Waargebeurd liefdesverhaal (5). You remind me of Phoebe.

waargebeurd liefdesverhaal 6

Waargebeurd liefdesverhaal (5). You remind me of Phoebe. Ondanks dat mijn Engels redelijk is merken we toch iets van een taalbarrière. Gelukkig ziet Lewis er de humor van in. Sterker nog, hij heeft meteen een bijnaam voor me paraat.

< Vorige                                                                                                                                                    Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (5). You remind me of Phoebe.

Toen ik  de volgende dag thuis kwam van het boodschappen doen stond Lewis op het antwoordapparaat met een heel kort bericht waarin hij zei dat hij op het punt stond om weer naar huis te gaan maar dat hij aan me dacht en snel weer contact zou opnemen.

‘ Lola, it’s Lew. I’m about to fly back home. Thinkin’ about you. Talk to you soon dear, okey cokey’.

Ik heb het bericht gesaved en wel twintig keer afgespeeld. Minstens.

Die week schreef ik een lange brief naar Jake waarin ik hem mijn kant van het verhaal vertelde, hem alles uitlegde en nogmaals mijn excuses aanbood.

Tegen beter weten in vroeg ik hem of we alsjeblieft vrienden konden blijven ook al achtte ik de kans klein na zijn afstandelijke reactie in de studio.

Tijd om op antwoord te wachten had ik niet. Diezelfde periode werd de groep uitgenodigd voor een andere T.V. show waarin ze zouden optreden en een interview zouden geven met hun partners.

Filmmakers waren bezig een documentaire te maken over de jongens en naar aanleiding van die film waren ze nu in een T.V programma uitgenodigd om die docu te promoten. Een optreden en een interview met hun geliefden leek de redactie een leuk idee.

Lewis belde me op om te vragen of ik wilde meegaan want ik was nu tenslotte ‘his girl’, zei hij.

Alleen William en Liam hadden inmiddels een vaste relatie wat de redactie te weinig vond. Lewis wilde dus samen met mij het interview doen.

Hoewel ik het vreselijk vond om op T.V te komen stemde ik toch toe, anders zou het optreden niet doorgaan en liep de hele groep inkomsten mis. Daarbij klonk de titel ‘his girl’ me natuurlijk als muziek in de oren.

Toch was het geen gemakkelijke opgave. Ik kende hem nog maar pas en wist nog bijna niets over hem. Daarbij had ik behoorlijk last van cameravrees en kon ik nog wel eens beginnen te stotteren als ik nerveus was. Maar ik zette mijn bezwaren aan de kant, voor hem zou ik het doen.

Sterker nog, er was weinig dat ik niet voor hem had willen doen.

Hotel

Een week later kwam Chris me met de auto thuis ophalen om samen de jongens van het vliegveld te halen. Daarna zouden we direct naar het hotel gaan waar we zouden overnachten om de volgende morgen met zijn allen naar de T.V studio te gaan waar de show zou worden opgenomen.

Vrijdagmiddag kwamen de jongens aan en op zaterdag zou de show worden opgenomen hetgeen voor mij perfect uitkwam omdat ik elke vrijdag maar tot 12:00 uur werkte.

Toen ze de gate uitkwamen zag ik meteen dat Jake nog steeds behoorlijk uit zijn hum was. Hij hield zich afzijdig van de rest en gunde me geen blik waardig toen Chris hem begroette, ook al stond ik vlak naast hem.

Natuurlijk was ik niet vergeten dat hij regelmatig met zichzelf in de knoop zat en zichzelf vergeleek met sippe ezel Eeyore maar dat hij zó ontzettend koppig kon zijn…?!

Gelukkig kwam Lewis wel meteen naar me toe lopen. ‘Lola baby! Good to see you again!’ riep hij oprecht blij uit. Ook William kwam direct naar ons toe om zijn vriendin Cameron voor te stellen.

Cameron was in tegenstelling tot William heel rustig en had een enorm droog gevoel voor humor. Ze was klein en slank en was met haar grote blauwe ogen en lange blonde haar werkelijk een plaatje om te zien. Ondanks haar fragiele verschijning was zij overigens wel degene die de broek aan had bij hen thuis, zo bleek al snel.

Liam had ook zijn meisje meegenomen. Liam kwam net als Jake uit Engeland maar zijn vriendin Abigail was Iers. Ze had een bleke huid, ondeugende bruine ogen, donkerrood krullend haar en een luide aanstekelijke lach. Met haar grote borsten en uitbundige gedrag deed ze me direct denken aan Bette Midler wat ik haar ook zei.

‘Oohw darling, I’ve néver heard that one before!’ schreeuwde ze keihard met haar Ierse ‘R’ door de aankomsthal.

Kennelijk vonden dus meer mensen dat ze op haar leek.

Hoe dan ook klikte het direct tussen ons allemaal. We waren allemaal verschillend maar waarschijnlijk was dat ook juist de reden dat we elkaar zo goed aanvulden. 

Toen we in het hotel aan kwamen ging iedereen eerst naar zijn eigen kamer om alle spullen daar neer te leggen en ik weet nog hoe ontzettend fijn ik het vond om eindelijk eens met Lewis alleen te zijn. Hij was een week na mij jarig geweest dus dit was een perfect moment om elkaar de cadeautjes te geven die we voor elkaar hadden gekocht.

Omdat Lewis altijd ‘nae bother’ zei en haast ketting rokend door het leven ging, had ik voor hem een vergulde aansteker gekocht met daarin in sierletters ‘nae bother’ gegraveerd. Hij vond het een fantastisch cadeau en kon het niet laten om de rest van de avond steeds die aansteker te pakken en ernaar te kijken.

Voor mij had hij een adresboekje gekocht in Schotse ruit met bijpassende pen. Omdat ik zo van schrijven hield, zei hij.

‘To my Dutch lass’ had hij  erin geschreven. ‘Lassie’ of ‘lass’ is het Schotse woord voor meisje, zo leerde ik. Daaronder stond: ‘Call me anytime’ met drie kruisjes erbij. Hij had zijn nieuwe mobiele telefoonnummer erbij gezet zodat ik hem voortaan altijd en overal kon bereiken.

Hoewel ik er hartstikke blij mee was voelde hij zich enorm bezwaard omdat ik hem zo’n dure aansteker had gegeven. Ik was het daar absoluut niet mee eens. Ik had me geen beter cadeau kunnen wensen!

Ik wist dat hij nogal bot en stug kon zijn en dat het voor hem al heel wat was dat hij de moeite had genomen om voor mij naar de winkel te gaan om zo’n  persoonlijk cadeautje uit te zoeken en er op zijn manier ook nog iets liefs in te schrijven.

Yoko

Toen we beneden in het restaurant aankwamen zat iedereen al aan tafel. Gelukkig hadden ze twee plaatsen voor ons vrijgehouden zodat we toch naast elkaar konden zitten. Jake zat schuin tegenover ons en leek het ondanks zijn aanhoudende boosheid redelijk naar zijn zin te hebben tot hij na het voorgerecht plotseling opstond om zonder iets te zeggen naar zijn kamer te gaan.

Er viel direct een ongemakkelijke stilte die ik heel hard probeerde te negeren door onafgebroken naar mijn bord te staren en met mijn vork mijn salade heen en weer te schuiven.

Uit angst dat iedereen naar mij zou zitten staren durfde ik niet om me heen te kijken.

Gelukkig viel het mee.

‘Don’t worry Lo’, zei William die naast Lewis zat.

‘Jake is Jake, it’s not your fault’.

Ook Lewis stelde me direct gerust door te zeggen dat hij straks wel naar hem toe zou gaan om nog eens met hem te praten maar dat we nu eerst lekker gingen eten.

‘So… Yoko, could you pass the salt please?’ grapte Cameron toen zomaar uit het niets, doelend op Yoko Ono die destijds door velen gezien werd als de grootste oorzaak van de break-up van the Beatles.

Iedereen moest zo hard lachen om haar droge opmerking dat ik me direct weer wat meer ontspannen voelde. Nog steeds een beetje ongemakkelijk glimlachend gaf ik haar het zoutvaatje aan dat ze met een knipoog van me aanpakte. ‘Thanks dear’.

Direct na het eten ging Lewis naar boven om wéér met Jake te praten en hem te zeggen dat het nu maar eens over moest zijn met dat kinderachtige gedoe. Ook William en Cameron bemoeiden zich ermee en vroegen Jake of hij alsjeblieft gewoon bij ons op de kamer wilde komen om samen iets te drinken en een gezellige avond te hebben waarop Jake ons allemaal bij hem op de kamer uitnodigde en we het hele gedoe eindelijk achter ons konden laten.

Om me van mijn cameravrees af te helpen maakte Lewis op de hotelkamer in het bijzijn van Jake, William en Cameron wel een stuk of tien foto’s van me.

Ik werd er zo verlegen van dat de anderen haast medelijden met me kregen en zij Lewis bevolen te stoppen waarop hij zei: ‘ I’m sorry, won’t do it again’ en vervolgens nog drie foto’s maakte.

Toen ik hierom moest lachen maakte hij er nog één.

‘ Okidoki, done’

Onzeker

Toen we na een avond vol humor en gezelligheid op Jakes kamer rond middernacht naar onze eigen kamer gingen werd ik plotseling heel verdrietig. Van het ene op het andere moment was ik vreselijk bang om hem kwijt te raken. Toen ik dit tegen Lewis zei vroeg hij of het kwam door de afstand tussen Nederland en Schotland wat ik beaamde.

‘Don’t worry’, stelde hij me gerust en hij vroeg me of ik het nummer ‘Don’t dream it’s over’ van Crowded House kende.

Dat kende ik. Het was zelfs een van mijn favoriete nummers. Ik had de single ervan thuis liggen!

Lewis zei dat als ik bang was dat we het niet zouden redden samen ik naar dat nummer moest luisteren, wat me enigszins wel gerust stelde. Sinds ik Lewis kende kreeg ik niet altijd hoogte van hem. Zijn wisselvallige karakter maakte me af en toe behoorlijk onzeker.

Toen ik Lewis nog niet persoonlijk kende noemde Jake hem al regelmatig ‘mister Grumpy’ in zijn brieven en niet onterecht, zo bleek.  En de afstand tussen ons hielp er inderdaad ook niet echt aan mee.

Dat hij me nu op min of meer romantische wijze wees op de tekst van ‘Don’t dream it’s over’ maakte me oprecht blij en vatte direct samen wat Lewis me ondanks zijn grillige karakter wilde laten weten: er komt niets of niemand tussen ons.

‘Don’t dream it’s over’ was vanaf dat moment ons liedje.

Hey now, hey now
Don’t dream it’s over
Hey now, hey now
When the world comes in
They come, they come
To build a wall between us
You know they won’t win

waargebeurd liefdesverhaal 6

Phoebe

Plotseling begon hij te lachen en vroeg of we de comedyserie ‘Friends’ kenden in Holland.

‘Do you watch Friends?’

Ik knikte. Zeker!

‘You remind me of Phoebe’.

Ik begreep niet goed waarom want met mijn donkere krullen leek totaal niet op haar maar toen hij het me uitlegde begreep ik wel wat hij bedoelde.

Vanwege de taalbarrière interpreteerde ik de dingen soms net iets anders dan wat er daadwerkelijk  bedoeld werd. Zeker wanneer hij vlug praatte in zijn Schotse accent gaf ik soms – net als Phoebe in de serie – een antwoord dat totaal niets met het gesprek te maken had wat vaak voor grappige misverstanden zorgde.

Hierdoor kwam het ook wel eens voor dat ik – net als Phoebe – kattiger klonk dan de bedoeling was wat hij kennelijk alleen maar leuk vond ook al corrigeerde hij me wel regelmatig.

Cameron had me bijvoorbeeld die avond een sigaret aangeboden terwijl ik niet rookte. Ik reageerde enkel met ‘no, no’, waarop ik weer verder praatte met William, wat Lewis kennelijk hilarisch vond.

‘That doesn’t sound very nice Phoebe’, zei hij dan lachend. ‘ Cameron is just being  friendly, it’s no thánk you’.

Schrijven of één op één met iemand praten  in het Engels ging me prima af maar als iedereen in allerlei dialecten door elkaar tetterde kostte het me behoorlijk wat energie om alles goed te kunnen volgen.

Op dat soort momenten nam ik niet altijd de tijd om rustig over mijn antwoorden na te denken waardoor ik inderdaad wel eens kortaf klonk maar afgezien daarvan vond hij ook dat ik tijdens onze gesprekken soms zomaar – ook weer net als Phoebe – van de hak op de tak sprong.

Ook was ik net als zij langer dan de andere meisjes, soms nogal onhandig én behoorlijk spiritueel. Ik legde tarotkaarten en hield me bezig met edelstenen, droompsychologie en andere ‘abracadabra’ zoals Lewis dat noemde.

Niet lang nadat we elkaar in de kleedkamer van de T.V. studio waren tegengekomen droeg hij ’s nachts in mijn droom een bril. De volgende dag belde hij me toevallig op en zei ik voor de grap:

‘Did you know you’re very handsome when you’re wearring glasses? ‘

Hij snapte er niets van.

‘How do you know? Do you have a spiritual gift?’

Hij bleek inderdaad een leesbril te hebben.

Ik denk dat ik doordat ik zo vaak aan hem dacht ik vooral een sterke telepathische band met hem had. Of het was gewoon toeval, dat kan natuurlijk ook.

Daarna praatten we over de vele spookkastelen en spookplaatsen die Schotland telt en ontdekte ik dat hij ondanks zijn nuchtere persoonlijkheid toch wel geloofde in dit soort dingen. Hij was protestants opgevoed en een beetje bang voor het bovennatuurlijke. Het liefst hield hij zich er afzijdig van.

In het hotel was dus mijn nickname ‘Phoebe’ geboren en noemde hij me ook vaak zo wanneer hij tegen iemand anders over mij praatte. Phoebe dit, Phoebe dat. Ik vond ik het prima en was allang blij dat ze me geen Yoko waren blijven noemen.

Catsuit

Ondanks dat we elkaar nog maar net kenden konden we samen vreselijk lachen en had de één vaak aan een half woord al genoeg om te begrijpen waar de ander aan dacht. De aantrekkingskracht die er tussen ons was zou je kunnen omschrijven als once in a lifetime. Lewis maakte mij op dat moment volmaakt gelukkig.

Toen we eenmaal samen in bed lagen keek me met zijn prachtige ogen doordringend aan.

‘So Lo… you like it with strippers?’ zei hij ondeugend.

‘No Lew, I like it with you’.

Tijdens hun shows gingen de jongens nooit helemaal naakt. Niet all the way, niet zoals ze dat noemen ‘the full monty’. Behalve wat mooning waarbij het doorgaans hysterische publiek alleen de fraaie bilpartijen van de jongens kreeg te zien hielden ze hun edele delen altijd binnenboord.

Dit was meteen ook de reden dat ik nooit wilde dat Lewis voor mij stripte. Ook niet privé. Dansen deed hij voor zijn publiek, dat was de ‘stage-Lewis’. In de slaapkamer wilde ik de echte Lewis. Zij kregen de act, ik ‘the real deal’.

De dag nadat we in het hotel voor het eerst samen waren geweest waren de opnames voor de T.V. show waarvoor we waren uitgenodigd. Voor we erheen gebracht werden ontbeten we gezamenlijk in de ontbijtzaal maar in tegenstelling tot de avond ervoor was iedereen vrij rustig. Vooral de dames, waaronder ikzelf, waren behoorlijk nerveus omdat we geen van allen zoiets eerder hadden gedaan.

Wel was ik blij dat Lewis en ik ruimschoots de tijd hadden gehad om met elkaar te praten omdat ik nu in elk geval wel iets meer over hem wist. Wel zo handig voor het geval de presentator mij bepaalde persoonlijke dingen over hem zou vragen.

Na het ontbijt kwam Chris weer voorrijden en bracht ons naar de studio. Voor we aan de beurt waren moesten we enorm lang wachten in de kleedkamer wat onze zenuwen niet bepaald goed deed. Gelukkig ging de tijd wat sneller toen we geroepen werden door de visagiste.

Ons haar werd gedaan, we werden we netjes opgemaakt en zelfs onze wenkbrauwen werden geëpileerd, iets dat ik persoonlijk nog nooit eerder door iemand anders had laten doen dus al met al toch wel een hele leuke ervaring.

Ook de jongens werden voorzien van de nodige make-up en naarmate de tijd verstreek en we bijna aan de beurt waren om aan de gesprekstafel plaats te nemen was iedereen redelijk ontdooid en werd het toch nog een gezellige boel.

Tot het moment dat ik vlak voor tijd bij de styliste werd geroepen. Ik had die dag namelijk een zwarte catsuit aan met daarover een zwarte wijd vallende chiffon blouse en hoge zwarte leren laarzen. Volgens het productieteam was dit allemaal te donker en zou dit tijdens de uitzending niet mooi uitkomen op beeld. Het had iets te maken met de belichting legde een cameraman me uit, ik kon mijn suit beter combineren met iets lichters.

Ik moest dus op het laatste moment nog even iets anders kiezen om aan te trekken. Geen enkel probleem natuurlijk, ware het niet dat er in het rek bar weinig keus was. Het enige waar ik me nog een béétje prettig in voelde was een wit gehaakt vestje dat eigenlijk net iets te krap was waardoor ik het niet dicht kon knopen.

Eigenlijk had ik gewoon voet bij stuk moeten houden en mijn fijne wijde blouse moeten aanhouden maar ik was destijds nogal onder de indruk van het hele gebeuren waardoor ik me min of meer liet overrompelen.

Toen daarna de productieleidster ook nog bij me kwam om me op het hart te drukken dat ik tijdens het gesprek beslist geen stiltes moest laten vallen en vooral moest blijven doorpraten wanneer me iets gevraagd werd, ging ik toch nog stikkend van de zenuwen het podium op.

Toen Lewis tegen iedereen ‘break a leg’ zei bij wijze van succes en hij zich tot mij wendde met de woorden: ‘You don’t need it’, dacht ik dat hij bedoelde dat ik geen succes nodig had omdat ik niet degene was die straks voor het publiek zou moeten dansen waardoor ik met een enorm rotgevoel de zaal in liep. Wat een ontzettende eikel was hij toch ook soms.

Hoezo had ik geen geluk nodig, hij wist toch hoe eng ik dit vond en dat ik dit in de eerste plaats voor hem deed!

Pas achteraf begreep ik dat hij het juist lief bedoelde en van mening was dat ik het ook zonder dat hij me succes wenste goed zou doen maar omdat ik al behoorlijk zenuwachtig was op dat moment projecteerde ik mijn eigen onzekerheid op hem.

Wakker

Tot overmaat van ramp ging het interview ook helemaal niet goed. De productieleidster had gezegd dat ik vooral moest blijven praten waardoor ik een ellenlang verhaal afstak op een simpele vraag en de presentator niets anders deed dan me onderbreken waardoor ik me enorm in de maling genomen voelde.

Als kers op de taart bleek achteraf dat mijn catsuit ook nog doorscheen. Omdat ik mijn wijde lange blouse  had moeten verruilen voor een niets verhullend, nauw aansluitend openhangend vestje keek iedereen dwars door mijn licht transparante strakke pak heen waardoor ik praktisch in mijn ondergoed het podium op kwam wandelen.

Toen ik weken later de uitzending terug zag kon ik wel door de grond zakken en bad ik dat bijna niemand naar deze show gekeken had. Uiteraard ging ieders aandacht vooral uit naar de strippers en zal niemand hebben wakker gelegen van een zwarte BH en dito slip, maar toch.

Alles bij elkaar heeft deze ervaring er wel voor gezorgd dat mijn cameravrees alleen maar was toegenomen.

Gelukkig hoefde ik maar vier vragen te beantwoorden. Daarna werden Cameron en Abigail geïnterviewd, werden de jongens ondervraagd over de documentaire die nog in de maak was en konden we godzijdank weer vertrekken.

Na de show werden we met zijn allen door Chris uitgenodigd om mee te gaan naar zijn huis om daar samen nog iets te eten en te drinken. Zijn jongste dochter was jarig en vierde vandaag haar feestje dus toen we er aankwamen zat in één klap het hele huis vol met vrienden, familie, buren, kinderen, moeders en strippers.

Voor het hele gezelschap werd tassen vol Chinees eten besteld en keken we met zijn allen videoclips op TV. Lewis liet me ook echt merken dat hij het leuk vond dat ik erbij was en zat voortdurend naast me op de bank met zijn hand rustend op mijn knie of met zijn arm om me heen geslagen.

Ik had nog steeds de studio-make-up op (en mijn veilige lange blouse weer aan) en voelde me een prinsesje. En Lewis was mijn prins. Het werd wederom een avond om nooit te vergeten.

Eenmaal terug in onze hotelkamer viel Lewis vrijwel direct in slaap. Hij had behoorlijk wat gedronken en terwijl hij lag te snurken lag ik op mijn rug naar het plafond te staren.

Niet alleen omdat hij me wakker hield en de matrassen telkens van elkaar af schoven maar vooral omdat ik lag te piekeren over hoeveel tijd er nu weer overheen zou gaan voordat ik hem eindelijk weer zou kunnen zien.

Met zijn drukke werkschema en al dat reizen dat hij deed zouden we vast weer een hele poos zijn aangewezen op het schrijven van brieven en korte telefoongesprekjes. Althans, ik schreef en hij belde. Wanneer het hem überhaupt uitkwam.

Afgezien van die ene kaart uit Duitsland heb ik nooit een brief van hem ontvangen. Schrijven vond hij moeilijk. Hij had het wel geprobeerd zei hij, maar verder dan ‘Dear Lola’ was hij nooit gekomen. Volgens mij had hij het niet eens geprobeerd, maar het was oké. Als hij wilde bellen was dat natuurlijk ook helemaal prima. Ik vond het alleen maar fijn als ik zijn stem weer even hoorde.

Bellen naar het buitenland was duur in die tijd, daarom schreef ik hem vaker dan dat ik hem belde. Ook maakte ik vaak grappige, romantische of erotisch getinte tekeningen voor hem wat hij erg leuk vond en stuurde ik cassettebandjes naar hem op met muziek die voor ons een speciale betekenis had.

Alles ging op de post naar Schotland en ik merkte wel dat hij de aandacht die ik op deze manier aan hem besteedde wel heel erg waardeerde.

Ondanks we maar weinig uren hadden geslapen werden we die ochtend toch redelijk vroeg wakker en hadden we voor het ontbijt nog ruimschoots de tijd om voorlopig voor de laatste keer van elkaar te kunnen genieten.

Na een heerlijke, uitgebreide warme douche waren we helemaal klaar voor wat voorlopig onze laatste dag samen zou zijn en werden we na het ontbijt weer door Chris opgehaald, dit keer om met zijn allen Amsterdam in te gaan.

Amsterdam

Nadat hij ons bij de balie uitcheckte en we onze tassen in zijn auto hadden geladen namen Lewis en ik samen plaats op de achterste bank waar hij net als de dag ervoor bij Chris thuis voortdurend met zijn arm om me heen zat.

Hoewel de rest van de groep voor ons in de auto druk met elkaar in gesprek was, was Lewis voor zijn doen opvallend rustig waaruit ik opmaakte dat hij het ook jammer vond dat we straks weer afscheid zouden moeten nemen, ook al zei hij dit niet met zoveel woorden.

Nadat Chris de auto had geparkeerd besloten we eerst ergens koffie te gaan drinken om daarna de Rosse Buurt in te gaan.

Uiteraard werd er ook een bezoek gebracht aan de coffeeshop en wilden de jongens in de Amsterdamse souvenirwinkeltjes allerlei spulletjes kopen voor hun hasj en wiet. Zowel de jongens als de meisjes blowden als stoomlocomotieven.

Daarna leek het Chris een leuk idee om het seks museum in te duiken. Persoonlijk vond ik dat nogal saai maar met Lewis werd het alsnog een feestje, die wist nog een goede grap te maken over een kaasblokje, bij wijze van spreken.

Het maakte me sowieso niet uit waar we heen gingen, al wilden ze de hele dag boeken zitten lezen in de bieb, zolang ik maar bij Lewis in de buurt kon zijn was alles oké.

De hele dag liepen we innig hand in hand en hoe later het werd, hoe minder ik zei. Lewis merkte aan me dat ik steeds stiller werd. Hij stootte me aan, deed mijn sippe gezicht na en zong lachend: ‘Don’t dream it’s over’.

Toen we uiteindelijk ter afsluiting van de dag bij de snackbar een patatje gingen eten en uitgerekend Jake een klodder mayonaise aan zijn jas gesmeerd kreeg van een junkie die hij weigerde geld te geven moest ik zo hard lachen dat ik even vergat hoe verdrietig ik was.

‘Did you see that?’ vroeg hij met zijn gortdroge Engelse accent terwijl hij met een verongelijkt gezicht met een servet over zijn rug wreef. Toen ik knikte en hij daarna vroeg: ‘Is it still there?’ dacht ik werkelijk dat ik erin bleef.

‘For fuck’s sake Jake, take the fuckin’ jacket off! Take it off and see for yourself’!’ reageerde Lewis geïrriteerd over zoveel onnozelheid waarop de rest van de groep niet alleen blauw lag om Jakes knulligheid maar ook om Lewis’ ongeduldige reactie hierop.

Alleen al dit soort momenten, deze geweldige humor onderling zou ik vreselijk gaan missen. Desondanks was het moment van afscheid nemen inmiddels echt aangebroken en stapten we met zijn allen weer in de auto voor ons allerlaatste gezamenlijke ritje die dag.

Omdat Chris  nog een afspraak had staan kon hij niet op Schiphol blijven wachten tot de groep daadwerkelijk zou vertrekken. Hij zou hen dus alleen afzetten en meteen daarna weer verder gaan. Er werd dus besloten om eerst mij naar huis te brengen zodat hij daarna direct kon doorrijden naar het vliegveld.

Bij mijn huis aangekomen stapte iedereen uit om me gedag te zeggen en kreeg ik voorlopig mijn allerlaatste kus van Lewis.

‘Take care Lo’, zei hij stoer. ‘Trust me, it’s gonna be allright’.

Ik bleef op de stoep staan zwaaien tot de auto helemaal uit het zicht verdwenen was. De volgende dag moest ik weer naar mijn werk maar als ik op dat moment met hem mee had gekund naar Schotland was ik zonder twijfel gegaan en had ik per direct mijn baan opgezegd. 

 

Klik >HIER voor deel 6.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud