Waargebeurd liefdesverhaal (11). I Love you.

Waargebeurd liefdesverhaal (11). I Love you.

Waargebeurd liefdesverhaal (11). I love you. Net als Lewis eindelijk lijkt te ontdooien komt een vriendin van hem op de proppen met een meid die hij wel érg leuk lijkt te vinden. Blijft het bij een beetje onschuldig flirten of is er meer aan de hand?

< Vorige                                                                                                                                              Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (11). I love you.

Tijdens mijn laatste week in Schotland dacht ik Lewis te kunnen verrassen door voordat hij thuis zou komen van een autoveiling waar hij regelmatig met vrienden naartoe ging, de schakelaar in de keuken om te zetten die het water in de boiler verwarmde.

Ik had bedacht dat we samen in bad konden gaan en er vervolgens een gezellig avondje thuis van zouden kunnen maken.

Hoewel ik het had kunnen weten bleek Lewis hier geen zin in te hebben. Toen hij thuis kwam wilde hij alleen even snel eten om vervolgens weer met een andere vriend mee te gaan naar een pool/snooker centrum.

Sterker nog, hij was nog boos ook omdat ik nu voor niets het water in de boiler had verwarmd.

‘It’s a waste of money!’

Toen ik hem liet weten dat ik het alleen maar goed bedoeld had verzachtte zijn blik. Terwijl hij me stevig omhelsde aaide hij me over mijn haar en kuste me.

‘I know… you’re a sweetheart.’

Die avond had ik rijst met vlees en zwarte bonen saus gemaakt maar omdat ik alles bij elkaar gegooid had om het in de koelkast te bewaren was de saus in de rijst getrokken zodat het geheel op zijn bord allemaal net iets droger uitpakte dan oorspronkelijk de bedoeling was.

Desondanks vond hij het heerlijk en zei zelfs dat hij het jammer vond niet op tijd thuis te zijn geweest voor het eten omdat het dan vast nóg lekkerder zou hebben gesmaakt.

Zonder dat ik ooit had gezeurd over het feit dat hij altijd zo laat thuis was, leek hij nu zelf in te zien dat samen gezellig en op tijd eten ook zo zijn voordelen had.

Ring

Lewis had nooit echt een vrouw gehad die zo voor hem zorgde als ik. Afgezien van het feit dat ik regelmatig voor hem kookte hield ik ook het huis netjes en had ik zelfs een bosje bloemen op tafel gezet om het wat gezelliger te maken.

Toen ik hem vroeg of ik ook de meubels hier en daar wat mocht verschuiven om de kamer praktischer in te delen zodat het iets ruimer leek stemde hij daar meteen mee in. Ik mocht doen alsof ik thuis was en hier vooral ook doen wat ik niet laten kon.

Die avond kwam hij thuis en was de hele kamer veranderd. Ik had de bank en de stoel verplaatst, het wandmeubel anders ingedeeld en bij het warenhuis wat waxine branders en andere kleurrijke accessoires gekocht die ik in de kast en op de salontafel had neergezet.

Hij vond het helemaal geweldig en was nog blijer met het eindresultaat dan ik had verwacht.

Vooral de laatste paar dagen dat ik bij hem was viel het me op dat Lewis steeds vaker bij mij thuis wilde zijn en sloeg hij zelfs een uitnodiging af van een vriend die belde op het moment dat we samen TV zaten te kijken. 

‘Aye… Fucking La Bamba’ hoorde ik hem lachend tegen zijn vriend zeggen alsof ik hem verplicht had om deze film met me mee te kijken.

Nadat hij het telefoongesprek had beëindigd stond hij op en deed uit zichzelf de overgordijnen dicht, wat ik heel gezellig vond en wat ik hem ook zei.

‘Gezellig’

Dat Nederlandse woord kende hij nog niet. Ik vertaalde het naar ‘cosy’ dat naar mijn idee het meest in de buurt kwam.

Met zijn ‘Nea Bother aansteker’ – mijn cadeau dat hij nog steeds dagelijks gebruikte – stak hij de waxinelichtjes aan om vervolgens in de keuken de oven aan te doen om er friet in te bakken.

Hij legde helemaal netjes bakpapier op de plaat en deed echt zijn best om een lekker bordje patat voor ons te bereiden.

Op dat moment besefte ik dat mijn geduld langzaam maar zeker werd beloond en hij werkelijk aan het ontdooien was . Dat zijn vaak koele houding niets meer was geweest dan een schild ter zelfbescherming. Zelfs zijn drank en drugsgebruik begon ik steeds meer te zien als een vorm van ‘zelfmedicatie’ waarmee hij zijn gevoelens probeerde te onderdrukken om niet weer gekwetst te kunnen raken.

Vooral wanneer hij had geblowd leek soms zijn ware aard zomaar naar boven te komen. Dan keek hij me aan terwijl hij me heel persoonlijke dingen over zichzelf vertelde en kreeg hij zowaar tranen in zijn ogen. Op die momenten hield ik nog meer van hem dan ik al deed.

Terwijl hij met zijn arm om me heen naast me op de bank zat keek ik hem aan en vroeg ik in een opwelling of hij met me wilde trouwen. Niets geen romantisch aanzoek, gewoon tussen neus en lippen door tijdens ‘fucking La Bamba’.

Ik herkende direct weer die twinkeling in zijn ogen. Hij wilde het!

‘I could wear a ring’… lachte hij, waarmee hij inderdaad indirect mijn vraag met ‘ja’ beantwoordde.

We kusten elkaar en keken samen de film af maar in gedachten maakte ik drie radslagen over de bank; ik zou mrs. Boyle worden!

Flirten

De volgende dag wilde Lewis graag weer gaan poolen in het pool/snookercentrum en vroeg hij me of ik ook zin had om mee te gaan. Er zouden ook wat meiden meekomen dus ik was dit keer niet zoals meestal het geval was de enige vrouw.

Een half uur later zaten we in de taxi die ons zoals gewoonlijk weer netjes op de plaats van bestemming afzette.

Eén van Lewis’ vriendinnen had een meisje meegebracht dat hij zelf ook nog niet kende, een kleine ietwat gezette vrouw met donker lang haar waar hij duidelijk van gecharmeerd was en wat hij ook niet onder stoelen of banken stak.

‘She’s cute, isn’t she?’ zei hij hardop tegen Brice die ook mee was gegaan. Die was het absoluut niet met hem eens en schudde beslist zijn hoofd.

‘She’s a dog’.

‘Dog’ betekende in deze context zoveel als ‘boerentrien’, begreep ik. Ook de anderen waren het met Brice eens. Nee, deze meid was zeker niets bijzonders.

Lewis was haast met stomheid geslagen vanwege het feit dat niemand begreep wat hij in haar zag en kwam vervolgens aan mij vragen wat ik ervan vond.

‘Lo, do you think she’s ugly?’

‘No Lew, I don’t think she’s ugly.’

‘She’s cute, right?’

‘Yes, she’s very cute. Véry, véry cute’, voegde ik er sarcastisch aan toe. ‘I’ve never seen such a cute girl in my life before.’

Brice had direct in de gaten dat ik Lewis in de maling nam en begon alweer te grinniken. Brice en ik hadden hetzelfde sarcastische, cynische gevoel voor humor en ik was blij dat hij er vandaag weer bij was. Met de anderen bleek ik weinig gemeen te hebben en waar Lewis mee bezig was vandaag begreep ik al helemaal niet.

Gisteren was hij nog super lief voor me en had hij ‘ja’ gezegd toen ik hem vroeg of hij mijn man wilde worden en nu liep hij ineens kwispelend achter een wicht aan dat door het halve snookercentrum als ‘dog’ werd bestempeld.

Haar naam was trouwens Deirdre.

Hoewel Lewis zich de rest van de dag netjes gedroeg en me gelukkig niet finaal voor joker zette door voortdurend met die Deirdre te flirten, ging het vlak voor sluitingstijd toch nog even mis.

Het snookercentrum bevond zich op de derde verdieping van het gebouw dus toen we door het personeel werden gemaand te vertrekken, stapten we met zijn allen de lift in en ging Deirdre in dat overvolle hok heel uitgekookt vlak naast Lewis staan die uiteraard alweer de nodige alcohol naar binnen had gehoosd en het allemaal niet zo nauw meer nam.

Terwijl zij met haar rug tegen de muur stond, ging Lewis voor haar staan zodat hij met één hand tegen diezelfde muur kon leunen waardoor ze met hun gezichten vlak bij elkaar kwamen te staan. Iets waar onze Deirdre overduidelijk geen enkel bezwaar tegen had gezien de wijze waarop ze op een overduidelijk aangeleerd maniertje zo verleidelijk mogelijk met haar haar probeerde te spelen.

Ik vond het er nogal sneu uitzien en had absoluut geen zin om mezelf te laten kennen. Wel keek ik schuin naar Brice die achter Lewis stond en achter zijn rug Deirdres beweging én gezichtsuitdrukking perfect nadeed.

Ik was dus niet de enige die het opviel dat die twee gewoon schaamteloos naar elkaar stonden te lonken.

Toen ik eenmaal weer thuis in Nederland was en mijn foto’s had laten ontwikkelen en afdrukken zag ik dat Lewis die middag een foto van mij gemaakt had.

Ikzelf ben voor de helft zichtbaar terwijl dat hert er op de achtergrond in vol ornaat op staat. Het was overduidelijk voor wie hij tijdens het maken van die foto de meeste aandacht had. 

Teleurgesteld

Hoewel ik mijn tong haast moest afbijten is het me toch gelukt om er naderhand niet met hem over te beginnen en heb ik hem er zelf ook nooit meer over gehoord.

Of hij haar nu echt zo leuk vond, of het de drank was of dat het weer één van zijn vele tests was om te zien hoe ik zou reageren, geen idee. De naam ‘Deirdre’ is in elk geval nooit meer gevallen en zijn houding naar mij toe is er ook nooit door veranderd.

Hij wilde nog steeds graag dat ik bij hem kwam wonen, hij wilde nog steeds met me trouwen en het liefst van alles wilde hij nog steeds een kindje met me maken.

Prompt werd ik de ochtend dat ik weer naar Nederland zou vliegen ongesteld. Ik was ruim twee weken geleden gestopt met de pil en natuurlijk zou het een klein wonder zijn geweest als ik meteen na de eerste keer proberen zwanger zou zijn geworden maar toch was ik teleurgesteld.

Toen ik van het toilet af kwam stond Lewis net in de keuken een literfles water leeg te drinken. Nadorst, dacht ik, al kon het natuurlijk ook heel goed in verband staan met zijn diabetes die hij compleet verwaarloosde.

‘Lew, I got my period’.

Lewis keek me aan, zei dat hij het jammer vond en begon direct daarna te zingen.

‘Are you happy?’ vroeg ik geïrriteerd vanwege zijn vreemde reactie waarop hij zijn vrolijke gezang direct staakte en me met zijn vuurspuwende ogen strak aankeek.

‘Do you think I’m happy because you got your period?!’ schreeuwde hij woedend terwijl hij diep verontwaardigd op me af kwam lopen. ‘Do you really think that?!’

Ik haalde mijn schouders op en zei dat het inderdaad zo overkwam.

Hij legde me uit dat hij al dacht dat het niet zou zijn gelukt en dat hij vooral heel erg bang was dat het helemáál niet zou gaan lukken omdat hij wegens zijn diabetes wel eens onvruchtbaar zou kunnen zijn.

Plotseling moest ik denken aan die avond nadat we bij Danny waren geweest en hij zich zo beroerd voelde. Om zichzelf af te leiden van het nare gevoel was hij toen ook gaan zingen. Kennelijk was dit zijn manier om met verdriet, pijn of ziekte om te gaan.

Ik sloeg mijn armen om hem heen en zei hem dat hij om het zeker te weten beter gewoon even een afspraak bij de dokter kon maken om zijn zaadcellen te laten onderzoeken. Hoewel ik had verwacht dat hij meteen weer zou beginnen te steigeren stemde hij er direct mee in, hij vond het warempel een goed idee.

Toen ik daarna over zijn dorst begon en hem vroeg ook daar nog even naar te laten kijken kwam direct de oude Lewis weer naar boven. Als hij dit al nodig vond was hij zelf wel mans genoeg om zijn huisarts te bellen. 

Ongemakkelijk

Een uur later zat ik bij Lewis in de auto op weg naar Glasgow Airport. Ik wilde graag zijn moeder nog even gedag zeggen dus voor we daarheen gingen reed hij eerst nog even langs de apotheek om haar medicijnen en incontinentieluiers op te halen, dan had ze die ook meteen in huis.

Ik had geen idee dat ze die droeg maar vond het ontroerend om te zien hoe die stoere vent daar over straat liep met dat pak luiers onder zijn arm zonder zich hier ook maar één moment voor te generen.

Vervolgens moest hij tanken en wilde hij snel nog even langs een vriend om het geld terug te brengen dat hij een paar weken daarvoor van hem had geleend. Terwijl hij bij de jongen naar binnen ging bleef ik braaf in de auto zitten wachten en werd plotseling het liedje van Dusty Springfield op de radio gedraaid.

You don’t have to say you love me just be close at hand
You don’t have to stay forever I will understand
Believe me, believe me I can’t help but love you
But believe me I’ll never tie you down

Het was weer precies zo’n tekst waar ik me helemaal in kon vinden. Net als Dusty in haar liedje zong interesseerde me allang niet meer dat Lewis nooit zei dat hij van me hield. En hoewel ik dolgraag met hem wilde trouwen was het ook beslist niet mijn bedoeling om hem ‘vast te leggen’.

Hij kon gewoon blijven doen wat hij wilde. Of dit nu strippen was, uitgaan, drinken, drugs gebruiken, ik nam hem helemaal zoals hij was.

Het enige wat ik wilde is bij hem horen, deel uitmaken van zijn leven, samen lachen, samen  huilen, samen huilen van het lachen en er voor hem zijn wanneer dit nodig was.

Het feit dat hij zo anders was dan de andere mannen die ik tot dusver had gekend maakte dat ik hem beslist niet meer kwijt wilde. Lewis was gewoon uniek.

Ik was juist met zijn moeder in gesprek om afscheid van haar te nemen toen haar telefoon ging. Om het nog even netjes af te ronden besloot ik te wachten tot ze de hoorn weer had neergelegd maar dit liep totaal anders dan ik had verwacht.

Al snel had ik in de gaten dat degene aan de andere kant van de lijn slecht nieuws had en haar zojuist had laten weten dat haar beste vriendin vanmorgen vroeg was overleden aan een beroerte.

‘Oh dear…. oh dear…’ was het enige dat ze kon uitbrengen om vervolgens in snikken uit te barsten.

Ik voelde me nogal lullig en wist behalve ‘I’m so sorry’ eigenlijk niets te zeggen. Goodbye, tot ziens? Alles leek me nu ongepast, zeker omdat ze ook nog steeds met de persoon in kwestie aan de telefoon zat en ik haar natuurlijk niet wilde onderbreken.

Gelukkig kwam Lewis meteen met een pakje papieren zakdoekjes aan dat hij zojuist uit haar keukenla had gehaald en liet hij haar weten dat hij mij nu eerst naar het vliegveld zou brengen maar daarna snel weer terug zou komen.

Met de hoorn nog steeds aan haar oor knikte ze, zwaaide ze vluchtig nog even naar me om direct daarna haar blik weer af te wenden en haar betraande ogen te deppen.

Ik geloof niet dat ik ooit op zo’n ongemakkelijke manier afscheid van iemand heb genomen als op die dag van Lewis’ moeder.

Gehaast

Tijdens de rit naar Glasgow Airport gaf Lewis plotseling een ruk aan het stuur waardoor we bijna een tegenligger raakten. Elf uur ’s morgens en zomaar uit het niets stak er een dronken vent zwalkend de weg over.

Ik zie nog voor me hoe hij me met zijn gehavende gezicht met grote ogen aankeek voordat Lewis naar rechts uitweek en op die manier nog net een aanrijding wist te voorkomen.

‘For fuck’s sake, stupid cunt!’ schreeuwde Lewis geschrokken.

Gezien de schaafwonden op zijn voorhoofd en zijn dikke blauwe oog was de man die nacht al vaker gevallen. Of was hij in elkaar geslagen, wie zal het zeggen.

Hoe dan ook liep het allemaal met een sisser af en wist Lewis me enkele minuten later toch nog veilig en wel bij het vliegveld af te zetten. Het viel me op dat hij erg gehaast en warrig was maar weet dit aan het feit dat hij wilde opschieten omdat hij snel weer naar zijn moeder wilde.

Tegelijkertijd bekroop me het nare gevoel dat hij ondertussen misschien wel meer van de speed afhankelijk was geworden dan hij me al die tijd had doen geloven.

Nadat hij me tenslotte vluchtig gedag had gekust en me had gezegd dat ik niet verdrietig moest zijn omdat we elkaar toch snel weer zouden zien draaide hij zich nog één keer om om naar me te zwaaien en liep vervolgens met vlugge passen weg.

Toen hij eenmaal uit het zicht verdwenen was ontdekte ik dat hij me naar de verkeerde gate had gebracht en moest ik me de benen uit het lijf rennen om alsnog mijn vlucht te halen.

Ongeluk

Amper drie weken nadat ik was thuisgekomen ging ergens begin september op een zondagmiddag de telefoon. Het was Lewis. Hij viel meteen met de deur in huis.

‘Lo….  Brice is dead.’

‘What?!’

‘Do you remember your vision….?’

Ik herinnerde het me maar al te goed. Toen we bij Loch Lomond terug naar de auto liepen die daar geparkeerd stond zag ik deze in gedachten plotseling door de lucht vliegen.

Ik was me rot geschrokken vanwege de film die zich onwillekeurig in mijn hoofd had afgespeeld en het angstgevoel dat hiermee gepaard ging.

Lewis vertelde me dat dit exact de manier was waarop Brice was overleden. Hij had Lewis’ auto geleend om drugs rond te brengen naar zijn klanten maar was hierbij gevolgd door de politie.

Toen Brice dit in de gaten kreeg is hij er met een rotgang vandoor gegaan. Hoewel hij de politie wist af te schudden tijdens deze dollemansrit verloor hij op een bochtige weg langs één van de vele Schotse logs de macht over het stuur.

Zijn auto – of eigenlijk Lewis’ auto – was minstens dertig meter naar beneden gevallen en uiteindelijk via de rotsen langs de kust op zijn kop in de zee beland.

Ik was met stomheid geslagen. Niet alleen omdat mijn visioen was uitgekomen maar vooral vanwege het onwerkelijke idee dat Brice er niet meer was.

Terwijl ik Lewis aan de telefoon had kwam op de TV juist de videoclip van Sixpence Non The Richer voorbij met het nummer ‘Kiss me’, waar ik destijds in Schotland zo’n weemoedig gevoel bij kreeg.

Bij het horen van de melancholische klanken van de accordeon in het instrumentale gedeelte liepen de tranen over mijn wangen. Stoere stoute Brice. Slechts vierentwintig jaar jong. En zijn moeder! Oh mijn god, zijn arme moeder…

Telefoon

Vanaf dat moment ging alles mis. Het overlijden van de vriendin van Lewis’ moeder bleek het begin van een aaneenschakeling van vervelende en verdrietige gebeurtenissen te hebben ingeluid.

Enkele dagen nadat Brice was omgekomen bij het auto-ongeluk werd Lewis opgeroepen als getuige bij een rechtszaak omdat er buiten bij de pub in zijn directe nabijheid iemand was neergestoken en vervolgens aan diens verwondingen was overleden.

In dezelfde periode vond er een grote telefoonstoring plaats waardoor Lewis langere tijd op willekeurige momenten onbereikbaar was en ik hem in deze voor hem moeilijke periode dus ook niet persoonlijk kon spreken.

Wanneer ik hem belde hoorde ik hem wel, maar hij mij niet. Heel verwarrend en vooral verontrustend voor mij omdat het leek alsof hij midden in ons gesprek zomaar ophing.

‘Hello?’

‘Hi, Lew, it’s me…’

‘Hello? Hello?!’

‘I’s me, how are you ?’

Klik…. tuut….tuut….tuut…..

Ook als ik hem mobiel belde kreeg ik hem niet te pakken. Dagen achtereen stond zijn telefoon uit. Ik begreep er niets van, Lewis was haast vergroeid met zijn mobiele telefoon.

Omdat dit een paar keer achter elkaar gebeurde dacht ik dat hij boos op me was en om welke reden dan ook niet met mij wilde praten. Die week schreef ik hem vaker dan ooit waardoor hij soms op één dag meerdere brieven van me ontving.

Gelukkig werkte zijn vaste telefoon daarna gewoon weer naar behoren en begreep ik wat er al die tijd aan de hand was geweest en dat alles gelukkig nog steeds goed zat tussen ons.

Zijn mobieltje bleek vanuit zijn broekzak in de W.C. te zijn gevallen waardoor die in de periode dat hij problemen had met zijn vaste telefoon ook onbereikbaar was; een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

Inmiddels had hij een andere gekocht en gaf hij mij ook direct zijn nieuwe nummer.

Anders

Terwijl de weken verstreken en het alweer vier maanden geleden was dat ik Lewis had gezien was ik naast mijn werk op school druk bezig om mijn verhuizing naar Schotland voor te bereiden. Het was de bedoeling dat ik rond februari 2000 definitief naar Glasgow zou vertrekken.

Hoewel hij me had beloofd de kerstdagen bij mij in Nederland door te brengen kwam er helaas toch weer een kink in de kabel.

Op oudejaarsavond zou ik hem sowieso moeten missen omdat voor die avond al maanden geleden een optreden in Londen stond gepland, dus verheugde ik me des te meer op de kerst.

Maar helaas pindakaas, juist tijdens de feestdagen moest Lewis onverwacht op reis waardoor we toch weer niet samen zouden kunnen zijn. Ik mocht wel met hem mee, maar omdat ik toch al wist dat hij na het werk uitgebreid met de andere jongens zou gaan drinken en feesten koos ik ervoor om thuis te blijven bij mijn familie, ook al draaide ik ‘Christmas and Glasgow’ ’s avonds helemaal grijs in mijn eentje.

He was lying in the half light
Of Christmas and Glasgow
Thinking and talking
Talking to St Enoch about
Christmas and Glasgow
Drinking and talking

Lewis troostte me met de gedachte dat we volgend jaar kerst samen zouden zijn. Hij dacht er namelijk serieus over om te stoppen met de shows. Hij werd er ook niet jonger op zei hij toen hij me belde. Bovendien had hij het wel een beetje gehad met al dat heen en weer reizen en het telkens weer moeten in- en uitpakken van koffers.

Ik was dolblij met deze bekentenis van hem. Langzaam maar zeker leek Lewis steeds meer voor mij te kiezen. Voor een leven samen. Een normaal leven, voor zover dit mogelijk was met hem, maar toch!

Hoewel we elkaar dus niet zagen in december, liet hij regelmatig iets van zich horen. Vaker dan ik van hem gewend was. Zelfs op oudejaarsavond tijdens het feestgedruis in Londen belde hij me om half vijf ’s morgens op om me een gelukkig nieuwjaar te wensen. Stomdronken maar straalverliefd.

Niet dat hij dit met zoveel woorden zei natuurlijk, maar ik kende hem inmiddels wel goed genoeg om aan zijn manier van praten te merken of en wanneer hij me miste.

Het was dan sweetheart voor en darling na. Ook het feit dat hij wilde weten wat ik aan het doen was en met wie en me duidelijk te kennen gaf dat alleen hij ‘my big boss’ kon zijn zei me meer dan genoeg.

Zo blij als ik was geweest na zijn telefoontje uit Engeland, zo ongerust werd ik toen ik hem zelf op een koude avond in januari belde.

‘It’s not a good time now’.

Ik vroeg of het goed was als ik later terug belde maar dat wilde hij niet. Hij zou mij wel bellen. Ik besloot hem even te laten.

Waarschijnlijk miste hij Brice en had hij gewoon even geen zin om te praten. Misschien had hij zijn zaadcellen laten onderzoeken en bleek dat zijn angst onvruchtbaar te zijn inderdaad gegrond was. Wellicht was er iets aan de hand met zijn moeder of was hij wegens zijn uit de hand gelopen drank -en drugsgebruik nu echt definitief uit de groep gezet…

Diverse scenario’s spookten door mijn hoofd.

Nadat ik twee dagen niets van hem had gehoord wilde ik toch wel graag weten wat er aan de hand was en belde ik hem nog een keer. Omdat zijn mobiel uit stond  sprak ik in op zijn voicemail dat ik hem niet wilde lastigvallen maar hem erg miste en een beetje ongerust was.

Die avond belde hij me terug. Hij was alleen bij Loch Lomond op zijn geheime plekje dat inmiddels ook ons plekje was geworden. Zijn stem klonk anders dan anders. Liever en zachter dan ik van hem gewend was.

Hij lachte niet en maakte ook geen grapjes. Voor het eerst sinds ik Lewis kende was hij bloedserieus.

En toen zei hij het. Plotseling uit het niets, de drie befaamde woordjes waar ik in het begin van onze relatie zo naar verlangde maar waarvan ik inmiddels had geaccepteerd dat ik ze waarschijnlijk nooit te horen zou krijgen.

‘I love you…’

‘What?’ vroeg ik aarzelend.

‘Are you sure? Do you mean you are really in love with me?’

‘Aye, I’m in love with you Lola’.

‘Hoe weet je dat nu opeens zo zeker?’

‘Cos I miss you.’

Het was het enige wat hij zei. En het was genoeg. Meer hoefde ik op dat moment ook niet te horen. Nadat ik hem zei dat hij ondertussen wel wist hoe ik over hem dacht en hij dit beaamde, hing ik dolgelukkig de hoorn op de haak.

Na zijn grote teleurstelling met Isobel was het me toch gelukt om hem echt weer van iemand te laten houden. Om na al die jaren weer vertrouwen te hebben in de liefde!

Kennelijk had hij na de moeilijke periode waar hij doorheen was gegaan alles voor zichzelf op een rijtje gezet en was hij tot de conclusie gekomen dat hij werkelijk met me verder wilde.

Ik wist het zeker, vanaf nu zou alles anders worden…

 

Klik >HIER voor deel 12.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud