te bellen…

 

Klik >HIER voor deel 2

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud