Waargebeurd liefdesverhaal (8). Cracked ribs.

waargebeurd liefdesverhaal 8

Waargebeurd liefdesverhaal (8). Cracked ribs. Ondanks Lewis’ belofte om binnen niet al te lange tijd bij me te komen wonen ben ik er niet gerust op dat hij mij trouw is. Hoe langer ik hem niet zie hoe onzekerder ik word.

< Vorige                                                                                                                                                   Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (8). Cracked ribs.

In de maanden die volgden belde ik allerlei instanties om inlichtingen te vragen over Lewis’ verhuizing  naar Nederland en zocht ik uit waar hij een cursus Nederlands kon gaan volgen.

Ondertussen was Lewis alweer lang en breed on tour. Omdat hij weinig van zich liet horen werd ik ondanks zijn toezegging bij me te willen komen wonen steeds onzekerder over mijn relatie met hem. Ik wilde voortdurend weten wat hij aan het doen was en met wie.

Natuurlijk wist ik best dat hij voornamelijk aan het werk was maar er waren ook momenten dat ik vreselijk bang was dat hij iemand anders zou ontmoeten en mij in de steek zou laten.

Als ik hem belde om hem dit te vertellen stelde hij me altijd heel lief en geduldig gerust. Ergens streelde het ook wel zijn ego dat ik zo jaloers was.

Hij zei dan wijze dingen als: ‘You’re trying to fix something that isn’t broke’ en kon niet begrijpen dat een ‘beautiful lady like yourself’ zoals hij me noemde, zo onzeker kon zijn.

Dat dit onder andere kwam door zijn wisselvallige karakter en de mededeling dat hij niet verliefd op me was hield ik op zulke momenten maar voor me. Toch zorgde hij er altijd voor dat ik met een goed gevoel de hoorn weer op de haak legde.

Toen Lewis het weer iets rustiger kreeg qua shows en ik hem voorstelde om een weekje bij mij te komen logeren zei hij dat hij Danny had beloofd om met hem en de band mee on tour te gaan en  hem te helpen tijdens zíjn optredens.

Hij had me al eerder verteld dat hij zich vaak opwierp als roadie en hem tijdens zijn concerten graag gezelschap hield om er verheugd aan toe te voegen dat er na afloop van elk optreden steevast volop werd gedronken en gefeest.

Natuurlijk gunde ik hem zijn pleziertje met zijn vrienden maar ik wist ook dat waar opgetreden en gedronken werd doorgaans ook nogal wat opdringerige groupies rondhingen.

Juist in die periode ontdekte ik het nummer ‘Kiss the rain’ van Billie Myers. Alsof het nummer speciaal voor mij geschreven was…

Kiss the rain
Whenever you need me
Kiss the rain
Whenever I’m gone, too long.

Keep in mind
We’re under the same sky
And the nights
as empty for me, as for you

Ondanks mijn zorgen besloot ik wat meer afstand te nemen en me niet meer zo te focussen op wat hij eventueel allemaal zou kúnnen uitvreten daar in Schotland. Of ik mezelf nu wel of niet ongerust maakte, ik had er toch geen invloed op.

Uit

Overdag liet Lewis zelden iets van zich horen. Wel belde hij me wanneer hij dronken was regelmatig midden in de nacht op om me te laten weten dat hij me miste en wat hij allemaal met me wilde doen.

Dat mijn wekker de volgende dag gewoon weer om zeven uur af ging interesseerde hem natuurlijk vrij weinig en ik, tutjehola die ik was, was alleen maar blij dat hij mij belde op dit onchristelijke tijdstip in plaats van dat hij troost zocht bij één of andere Schotse sloerie.

Zeker drie keer per week werd ik wakker gebeld voor telefoonseks tot ik er genoeg van kreeg en ’s nachts de telefoon niet meer opnam. Omdat ik aan de andere kant wel wilde weten of hij belde legde ik niet de hoorn van de haak.

Wanneer ik zijn telefoontjes negeerde sprak hij uit nijd meerdere berichten in op mijn antwoordapparaat met als gevolg dat ik het toch weer niet kon laten deze te beluisteren. Daarna belde hij prompt nog een keer om te checken of ik het had gehoord. 

Wanneer er op een antwoordapparaat meerdere berichten stonden die niet door de ontvanger waren beluisterd, kreeg degene die belde een hele lange pieptoon te horen. Stonden er geen of slechts één of twee niet beluisterde berichtjes op het antwoordapparaat hoorde de beller een kortere toon.

Om me te laten weten dat hij me had betrapt sprak hij nog één laatste boodschap in.

‘Lo, I know you’ve heard my messeges because the line was busy and your bell ended too soon. O.K. we’ll leave it at that. ‘

Lewis hield me letterlijk dag en nacht bezig, of hij me nu wel of niet belde, hij had 24/7 mijn onverdeelde aandacht.

Ik troostte mezelf met het idee dat hij binnen enkele weken bij me zou komen wonen en ik dan eindelijk wat meer rust zou hebben maar natuurlijk werden deze plannen ook afgeblazen; Lewis krabbelde terug wat de verhuizing naar Nederland betrof.

Op een druilerige zondagmiddag in juni tijdens één van de weinige normale telefoongesprekken die ik de afgelopen tijd met hem had gevoerd legde hij me uit dat hij zijn vrienden niet wilde missen en er vreselijk tegenop zag om de taal te leren.

Daarbij wilde hij zijn moeder ook niet in de steek laten. Ze begon te kwakkelen met haar gezondheid en had het jaar daarvoor kort na elkaar zowel haar man als Lewis’ oudere zus verloren aan kanker.

Hoewel ik echt wel begrip had voor zijn standpunten voelde ik me toch teleurgesteld. Voor mijn gevoel had hij me al die weken aan het lijntje gehouden, had ik voor niets tijd en energie besteed aan het uitzoeken van allerlei praktische zaken, had hij geen enkele moeite gedaan om ook eens naar Holland af te reizen om een poosje bij mij te verblijven en was ik naar mijn idee vooral handig geweest als gratis sekslijn waarbij hij ten koste van mijn nachtrust lekker aan zijn gerief was gekomen.

‘Fuck you Lew. I am só done with you.’

Midden in het gesprek hing ik op om hem vervolgens een hele boze brief te schrijven waarin ik al mijn frustraties van de afgelopen weken de vrije loop liet. Ik liet hem haarfijn weten hier absoluut geen zin meer in te hebben en dat ik voor eens en voor altijd klaar was met dit eeuwige eenrichtingsverkeer.

Toen er geen enkele reactie van zijn kant kwam en ik hem na een poosje toch vreselijk miste en spijt had van mijn impulsieve reactie stuurde ik hem een cassettebandje met het nummer ‘Baby I’m a want you’ van Bread.

Baby, I’m a want you
Baby, I’m a need you
You’re the only one I care enough to hurt about
Maybe I’m a crazy, but I just can’t live with out
Your lovin’ and affection, givin’ me direction
Like a guiding light to help me through my darkest hour

 

Spijt

Elk woord van het liedje klopte. Hoewel ik al meerdere serieuze relaties had gehad, had ik nog ooit voor iemand gevoeld wat ik voor Lewis voelde. Daarbij wist hij mij met zijn nuchtere visie regelmatig weer met beide benen op de grond te zetten wanneer ik weer eens overstuur was over het één of ander.

Lewis kon me in één simpele volzin het belachelijke van een situatie doen laten inzien waardoor ik spontaan in lachen kon uitbarsten over een situatie waar ik me eerder nog zorgen over maakte.

Toen hij ook hier niet op reageerde en ik hem een week of twee later belde was het enige wat ik na zijn bekende ‘hello!’ wist te zeggen:

‘I miss you…’

Waarop hij direct antwoordde:

‘I miss you too!’

Toen ik hem vroeg waarom hij dan niets meer van zich had laten horen antwoordde hij dat hij ‘upset’ was maar dat hij zich desondanks bij mijn beslissing had neergelegd omdat het misschien wel het beste was om te doen.

‘Why?’

‘Because it isn’t going anywhere’, antwoordde hij bedroefd.

Hij doelde hiermee op het feit dat ik in Nederland en hij in Schotland woonde en dat we vanwege onze verschillende werktijden weinig tijd voor elkaar hadden. Al met al nou niet bepaald een stabiele basis voor een relatie. Het onderhouden van een long distance relationship bleek toch meer voeten in de aarde te hebben dan we aanvankelijk dachten.

‘I did sent you a postcard Lo. I don’t think you received it. And you probably don’t believe me, but I can describe it.’

Lewis vertelde me dat het echt niet alleen maar eenrichtingsverkeer was geweest, dat hij me wel degelijk een kaart had gestuurd maar dat deze waarschijnlijk was zoekgeraakt bij de post of ergens verkeerd bezorgd. Het was een kaart waarop aan de linker kant van de kaart een zeer mooi opgeruimde kamer stond afgebeeld en aan de rechter kant een hele rommelige kamer.

Hij had ons hiermee vergeleken en op de kaart geschreven dat we elkaar heel goed zouden kunnen aanvullen. 

Verder verzekerde hij me dat hij nooit iemand een kaart stuurde of gaf. Zelfs zijn moeder kreeg op haar verjaardag geen kaart van hem terwijl dit in Schotland wel de gewoonte is. Toen hij me hiermee probeerde duidelijk te maken dat hij op zijn manier zeker wel moeite voor me deed voelde ik ter plekke achter mijn ogen een paar opdringerige tranen prikken.

Nadat er een korte stilte viel waarin we kennelijk allebei niet goed meer wisten wat te zeggen zei hij plotseling:

‘If you miss me that much then why don’t you move in with me?’

Deze vraag had ik niet zien aankomen. Terwijl één van de waterlanders toch had weten te ontsnappen en geruisloos over mijn wang rolde aarzelde ik geen moment en zei ik direct ja.

Alles wat ik wilde was bij Lewis zijn en als dat niet in Nederland kon, dan maar in Schotland.

Verdeeldheid

In de zomervakantie “99 reisde ik dus opnieuw af naar Glasgow om samen met Lewis het één en ander te regelen voor de verhuizing. Ik zou deze keer drie weken bij hem kunnen blijven.

Hoewel er in die periode wel wat shows stonden gepland zouden die voornamelijk in het Verenigd Koninkrijk plaatsvinden waardoor hij niet lang van huis zou zijn.

In de komende drie weken wilde ik kijken of ik een leuke baan kon vinden en zouden we in alle rust gaan informeren wat er allemaal georganiseerd moest worden om de verhuizing naar Schotland zo goed mogelijk te laten verlopen.

Welke spullen zou ik meenemen, hoe zouden we die daar krijgen, wat zou ik met mijn woning in Nederland doen en meer van dat soort praktische zaken. Ook dachten we eraan om buiten Glasgow wat groter te gaan wonen maar het bleek nog een hele toer om een juiste woning te vinden.

In Schotland heerste er niet alleen een enorme verdeeldheid tussen het protestantse en het katholieke geloof, ook tussen de voetbalclubs the Glasgow Rangers en Celtic was het haat en nijd.

Waar de protestanten the Rangers supporten waren de katholieken voor Celtic.

Als protestant kon Lewis sowieso niet in een katholieke buurt gaan wonen en nu hij ook nog een Nederlandse vriendin had was dit helemáál uit den boze.

Alleen al omdat ik Nederlands was en Dick Advocaat – ook een Nederlander – destijds coach was van de Glasgow Rangers, konden we zeker niet in een Celtic wijk gaan wonen. We zouden er door de buurtbewoners vreselijk worden gepest, waarschuwde Lewis me.

Zonnebril

De eerste avond dat ik in Glasgow was ging het al gruwelijk mis en kregen we enorme ruzie. Natuurlijk was er weer drank en drugs in het spel en had ik het met mijn nuchtere hoofd allemaal gedaan.

Eerlijk gezegd denk ik dat het helemaal niet verkeerd was dat één van ons altijd nuchter was. Ik had er niet aan moeten denken wat er allemaal had kunnen gebeuren als we met onze uitgesproken karakters allebei boven ons theewater waren geweest.

Nadat Lewis me van het vliegveld had gehaald waren we eerst naar Loch Lomond gereden om daar in alle rust van de natuur en van elkaar te genieten. Lewis had kleine zakjes chips meegenomen en wat blikjes drinken bij wijze van mini picknickje wat ik ontzettend lief van hem vond.

We parkeerden de auto op het zandpad aan de oever en liepen net zoals de vorige keer door de struiken naar Lewis’ speciale plekje aan het meer wat inmiddels ook echt ons plekje was geworden.

Toen we bijna twee uur later weer naar huis wilden gaan en onszelf door de woekerende struiken een weg terug baanden naar de parkeerplaats kreeg ik bij de aanblik van Lewis’ auto plotseling een afschuwelijk visioen.

Zomaar uit het niets zag ik in gedachte Lewis’ auto door de lucht vliegen alsof hij na een ernstig ongeluk een afgrond in stortte.

‘Oh my God!….’ riep ik van schrik uit.

Tegelijkertijd sloeg ik mijn hand voor mijn mond. In de wetenschap dat hij niets met bovennatuurlijke zaken te maken wilde hebben wilde ik Lewis beslist niet lastigvallen met mijn onwillekeurige hersenspinsels.

Maar het was al te laat. Lewis had mijn angstkreet gehoord en stond erop dat ik hem vertelde wat er aan de hand was.

Ik vertelde hem van het visioen dat ik kreeg bij het zien van de geparkeerde auto. Lewis keek me aan, schudde met samengeknepen lippen zijn hoofd, beende voor me uit naar de auto, opende het portier en nam plaats achter het stuur.

Hij negeerde volledig wat ik hem zojuist had verteld.

‘Let’s go Lola’, riep hij door het opengedraaide raampje. ‘I’m thirsty’ .

Toen we na drie kwartier rijden bijna bij zijn flat in Glasgow waren aangekomen kwam ik erachter dat ik mijn dure Ray Ban zonnebril kwijt was.

Toen Lewis vroeg waar ik de bril het laatst had gezien of gebruikt herinnerde ik me plotseling dat ik de bril in mijn hand had gehad toen ik het afval van onze picknick in een prullenbak wilde gooien.

‘I think I threw it away….’ zei ik aarzelend.

‘What do you mean you threw it away?!’

Ik legde hem uit dat ik mijn handen vol had met blikjes en de lege chipszakjes en ik zeer waarschijnlijk mijn bril samen met het afval in de prullenbak had gegooid.

Toen Lewis vroeg hoe graag ik die bril terug wilde hebben en ik deze vraag beantwoordde met ‘heel graag’ keerde hij met een rotgang de auto om vervolgens met hoge snelheid dezelfde weg terug te rijden waar we net vandaan waren gekomen.

‘For fuck’s sake Phoebe, your hands full with a couple of cans….’

Hij vond het niet alleen behoorlijk dom van me, hij vond het ook zonde van de benzine én de tijd. Hij wilde graag zo snel mogelijk naar de pub en door mij werd het nu een uur later voor we erheen konden.

Met het beeld van de verongelukkende auto nog vers in mijn geheugen gegrift was mijn blik onafgebroken op de kilometerteller gericht en hoopte ik maar dat er geen gekke dingen zouden gaan gebeuren.

Op het moment dat we weer bij Loch Lomond arriveerden waren natuurlijk net de prullenbakken geleegd, was ik mijn mooie bril definitief kwijt, Lewis’ humeur verpest en de toon voor de rest van de avond gezet.

Toen hij de auto bij de flat had geparkeerd en een taxi ons bij de pub had afgezet werd ik door de vaste stamgasten weer hartelijk ontvangen. Naast de inmiddels voor mij bekende gezichten was er ook een jonge vrouw aanwezig die ik nog niet kende.

Ze was fors gebouwd, had kort, spierwit geblondeerd haar en zat onder de tattoos. Ze kwam direct naast me zitten, wilde met me op de foto en kletste de hele avond honderduit over alles en niks. Lewis zat ons van een afstandje te bekijken.

De dame in kwestie heette Mary, bleek lesbisch en head over heels verliefd op mij.

Ik vond het niet erg. Ze was erg aardig en het was natuurlijk wel overduidelijk dat ik Lewis’ vriendin was. Desondanks merkte ik dat hij ons nauwlettend in de gaten hield.

Cheers

De uren verstreken. Terwijl Lewis met zijn maten zat te drinken aan een tafel zat ik verderop met Mary aan de bar. Omdat Lewis haast onafgebroken naar ons keek en zijn gezicht niet al te vrolijk stond besloot ik om maar even naar hem toe te gaan om te vragen of alles oké was.

Lewis had alweer flink wat speed en alcohol achter zijn kiezen waardoor hij kennelijk dacht mij in het bijzijn van zijn vrienden wel even te kunnen commanderen.

‘No, everything is not oké, my glass is empty, get me a beer.’

Hij drukte provocerend zijn lege glas in mijn handen en keek triomfantelijk om zich heen naar zijn vrienden die schaapachtig met hem mee lachten.

‘Who do you think I am Lew, your waitress?’

Ik zette zijn glas terug op tafel en liep weer naar Mary die nog steeds aan de bar zat. Aan Lewis’ tafel zwelde een mix van geloei en gelach aan en ik wist, dit vond hij niet leuk.

‘You should leave him’, mompelde Mary in haar glas. ‘He’s an ars’.

Uiteraard liet Lewis het er niet bij zitten. Om zijn vrienden te laten zien dat hij toch echt degene was die de baas was van ons twee wrong hij zich tussen mij en Mary in, trok me aan mijn haar naar zich toe en duwde me wild kussend tegen de bar waarbij hij me zo ruw vastgreep dat ik even dacht dat hij mijn bloesje zou scheuren.

Toen zijn vrienden vanachter de tafel begonnen te fluiten en te applaudisseren besloot ik hem deze overwinning maar te laten. Ik had totaal geen zin in een scene. Als hij hier zo nodig de stoere stripper wilde uithangen speelde ik het spelletje wel mee door mezelf de rol van het onderdanige vriendinnetje aan te meten.

Eerlijk is eerlijk, ik vond het absoluut fijn als hij zich wat dominant naar mij opstelde. Ik had zelf een nogal pittig karakter en had al eerder gemerkt binnen mijn vorige relaties dat ik me verveelde bij jongens die voortdurend naar mijn pijpen dansten.

Mezelf en plein publiek laten vernederen daarentegen ging me net een brug te ver.

Toen hij me los liet, ik mijn kleding recht trok en onhoorbaar voor zijn fans verderop vroeg of hij nu klaar was wist ik al, dit gaat niet meer goed komen vanavond.

Met felle ogen keek hij me recht aan. ‘No, I’m not’, zei hij van dichtbij terwijl hij mijn gezicht tussen duim en wijsvinger vasthield om vervolgens als een haantje terug naar zijn tafel te lopen waar één van de andere jongens alsnog een blad bier had gehaald waar hij er met zijn meest arrogante blik één vanaf haalde.

‘Cheers Lola baby!’

‘Are you oké?’ vroeg Mary bezorgd toen ik even later in de W.C mijn make-up stond bij te werken.

Ik knikte.

‘I’m oké, it’s just a kiss’, lachte ik.

‘Just a kiss’, schamperde ze.

‘Do you think he’s jealous?’ vroeg ze terwijl ze me via de spiegel aankeek.

Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Zou hij zich bedreigd voelen door een vrouw?

‘I don’t think so. I don’t know? Maybe?’

Ruzie

Toen ik even later weer met Mary aan de bar zat en ik ondertussen Lewis met een half oog in de gaten hield om te zien of hij meer dronk dan anders, of hij rare dingen slikte en hoe hij zich gedroeg, werden we plotseling opgeschrikt door een luidruchtig geschreeuw en gelach. Er bleek een stel binnen te zijn gekomen dat door iedereen met luid gejoel werd verwelkomd.

De man bleek een oude bekende te zijn van de meeste stamgasten in de pub die voor de liefde naar Nederland was geëmigreerd. Samen met zijn vriendin had hij een huis in Drenthe gekocht en was nu voor de zomervakantie naar Schotland overgekomen om zijn familie te bezoeken.

Inmiddels was het alweer sluitingstijd en was ik bij dat we naar huis konden. Ik had het behoorlijk gehad met deze avond en daarbij kreeg ik ook echt wel weer trek. Rond twee uur ’s middags had ik bij Loch Lomond één zakje chips gegeten en dat was het.

In de pub was de keuken dicht dus daar had ik ook niets kunnen bestellen maar met de herinnering aan die laffe vis van de vorige keer vond ik dit eigenlijk ook niet zo’n ramp. Toch wilde ik nu na tien uur niets te hebben gegeten wel iets lekkers halen.

Omdat Lewis nog steeds alleen maar dorst had en buiten geld stond te incasseren van de sliert mensen die graag nog met ons mee naar huis wilden gaan om verder te drinken, durfde ik hem haast niet te vragen of we ergens iets te eten konden gaan kopen.

Ik was op dat moment compleet van hem afhankelijk, niet in de laatste plaats omdat ik mijn portemonnee bij hem thuis in mijn tas had laten liggen.

Ik besloot toch maar een poging te wagen.

‘Lew… kunnen we ergens iets te eten gaan halen?’

Zoals verwacht bleek hij dit inderdaad lastig te vinden. Hij en de rest stonden net op het punt om langs de avondwinkel te gaan voor bier en wijn.

‘Hebben ze daar ook eten?’

‘Chips’.

Nee, ik wilde geen chips.

‘Heb je zelf iets in huis? Brood?’

‘Nee’.

Wel bleek er nog een afhaalrestaurant laat open te zijn waar je Chinees eten kon bestellen.

Ik knikte. Ja, dat zou ik graag willen.

Lewis slaakte een diepe zucht waardoor ik me haast schuldig voelde. Alsof ik altijd alleen maar wilde eten. Aan de andere kant, híj wilde 24/7 alleen maar drinken…

Toch ging hij tenslotte overstag en gaf de mensen die hem geld hadden gegeven voor flessen drank hun ponden terug en liet hen weten het feestje uit te stellen tot een volgende keer.

Teleurstelling alom.

Ik voelde me een enorm spelbreker maar had ook geen zin om mezelf op te offeren voor een groep mensen die sowieso al meer dan genoeg gezopen had vanavond. Sommigen waren al sinds vanmiddag bezig en konden niet eens meer normaal praten of überhaupt nog op hun benen staan. 

Dat was het moment dat de Schotse Nederlander zich geroepen voelde om het voor de rest van team alcohol op te nemen en midden op straat in het Nederlands een ruzie met mij te ontketenen.

‘Nou! Dat vind ik NIET leuk!’ schalde plotseling zijn dubbele tong door de schraal verlichte, langzaam leeglopende wijk.

‘Ik heb Lewis twee jaar niet gezien en nu wil jij weg! Dat vind ik NIET leuk!’

Verbaasd vanwege het feit dat ik hier zomaar in het Nederlands werd aangesproken wist ik even een moment niets te zeggen.

‘Dat vind ik NIET leuk!’ bleef hij maar herhalen. ‘Dat vind ik NIET leuk!’

Ik keek naar zijn Nederlandse vriendin die er glazig kijkend en licht heen en weer wiegend op haar benen maar een beetje bij stond.

‘Let’s go Lew’ zei ik terwijl ik hem bij zijn hand pakte. ‘Ik heb hier echt geen zin in.’

Waar Lewis de groep eerst nog had willen bewijzen dat hij het bij ons voor het zeggen had, liet hij zich nu gewillig en schouderophalend door mij meenemen richting de Chinese afhaal. Hij trok hierbij expres een grimas alsof hij zwaar onder de plak zat bij me.

Toen we bijna aan het einde van de straat waren, hoorden we nog steeds de repeterende klaagzang van de Schotse Nederlander weergalmen.

‘Dat vind ik NIET leuk! Dat vind ik NIET leuk!’

Toen ik Lewis later vroeg of hij het echt niet erg vond moest hij lachen.

‘Don’t worry, he’s a cunt anyway…’

Chinees

Bij het Chinese afhaalrestaurant kwam ik erachter dat er veel verschil zit tussen de Chinese keuken in Nederland en die in Schotland. Er stonden heel veel gerechten op de kaart die ik niet kende en toen ik op goed geluk iets gekozen had kon ik kiezen tussen gewone of gebakken rijst en kreeg ik er ook nog patat bij.

Toen we met een zak vol eten naar huis gingen wist ik al: dit ga ik nooit allemaal op krijgen!

Eenmaal bij Lewis op de bank met Comedy Central op T.V. en mijn bordje op schoot had ik het weer helemaal naar mijn zin bij mijn Schotse brombeer en ook Lewis leek weer helemaal in zijn hum te zijn.

Tot het moment dat ik na één flink bord genoeg gegeten had en er nog héél veel rijst, vlees en patat over was.

‘I thought you were hungry?’ merkte Lewis geïrriteerd op.

‘I was…’

Terwijl ik de zak patat apart legde om straks weg te gooien en zorgvuldig de dekseltjes terug op de bakjes rijst en vlees deed om deze in de koelkast te bewaren werd Lewis steeds bozer.

Uiteindelijk sprong hij haast letterlijk uit zijn vel vanwege het feit dat ik in mijn eentje niet die halve rijsttafel naar binnen had gewerkt en was hij woedend omdat hij voor dat ene bordje zijn feestje niet had kunnen laten doorgaan.

Ik was werkelijk met stomheid geslagen en keek hem met grote ogen aan, meende hij dit nu serieus?

Ik probeerde hem nog uit te leggen dat ik echt heel veel trek had maar dat ik nu genoeg gegeten had en ik me zo vlak voor het naar bed gaan niet nog meer wilde volproppen.

Van het één op het andere moment was Lewis het eten vergeten en begon hij over Mary. Dat ik de héle avond met haar had zitten flirten en dat als ik op meisjes viel ik dat gewoon eerlijk tegen hem moest zeggen, dan had ik bij een echte vent niets te zoeken en kon ik per direct vertrekken.

Toen ik zei dat ik echt niet op meisjes viel maar haar gewoon erg aardig vond werd hij nog kwader. Volgens hem had ik hem de hele avond geen aandacht gegeven en hem met mijn gedrag finaal voor paal gezet tegenover zijn vrienden. Nu dachten ze vast dat hij als een hondje achter mij aanliep terwijl ik niets om hem gaf en liever met ‘that manly woman’ ging.

‘Wat heb je geslikt Lew?’ vroeg ik oprecht bezorgd. ‘Ik heb je nu al honderd keer gezegd dat ik niet op meisjes val’.

Een antwoord op die vraag heb ik nooit gekregen. In plaats daarvan vloog de zak met koude friet door de kamer en schreeuwde hij tegen me dat ik niets honderd keer had gezegd.  Ik had het slechts drie keer gezegd. Ik was nu net zijn zus die vorig jaar was overleden, die zei dat ook altijd ‘honderd keer’. Hij haatte dat.

‘Húndered times, húndered times…. Oh man, she was the worst!’

Hij bleef maar brullen en tieren. Ik besloot nergens tegenin te gaan en hem maar gewoon uit te laten razen. Toen hij uiteindelijk hees geworden was van het schreeuwen en de tranen in zijn ogen stonden trok hij zijn broek naar beneden en zei hij dat hij in de war was.

‘I’m confused, I need my dick sucked….’

Pijn

Twee dagen na onze uit de hand gelopen ruzie werd Lewis wakker met een enorme pijn in zijn zij. De avond ervoor was hij uit geweest met een groep vrienden en was er nog niks aan de hand  maar nu kon hij niet meer lopen van de pijn, zelfs zitten was een probleem.

Hij was ervan overtuigd dat er iets met zijn galblaas aan de hand was en wilde dat ik vandaag nog  terug naar Nederland zou vertrekken. Ik vond dit echt belachelijk en weigerde dan ook pertinent, ik was er net!

Maar Lewis werd heel erg kwaad. Hij wist haast zeker dat hij in het ziekenhuis moest worden opgenomen en dan zou ik hier maar zitten in mijn eentje.

Ik vond dat ik me in dat geval dan maar zelf moest zien te vermaken. Als ik hier toch wilde komen wonen zou ik gezien zijn werk en levensstijl wel vaker alleen thuis zitten.

Maar hij hield voet bij stuk en stond erop dat ik het eerste vliegtuig naar Schiphol zou nemen. Ik weigerde en liet hem weten voor hem te willen zorgen als dat nodig was, iets wat hij juist pertinent niet wilde. Ik mocht me niet met zijn medicijnen bemoeien, niet met zijn ongezonde manier van leven en ik mocht hem ook niet verzorgen als hij ziek was.

Op zijn arm stond het zelfs in grote letters getatoeëerd: Death before Dishonor.

Hij was zo vreselijk trots, hij redde zichzelf wel. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik nergens heen ging en bleef zitten waar ik zat pakte hij zijn telefoon en belde resoluut het vliegveld om te vragen of er nog een plaats vrij was voor de eerstvolgende vlucht naar Nederland.

Ja, dat was er. Maar dan moest er wel weer een nieuw ticket worden gekocht. Ik schudde mijn hoofd. Beslist niet!

Uiteindelijk gaf hij het op en liep hij zo goed en zo kwaad als het ging woedend richting de deur om een dokter te bezoeken en daarna door te gaan naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken.

Toen ik hem vroeg of hij misschien iets voor me te lezen had in de tussentijd sleepte hij zich naar het wandmeubel en trok er een Engels woordenboek uit dat hij voor me op tafel smeet.

‘Read this!’

Hoewel het natuurlijk zwaar sarcastisch was bedoeld heb ik het lijvige boek opgepakt en ben ik er daadwerkelijk in gaan zitten lezen.

Tussendoor doodde ik de tijd met Comedy Central dat daar 24/7 werd uitgezonden nog ver voor de zender in Nederland bekend was. Woorden die op TV voorbij kwamen en die ik niet kende zocht ik op in het boek.

Na een uur of twee kwam hij met een gezicht tot op de grond weer binnen stiefelen.

‘Hee!’ riep ik blij verrast uit. ‘Hoefde je niet opgenomen te worden?’

Hij schudde zijn hoofd en zei kortaf:

‘Cracked ribs! She said I’ve cracked ribs!’

Ik schoot in de lach. Hij was ervan overtuigd geweest dat zijn galblaas eruit moest en nu bleek hij slechts een paar gekneusde ribben te hebben. Toen ik vroeg hoe hij daaraan kwam wist hij het me niet te vertellen. Peinzend nam hij plaats op de bank en dacht na.

Pas veel later ging er een lampje branden en belde hij Brice, één van zijn vrienden die er gisteravond bij was geweest, om te vragen wat er die nacht in de pub was gebeurd. Gelukkig kon Brice zich meer herinneren.

Brice vertelde hem dat ze waren gevallen en dat Lewis hierbij behoorlijk ongelukkig terecht was gekomen met Brice bovenop hem. Vanwege alle alcohol en speed had hij op dat moment niets gevoeld maar achteraf dus des te meer.

Ik vond het vreselijk dat hij altijd zo dronken werd dat hij zich niets meer kon herinneren de volgende dag maar we wisten nu in ieder geval wel wat er aan de hand was.

Als hij na een hele avond zuipen stront lazarus thuis kwam sliep hij ook altijd heel onrustig. Dan bleef hij maar woelen en in zijn slaap zwaaien met zijn armen tot hij bijna alle spullen van het nachtkastje had gemaaid. Wanneer het heel erg was stapte ik uit bed en sliep ik op de bank.

 

Klik >HIER voor deel 9.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud