Waargebeurd liefdesverhaal (10). Twist and shout.

Waargebeurd liefdesverhaal (10). Twist and shout.

Lewis heeft me laten weten een kindje van me te willen waarop ik per direct gestopt ben met de pil. Hoewel ik weet dat hij niet in alles een voorbeeldige vader zal zijn en de opvoeding in zijn geheel voor mijn rekening zal komen ben ik bereid deze stap met hem te zetten.

< Vorige                                                                                                                                                   Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (10). Twist and shout.

Hoewel ik me prima vermaakte als Lewis van huis was voor werk was ik toch altijd weer blij wanneer hij weer thuis kwam. Omdat ik hem vanwege zijn dominante karakter altijd liefkozend ‘my big boss’ noemde riep hij dit ook altijd wanneer hij weer binnen stapte.

‘Phoebe where are you! Big Boss is back!’

Hoewel we slechts één of twee dagen niet bij elkaar waren geweest ging zijn thuiskomst steevast gepaard met een heftige vrijpartij alsof we elkaar weken niet hadden gezien waarna ik terwijl hij in bad ging iets lekkers voor hem maakte, meestal een uitsmijter waar hij dol op was.

Op een dag toen we net hadden geluncht wilde hij even langs Brice om een blokje hasj te halen. Brice bleek niet alleen zijn vriend maar tevens zijn vaste dealer te zijn.

Brice zag eruit zoals je van een dealer zou kunnen verwachten. Blond gemillimeterd stekeltjeshaar met daaronder een stoere boeventronie met een opvallend litteken boven zijn oog. Brice was nog maar 24 jaar en woonde bij zijn alleenstaande moeder thuis, een platina geblondeerde dame met zwaar opgemaakte ogen, vuurrode lipstick die tot ver buiten de dunne lippen was aangebracht en twee ongelijk getekende zwarte strepen die dienst deden als wenkbrauwen.

Haar doorgroefde gezicht verried een moeilijk verleden en haar zware stem een voorliefde voor alcohol en nicotine.

Het interieur van hun huis zag eruit als de flat van mijn tante in de jaren 70. Een stoffen bank met franjes aan de onderkant, twee bijpassende fauteuils in dezelfde stijl en overal schemerlampjes met gewelfde en gekleurde stoffen kappen met een zelfde soort franje eraan.

We hadden direct een klik.

Ik moest bij haar op de groen fluwelen bank komen zitten en thee drinken.

‘Or do you want something stronger?’

‘No, thank you’.

Toen Lewis haar niet zonder trots vertelde dat ik niet rookte én niet dronk vielen haar ogen bijna uit hun kassen.

‘But…. you’re from Holland, aren’t you?’

Een meisje uit Nederland waar het een walhalla was van softdrugs dat compleet sober door het leven ging, dat kon ze maar nauwelijks verwerken. En zij niet alleen. Het was wel vaker gebeurd dat er een joint rondging en ze allemaal heel hard moesten lachen wanneer ik die weigerde.

Die losgeslagen meid uit Amsterdam moest wel een grapje maken, toch?

Toch leek Lewis het juist leuk te vinden dat ik wat dat betreft zo’n puur en net meisje was. Hij werd zelfs boos wanneer zijn vrienden aandrongen en me toch een pilletje, joint of drankje probeerden aan te smeren.

Al snel ging het gesprek met Brice’s moeder over beauty. Ze vond me prachtig opgemaakt en vroeg me direct om allerhande tips met betrekking tot haar eigen make-up. Toen ik haar vroeg welke producten ze gebruikte sprong ze op om binnen de minuut weer terug te komen met een overvolle toilettas die ze zonder pardon leeg kieperde op de groen fluwelen bank.

Dat hierbij het deksel van haar doosje oogschaduw openviel en ze tijdens het wegvegen van het poeder lelijke vlekken maakte op de zachte kussens scheen haar niet te interesseren.

Ondertussen hadden Lewis en Brice alweer een dikke joint gedraaid en namen ze al kijkend naar de videoclips op TV de laatste roddels door. Ik had dus nog wel even de tijd om haar het één en ander te laten zien en bij te brengen.

Nadat ze met een washand en water en zeep haar gezicht had schoongemaakt (make-up remover had ze niet) haalde ik mijn eigen make-up uit mijn handtas tevoorschijn en liet ik haar stap voor stap weten wat ik zelf altijd deed.

Omdat ze alleen een felroze rouge had die ik haar persoonlijk niet vond flatteren, deed ik wat van mijn eigen foundation bij haar op en bracht wat van mijn eigen perzikkleurige blusher op haar uitstekende jukbeenderen aan.

Zelf gebruikte ik in verband met mijn donkerbruine haar een wenkbrauwpotlood in bijna dezelfde kleur. Nog steeds te donker voor haar, maar altijd beter dan de dikke zwarte strepen die ze zelf had gezet.

Van lippotlood had ze nooit gehoord dus gaf ik haar de mijne die ik dubbel had plus een lippenstift in een meer naturel tint die al voor de helft op was. Toen ik haar liet weten dat ze deze mocht houden was ze zo blij als een kind.

Nadat ik na de uitgebreide make-up sessie vroeg of ze een krultang had en ook haar haren hiermee bewerkt had leek ze zeker tien jaar jonger en moest ze bijna huilen.

Omdat ze kennelijk vond dat ze iets terug moest doen snelde ze naar haar slaapkamer om vervolgens met een grote flacon veel te zoete, zware parfum terug te komen en me er ongevraagd van onder tot boven mee te besproeien.

Ik kende de geur niet en zou niets hebben gemist als dit ook zo was gebleven.

De lucht was niet te harden!

Natuurlijk zag Lewis er de humor van in en kon het niet laten er de rest van de dag grappen over te maken.

Toen ik zelf moest denken aan het spreekwoord ‘stank voor dank’ en dit later bij hem thuis letterlijk voor hem vertaalde naar het Engels als ‘stink for thanks’ volgden nog een heleboel andere Nederlandse en Engelse spreekwoorden die we elkaar leerden en uitlegden.

‘I was laughing as a farmer with a toothache’ was wel de meest hilarische van allemaal en bezorgde Lewis letterlijk buikpijn van het lachen. In the U.K kenden ze dit spreekwoord als: ‘He’s laughing at the wrong side of his mouth’ wat ik juist weer een giller vond.

 

Communie

In de drie weken dat ik in Schotland verbleef werd Lewis door vrienden uitgenodigd voor de eerste communie van hun zoontje. Ik had als niet gelovige geen idee wat dit precies inhield, maar het leek me leuk om een keer mee te maken.

Lewis legde me uit dat we een kaart moesten kopen en een cadeautje voor hem dienden uit te zoeken. Toen we hiervoor samen naar een groot warenhuis in de stad gingen zag ik daar in een bak diverse polystone dieren liggen voor in de tuin of op het balkon.

Mijn oog viel op een wasbeertje, een eekhoorn en een nest met vogeltjes. Behalve dat ik dit zelf ontzettend schattig vond leek het me ook een leuk cadeautje voor de buurvrouw die thuis mijn plantjes water gaf en mijn kat verzorgde.

‘Welke zal ik aan mijn buurvrouw geven?’ vroeg ik Lewis.

Ik verwachtte dat hij onverschillig zou reageren en het me zelf zou laten uitzoeken maar in plaats daarvan zei hij wijzend op de wasbeer en de eekhoorn: ‘Keep them’.

Na al die jaren hangen ze nu nog steeds aan de muur op mijn balkon. Hoewel ze na een kwart eeuw sterk verbleekt zijn door de zon kan ik het niet over mijn hart verkrijgen ze weg te doen.

Na de communie van het jongetje dat in een zaaltje werd gehouden werden we door Danny, die daar ook was, uitgenodigd om met hem mee naar huis te gaan om daar gezellig nog even iets te eten en te drinken.

Danny woonde in een prachtige villa iets buiten Glasgow met een enorme tuin waar regelmatig uitbundige feesten werden gegeven. Hoewel er die dag niet al te veel mensen waren uitgenodigd heerste er toch een uitgelaten stemming.

Eén van de gasten had zijn gitaar meegenomen en speelde aan één stuk door allerlei liedjes uit verschillende tijdperken. Waar diverse aanwezigen enthousiast meezongen zaten anderen vanuit een luxe tuinstoel lekker ontspannen te kijken en te luisteren.

Of het door de hitte van de zon kwam of doordat hij meer had geblowd of minder speed geslikt weet ik niet, maar die avond bleek Lewis minder bestand tegen de alcohol dan anders.

Terwijl hij bijna niet meer uit zijn woorden kwam en bijna zijn stem kwijt was, probeerde hij toch nog uit alle macht mee te zingen met ‘Twist and shout’ van the Beatles.

Het enige wat hij nog piepend kon uitbrengen was ‘ Twist… Twist… my throat…. my throat….’

Ondertussen speelde de jongen op de gitaar stug door en zong er op een gegeven moment niemand meer mee waardoor iedereen alleen nog maar naar Lewis keek die als een zielig hoopje in zijn stoel hing.

Hoewel ik mezelf meestal op de achtergrond hield in gezelschap kon ik niet aanzien hoe Lewis zichzelf op dat moment compleet belachelijk maakte dus besloot ik voor één keer de aandacht van hem af te leiden.

Met de band waar ik tot voor kort mee had opgetreden had ik ooit ‘Twist and shout’ gezongen, maar dan in de uitvoering van het stoere duo Salt ’n Peppa. Ik wist de tekst nog letterlijk uit mijn hoofd dus zette ik op het juiste moment het refrein in gevolgd door de rap die qua tekst exact op Lewis sloeg.

Boys in the jam ask me to dance, but I say no chance
I want a man who’s advanced in the art of dance
So when we get on a floor, he can take me on a tour
And we can do it till the fluid or sweat starts to pour
Down like the rain and the thunderstorm hard and strong
Boy, come on, don’t wait too long
You better shake it up, baby, now (Shake it up, baby)
Twist and shout (Twist and shout)
C’mon, c’mon, c’mon, c’mon, baby, now (Come on, baby)
Go ahead, and work it on out (Work it on out)

De jongen op de gitaar was aangenaam verrast door de onverwachte actie die er vanuit het niets werd ondernomen en paste moeiteloos zijn gitaarspel aan de snellere zang aan waarop de andere gasten ook weer wakker werden en de zang van het achtergrondkoortje voor hun rekening namen.

Door de tekst van het liedje zagen ze Lewis plotseling weer als de sexy stripper waar hij om bekend stond in plaats van als de sneue dronkaard die hij die avond liet zien en moedigden hem al handenklappend aan om mee te dansen.

Hoewel dit hem niet meer ging worden lukte het hem wel om weer rechtop in zijn stoel te gaan zitten om met zijn armen en bovenlichaam enthousiast mee te bewegen op het ritme van de muziek en met twinkelende oogjes te kijken naar de act die zijn vriendinnetje aan het opvoeren was terwijl de andere gasten in de tuin vrolijk mee zongen en dansten. 

Toen Danny hem even later meenam naar de grote schuur in de tuin die met een heuse bar en was omgebouwd tot volwaardige kroeg en ze een half uurtje later weer terug kwamen was Lewis alweer aardig opgeknapt en ging hij die nacht alsnog redelijk aanspreekbaar in de taxi mee naar huis.

Het ging goed tot hij in bed lag.

‘Lo, I don’t feel very well’.

Nadat hij me waarschuwde voor de mogelijkheid dat er straks geen fijne geluiden uit de badkamer zouden kunnen komen begon hij ineens heel hard te zingen.

“If you’re feeling sick you better calm down’ adviseerde ik hem. Maar volgens hem was zingen op dit moment de beste remedie om zichzelf af te leiden van het misselijke gevoel dat hij had.

Het werkte ook nog. Na ruim tien minuten uit volle borst ‘Twist and shout’ viel hij zonder te hoeven overgeven als een blok in slaap.

Pie

Omdat Lewis wist dat ik dol was op pie, nam hij een paar dagen achter elkaar elke dag een zakje pies mee naar huis wanneer hij met zijn vrienden op pad was geweest.

Ontzettend lief natuurlijk, al had ik na de derde dag wel even genoeg van deze Schotse hartige taart.

Toen hij me op dag vier weer een zakje overhandigde en ik eerlijk zei dat ik vandaag niet zoveel zin had in pie was hij beledigd.

‘You like pie, don’t you?’

Ik legde hem uit dat ik het inderdaad een erg lekker gerecht vind maar niet vier dagen achter elkaar.

Dit kon hij niet begrijpen. Hij had toch elke keer een andere vulling voor me gekozen?

Dat klopte, maar alsnog was ik het even zat.

‘Andere keer weer’, glimlachte ik naar hem.

Hij heeft het nooit meer voor me meegebracht.

Scotch pie dissection

Grijs

Tijdens onze huizenjacht in Glasgow en omstreken viel het me op dat veel woningen waren gebouwd van grijs en grauw beton, niet zelden voorzien van diepe ontsierende scheuren in de gevel. Daarentegen waren er ook huizen en appartementencomplexen gebouwd van bruine of warm rode bakstenen. Dit soort woningen hadden qua architectuur en uitstraling mijn absolute voorkeur.

Eén van Lewis’ vele kennissen werkte bij een woningbouwvereniging. Nadat we de hele middag hadden rondgereden om te kijken welke woonplaatsen en wijken ons het meest aanspraken belde hij haar op om te vragen of zij misschien iets voor ons kon betekenen. Ze beloofde haar best te zullen doen.

‘Not a grey one’, fluisterde ik tegen hem waarop hij met zijn vinger naar zijn hoofd tikte, het welbekende internationale gebaar om iemand duidelijk te maken dat hij of zij niet helemaal tof is.

‘Aye, just in the neighbourhood, two or three bedrooms’, beantwoordde Lewis haar vraag of we iets in de omgeving zochten en hoeveel kamers we zouden willen. ‘Cheers Amy, appreciate it.’

‘Not-a-grey-one!?’ herhaalde hij mijn woorden zodra hij had opgehangen om direct daarna op sarcastische wijze een zogenaamde dialoog te voeren met het meisje dat hij zojuist aan de telefoon had gehad.

‘Could you please find us a nice house Amy? Yes? Oh, thats great, thanks a lot, really appreciate it. Oh, one more thing; I know we have an affortable housing crisis going on but Lola doesn’t want a grey one! So keep in mind, any house will do, just as long as it’s NOT grey!’

Toen hij het zo stelde hoorde ik ook wel hoe belachelijk dit eigenlijk klonk. Het was sowieso niet makkelijk om een betaalbare huurwoning te vinden dus elke hulp die we konden krijgen op dit gebied was meer dan welkom.

Daarbij, de meest lelijke grijze huizen die ik had gezien stonden in een Celtic wijk dus daar zouden we sowieso niet terecht komen. 

Clydebank from the Titan Crane - geograph.org.uk - 1330435

Jaloezie

Naast hulp bij het zoeken naar een grotere woning kreeg ik ook steun bij het zoeken naar werk. De dochter van de vriendin van Lewis’ moeder werkte voor een schoonmaakbedrijf waar regelmatig vacatures vrij kwamen. Als ik eenmaal naar Schotland was verhuisd moest het volgens haar niet al te veel problemen opleveren om binnen niet al te lange tijd een baan te vinden.

Wanneer ik later zowel verbaal als schriftelijk de taal machtig was, zou ik er net als hier in Nederland ook weer op scholen kunnen solliciteren maar tot die tijd was het fijn om in elk geval een eigen inkomen te hebben.

Lewis verdiende goed met het strippen maar hield er ook een behoorlijk dure levensstijl op na waardoor hij toch vaak blut was en ik tijdens de drie weken zomervakantie bij hem bijna elke dag de boodschappen betaalde wat hij vreselijk vond.

Het krenkte zijn trots, zei hij. Dat hij meer geld zou overhouden als hij zou stoppen met zijn dagelijkse drugsgebruik en het geven van rondjes in de pub slikte ik op dat moment maar weer in al was dat natuurlijk wel de voornaamste reden dat hij vaak krap zat.

Toen ik eens tijdens een of andere afterparty in een damestoilet op mijn beurt stond te wachten kwamen er twee meiden binnenlopen die me niet al te vriendelijk aankeken.

‘Het lijkt me echt niet leuk om zo lang te zijn’…. merkte één van de meiden op terwijl ze schuin naar mij keek en met haar hoofd in mijn richting knikte. De ander beaamde het. Nee, ze zou het inderdaad vreselijk vinden.

De Schotse dames zijn over het algemeen vrij klein, in elk geval een stuk kleiner dan ik zelf was met mijn 1.83m. Ik begreep dus wel dat ik opviel met mijn lengte maar deze meisjes was er duidelijk op uit om me bewust te kwetsen of ruzie uit te lokken.

Kennelijk wisten ze dat ik Lewis’ vriendin was want toen ik niet reageerde en gewoon stilzwijgend op mijn beurt bleef wachten tot er een WC vrij was probeerde het meisje dat telkens het voortouw nam het op een andere manier. 

‘Aye, she’s from Holland, just a golddigger if you want my opinion.’

Ik negeerde hen compleet en ging het zojuist vrijgekomen toilet in. Achter de gesloten deur hoorde ik het duo nog steeds enthousiast en overdreven luid door praten over het feit dat hij me toch niet trouw zou zijn omdat hij natuurlijk in elk stadje een ander schatje had en dat dus de enige reden dat ik met hem was wel zijn geld moest zijn want wat deed ik anders met iemand die mij constant bedroog.

‘Welk geld?’ dacht ik in mezelf om vervolgens in de lach te schieten vanwege het feit dat ik tijdens één van mijn wandelingen op een muur in grote koeienletters had zien staan: ‘Lisa is a tart!’ en ik me bedacht dat dit vast Lisa moest zijn.

Ik heb er op geen enkele manier op gereageerd en heb ook Lewis er later niet mee geconfronteerd. Ik interpreteerde het vooral als jaloezie.

Slim

Dat inderdaad niet alle Schotten even hartelijk zijn bleek ook toen Lewis en ik naar een optreden gingen van twee vrienden van hem die met hun gitaren en een muziekcomputer optraden in diverse horecagelegenheden.

We reden samen in zijn auto door de bergen helemaal naar Fort William waar het hotel gelegen was waar ze die avond een show zouden geven.

Het was een fantastische rit waarbij ik mijn ogen uitkeek naar alle bergen, wegen, paden en de eenzame  huisjes die we af en toe tegen kwamen. Lewis beantwoordde geduldig al mijn vragen die ik had over dit prachtige berglandschap en hoe de mensen leefden die zo afgelegen in de Schotse Hooglanden woonden.

Ik merkte aan hem dat hij het oprecht leuk vond dat ik zoveel interesse had in ‘zijn’ land en dat hij het fijn vond om me er alles over te vertellen.

Ook kon ik minuten lang staren naar zijn ogen die geconcentreerd op de weg waren gericht en waarin een altijd aanwezige alertheid was waar te nemen.

Lewis had werkelijk arendsogen. Waar hij ook was, hij merkte alles op in zijn omgeving en wist hier ook altijd razendsnel op te anticiperen of te reageren iets wat ik naast zijn gevoel voor humor ook enorm aantrekkelijk in hem vond.

Hieruit bleek voor mij hoe slim hij eigenlijk was. Lewis had geen opleiding gevolgd. Voordat hij stripper werd verdiende hij onder andere zijn geld als bakker, barkeeper, stand-up comedian en carer.

Een carer is iemand die een ander verzorgt bij mentale of lichamelijke ziekten. Lewis woonde in het verleden een poosje bij een oudere heer in huis die zeer slecht ter been was en hulp nodig had bij het zichzelf wassen en aankleden. Ook zorgde Lewis dat de man op tijd zijn medicijnen kreeg en bracht hem heen en weer naar zijn doktersafspraken.

Een carer krijgt niet betaald voor zijn diensten maar er zijn wel subsidies of andere tegemoetkomingen waar je als carer aanspraak op kunt maken. Hoe dan ook wist Lewis altijd wel rond te komen al is hij één keer de fout in gegaan en belandde hij een poosje in de gevangenis voor het vervalsen van betaalcheques.

Overigens niet van de meneer die hij verzorgde.

Hij vertelde me dit allemaal tijdens onze bijna twee uur durende rit naar het hotel in de bergen van Ford William en ik verheugde me alweer op de terugreis wanneer we weer twee uur lang samen zouden kunnen praten.

Toen ik hem zei dat ik het idee had dat veel mensen zijn intelligentie onderschatten beaamde hij dit en was verbaasd te horen dat ik hem wel slim vond. Dat had nog nooit iemand tegen hem gezegd. 

Eikel

Eenmaal in het hotel aangekomen stonden Lewis’ vrienden al op het podium en was het in de hotelzaal gezellig druk. Er was een dansvloer gecreëerd voor de mensen die lekker wilden dansen. Voor degenen die liever zittend wilden kijken en luisteren stond daaromheen een grote kring van tafels en stoelen opgesteld.

Aan één van de tafels zat een bekende van Lewis. Een morsige man met vettig lang donker haar en onverzorgde stoppelbaard. Destijds kende ik de Engelse TV serie ‘Shameless’ nog niet, maar nu ik er achteraf op terug kijk had de man verdraaid veel weg van hoofdrolspeler Frank Gallagher.

Ook zijn gedrag kwam overeen met de aan alcohol verslaafde TV Frank. Vilein, ruziezoekerig en bot. Toen Lewis even naar het toilet was begon hij zomaar uit het niets tegen mij te vertellen dat ik niet echt verliefd was op Lewis.

Ik zou alleen maar met hem zijn omdat hij een knappe kop en een goed lichaam had. Hij kende types zoals ik die alleen maar op het uiterlijk af gingen.

Iets waar hij met zijn drankneus en bloeddoorlopen ogen vast geen last van zou hebben; dames die alleen op het uiterlijk af gingen.

Ik had hem net als die mean girls in de dames WC gewoon moeten negeren maar omdat ik me zo gekwetst voelde door zijn opmerking voelde ik me toch geroepen om mezelf te verdedigen. Toen hij vroeg wat ik dan allemaal zo leuk vond aan Lewis gaf ik nog braaf antwoord ook, waarop hij me in mijn gezicht uitlachte en smalend zei: ‘Aye… whatever’.

Ik schudde mijn hoofd en probeerde me te concentreren op Lewis’ vrienden die met hun tweestemmige zang werkelijk een geweldig optreden gaven maar al snel had Frank weer iets anders bedankt om over te kunnen zeiken. Geen idee trouwens hoe die kerel echt heette. Doet er ook niet toe, voor mij blijft hij sowieso Frank.

Dit keer was Lewis zelf het mikpunt. Lewis zou niet in staat zijn om een relatie te onderhouden, hij had nooit echt een vast vriendinnetje gehad, wist niet wat liefde was en bla bla bla.

Op dat moment kwam Lewis gelukkig weer terug en klampte ik me meteen aan hem vast om hem te vertellen wat een vreselijke eikel die Frank was en wat hij zojuist allemaal had gezegd. Lewis werd kwaad, maar besloot er toch niets van te zeggen. Hij zag natuurlijk ook wel dat Frank al drie keer te diep in het glaasje had gekeken en had totaal geen zin in gedoe.

In plaats daarvan gaf hij hem op het toilet een lijntje cocaïne om te ontnuchteren en zei hij ‘ja’ toen die klojo vroeg of hij terug met ons mocht meerijden. Ik durfde er niets van ter zeggen, maar zat mezelf werkelijk op te vreten vanwege het feit dat ik nu én twee uur langer met die vreselijke vent zat opgescheept én daardoor onderweg met die grote oren achterin natuurlijk ook geen fijne, persoonlijke gesprekken met Lewis zou kunnen voeren.

Frank viel halverwege de rit languit op de achterbank in slaap om vervolgens weer wakker te worden om te zeggen dat Lewis bij de eerste de beste gelegenheid moest stoppen omdat hij moest kotsen.

Ik haatte hem.

 

Klik >HIER voor deel 11.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud