Waargebeurd liefdesverhaal (9). That’s me in the toilet.

Waargebeurd liefdesverhaal (9). That’s me in the toilet.

Waargebeurd liefdesverhaal (9). That’s me in the toilet. Ik vind het vreselijk dat Lewis altijd zo dronken wordt dat hij zich niets meer kan herinneren de volgende dag maar we weten nu in ieder geval wel wat er aan de hand is.

< Vorige                                                                                                                                    Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (9). That’s me in the toilet.

Lewis moest die week veel rusten – hij kon ook niet anders – en was vreselijk chagrijnig. Hij bleef maar mopperen dat hij het niets vond dat ik er nu was. Hij had alleen maar pijn en was niet in staat leuke dingen met me te doen.

Hij zat daar meer mee dan ik. Ik vermaakte me ook wel zonder hem. Natuurlijk was het minder gezellig maar ik zag het als een goede test voor als ik daadwerkelijk met hem zou gaan samenwonen.

Terwijl Lewis thuis op bed lag wandelde ik in het mooie park dat in de buurt was gelegen en op dat moment in volle bloei stond. Ik heb ik op mijn gemak de buurt verkend, boodschappen gedaan in de supermarkt en zelfs in mijn eentje gezwommen in the Playdrome, een groot overdekt zwembad dat in de naastgelegen havenplaats Clydebank lag.

Tijdens het boodschappen doen werd me ook direct duidelijk hoe populair Lewis was. Ik was net bij de avondwinkel geweest die tegenover het flatgebouw was gelegen waar Lewis woonde om sigaretten voor hem te kopen toen ik tijdens het naar buiten lopen werd aangesproken door een wat verlopen uitziende vrouw die duidelijk aangeschoten was.

Ze was jong, maar haar onverzorgde uiterlijk en het feit dat ze een aantal tanden miste maakte haar ouder dan ze was.

‘Wheu aar yeu?’ vroeg ze me in haar platte accent.

Ik vertelde haar niet mijn naam maar antwoordde dat ik uit Holland kwam en hier logeerde.

‘Wheu aar yeu steeyin wit then?’ vroeg ze terwijl ze me met haar kleine waterige oogjes wantrouwend aankeek.

Ik wees naar de boven alles uittorende flat waar Lewis woonde.

‘I’m staying with Lewis Boyle, fourth floor’.

Bij het horen van zijn naam klaarde haar gezicht direct op.

‘Aaah! The good looking man with the wee hat!’ riep ze blij uit.

Het klopte inderdaad. Lewis droeg buiten vaak een zwart Blues-Brother hoedje.

Ze lachte haar rotte tanden bloot en ik had er ter plekke een vriendin bij. Om de één of andere reden  dacht ze dat ik Lewis’ nichtje was.

Liefdevol stak ze haar hand naar me uit om aan mijn opgestoken haar te friemelen en terwijl ze haar bewondering uitsprak over het feit dat ik dat zo netjes had gedaan pruilde ze dat dit haar zelf nooit lukte.

Even dacht ze nog dat iemand anders het voor me had gedaan, met al die speldjes,  maar toen ik haar verzekerde dat ik echt zelf mijn eigen haar deed slaakte ze een kreet van bewondering en keek me aan alsof ik niet van deze wereld was.

Net toen ik een manier zocht om dit wonderlijke gesprek zo netjes mogelijk af te ronden kwam Lewis binnen hobbelen om te kijken waar ik zo lang bleef. De beschonken vrouw was duidelijk blij hem te zien en wendde zich direct tot hem.

‘Look at the lassies hair, man. It’s unbelievable!’

Beteuterd liet ze Lewis weten dat zij zelf de achterkant van haar eigen haar niet kon zien, waarop hij  heel droog antwoordde dat mensen in Holland dit wel kunnen omdat ze daar allemaal ogen in hun achterhoofd hebben.

‘Aye well, Dutch people can, they all have eyes in the back of their head.’

Prompt barstte ze uit in een dronken bulderlach waarbij ze hem stevig probeerde te omhelzen. Terwijl Lewis haar houtgreep probeerde te ontwijken en me tegelijkertijd hardhandig – doch krom lopend van de pijn in zijn zij – de winkel uit troonde bromde hij:

‘Get outta here, for fuck sake!…’

Ik ben daarna zeker nog drie keer in de lach geschoten om dit hele voorval en Lewis’ narrige reactie hierop.

Drank en drugs

Toch was dit typisch Glasgow, er werd ontzettend veel gedronken en drugs gebruikt door iedereen. Het was niet uitzonderlijk als je voor het middaguur al iemand wasted op straat zag liggen die mogelijk daar zijn roes lag uit te slapen van de nacht ervoor.

Ik weet nog hoe ik ’s middags langs een dronken man moest die beneden naast de toegangsdeur van de flat tegen de muur geleund stond en niet meer voor of achteruit kon.

Uit angst dat hij spontaan zou moeten overgeven juist wanneer ik voorbij liep glipte ik snel achter hem langs naar binnen waarop zijn vrouw die net naar beneden kwam om hem op te halen me uitlegde dat hij naar een begrafenis was geweest.

In Schotland schijnt dit één van de vele gelegenheden te zijn waarbij het de normaalste zaak van de wereld is dat men zich helemaal volgiet. Dit soort dingen, drank -en drugsmisbruik maakte me soms wel aan het twijfelen of ik hier zou kunnen en willen wonen.

Glasgow is volgens onderzoek de meest ongezonde stad van West Europa en telt de meeste alcohol -en drugs doden. Omdat veel mensen uit verveling drinken (en dit vaak ook letterlijk met de paplepel krijgen ingegoten) ligt de gemiddelde levensverwachting in sommige wijken zelfs niet hoger dan 56 jaar!

Ook de jongedame die in de flat boven Lewis woonde lustte er wel pap van.

Toen ik in de huiskamer op de bank was gaan liggen om Lewis in bed alle ruimte te geven met zijn pijnlijke ribben werd ik ’s morgens vroeg  regelmatig wakker doordat ik haar boven mijn hoofd van links naar rechts met bonkende hielen op de vloer naar het toilet hoorde rennen, gevolgd door luidruchtige braakgeluiden.

Toen ik dit later tegen Lewis zei keek hij me aan alsof ik hem zojuist verteld had dat ik wakker was geworden van de tjilpende vogeltjes die buiten in de dakgoot zaten. Dit was hier de normaalste zaak van de wereld.

Op een morgen toen ik na de vrijwel dagelijkse spuugsessie van de bovenbuuf het raam in de woonkamer had open gedaan en uitkeek over de ontwakende stad waar ik de mensen beneden op straat in het Schots met elkaar hoorde praten bekroop me opeens een melancholisch gevoel.

Waar ik thuis ook regelmatig buiten mensen hoorde, had ik daar nooit werkelijk aandacht aan besteed maar nu ik onder de flat mensen in een Schots accent hoorde praten en lachen besefte ik plotseling dat als ik hier zou gaan wonen, ik nooit meer zomaar mensen in het Nederlands zou horen kletsen.

Dankzij deze ogenschijnlijk onbelangrijke ervaring realiseerde ik me dat ik het zo vanzelfsprekende Zaanse dialect dat ik normaal gesproken elke dag hoorde wel eens heel erg zou kunnen gaan missen.

Schaamte

Doordat Lewis vanwege zijn gekneusde ribben meer aan huis gekluisterd was hadden we meer tijd om rustig met elkaar te praten, leerden we elkaar steeds beter kennen en durfde hij ook steeds vaker zijn zachte kant te laten zien.

Op een middag toen hij op bed lag te rusten en ik in de huiskamer TV zat te kijken kwam hij plotseling binnen om te vragen of ik even bij hem wilde komen liggen. Toen ik voorzichtig naast hem plaats nam op bed hield hij me liefdevol vast en streelde hij met zijn vingertoppen zachtjes van boven naar beneden mijn blote arm die ik om hem had heengeslagen.

Een andere dag, toen ik weer eens in het park liep te wandelen zag ik hem opeens op het pad aan komen strompelen met een zakje in zijn hand waar twee pasteitjes in zaten. Hij legde me uit dat het een echt Schots gerecht was en ‘pie’ heette. Het was vergelijkbaar met een klein hartig taartje gevuld met vlees.

Behalve dat ik het echt heerlijk vond, vond ik het ook super lief dat hij dit lekkers  speciaal voor me was gaan kopen en me – terwijl hij amper kon  lopen – in het park was komen zoeken om me dit te brengen.

Terwijl we samen gezellig op een bankje in de zon zaten te eten kwamen zomaar van het ene op het andere moment onze vorige relaties ter sprake en kwam het onderwerp op kinderen.

Dat bleek namelijk één van de redenen te zijn geweest waarom zijn relatie met Mandy was stukgelopen. Hij wilde graag kinderen maar zij absoluut niet.

Op het moment dat we elkaar in de ogen keken en het me plotseling opviel dat ik mijn spiegelbeeld in zijn pupil kon waarnemen vroeg ik hem spontaan of hij mettertijd misschien een kindje van mij zou willen. Hij zei tot mijn stomme verbazing weer direct ja. Hij had daar al over nagedacht zei hij.

‘I’ve been thinking about it….’

Toch had hij nog niet een keer ‘I love you’ tegen me gezegd maar daar maakte ik me niet meer zo druk om.

Op genoeg andere manieren liet hij blijken dat hij wel degelijk om me gaf en dat hij een kind van me wilde zei natuurlijk helemaal genoeg. De manier waarop hij zich naar mij toe gedroeg vond ik belangrijker dan die drie simpele woordjes.

Ondanks het feit dat hij een ontzettend lastig karakter had bleef ik tot over mijn oren verliefd op hem. Zelfs toen hij weer beter kon lopen, vaker de deur uit ging en veel te laat thuis kwam als ik had gekookt boeide me dit niet.

Natuurlijk vond ik het niet leuk maar ik wist ook dat hij geen man was van regelmaat en regels en dat hij zeker niet geclaimd wilde worden. Ik at gewoon alleen en warmde zonder iets over de tijd te zeggen zijn prakje op wanneer hij ’s avonds laat thuis kwam.

Hij vroeg me dan uit zichzelf of ik al had gegeten en wanneer ik ‘ja’ knikte kregen zijn ogen weer die twinkeling die altijd verried hoe hij zich voelde of wat hij dacht.

‘Ah…good for you’ knikte hij goedkeurend, alsof hij me had willen testen en ik nu was geslaagd door niet te zeuren over het late uur waarop hij was thuisgekomen.

Ik moet zeggen dat ik me snel wist aan te passen aan zijn onregelmatige dag en nachtritme. Als we uit waren geweest en hij in het holst van de nacht nog een groep vrienden mee naar huis nam, ging ik gewoon naar bed. ’s Morgens wanneer Lewis nog lag te slapen ruimde ik het huis op dat ze als een lege kroeg hadden achtergelaten.

Volle asbakken, lege flessen drank, omgevallen glazen. Het maakte me niet uit, zolang ik maar bij hem was. Hij hanteerde een bepaalde levensstijl en ik accepteerde het. Ik moest ook wel want hij was zeker niet van plan te veranderen en ik wilde hem absoluut niet kwijt. Iemand moest dus water bij de wijn doen en in ons geval was ik diegene. Nea bother...

Zelfs het feit dat hij op geen enkele manier de moeite deed om zijn scheten in te houden, met opzet harde boeren liet en tijdens het autorijden uit het raam rochelde maakte niet dat ik minder van hem hield.

Wanneer ik hem zei dat ik niet kon begrijpen dat er uit zo’n mooi lijf zulke lelijke dingen konden komen lachte hij alleen maar en zei:

‘I know you love me Pheebs’.

Op een morgen toen hij op de W.C zat en van onderen met veel kabaal haast letterlijk leegliep ging zijn telefoon die hij daar ook gewoon aannam. Het was Brice en ik weet nog dat ik in de huiskamer met plaatsvervangende schaamte hoorde hoe hij tegen hem zei :

‘That’s me in the toilet.’

Toen ik naar de slaapkamer liep en in de gang bij de deur ‘That’s me in the toilet’ zong op de melodie van ‘That’s me in the corner’ (Losing my religion) van REM, hoorde ik Brice keihard door de telefoon én de gesloten WC deur heen lachen.

Serieus

Ondanks de wilde nachten die hij meerdere malen per week beleefde, liet hij me duidelijk merken toch wel graag op korte termijn een kindje van me te willen maken. Hij maakte vaak grappen over hoe onze baby zijn looks zou hebben en mijn brains.

Toen ik zei dat ik de pil zou weggooien om te kijken hoe hij hierop zou reageren stemde hij hier direct mee in. En ik deed het ook nog…

Een paar dagen later zaten we in zijn stamcafé wat te kletsen toen een kennis van Lewis binnen kwam met haar paar weken oude baby om deze aan haar vrienden in de pub te laten zien. Lewis liep op haar af en wilde per samen met mij en de baby op de foto.

‘Lo, come over here! Let’s take a picture!’

De baby bleek een jongetje en heette Scott. Op de foto kijkt Lewis breed grijnzend in de lens alsof hij zelf de trotse vader is en ik de kersverse moeder en ik weet nog dat ik toen hoopte dat als we eenmaal een kindje zouden hebben, hij vanzelf vaker thuis zou willen zijn en zou gaan minderen met de alcohol en drugs.

Inmiddels begonnen zijn gezicht en lichaam ook te tekenen. Hij deed al een poosje niets meer aan sport, was kilo’s afgevallen en had al een paar keer van het management te horen gekregen dat hij niet meer moest vermageren anders kon hij geen deel meer uitmaken van de groep.

Maar Lewis had er maling aan. Zoals hij maling had aan alles.

Op een dag toen hij moest werken besloot ik tijdens een wandeling bij zijn moeder op visite te gaan. Ik haalde bloemen en koekjes en belde onverwacht bij haar aan.

Ze was blij verrast me te zien en ook Lynn, de vrouw van Lewis’ broer Gavin, die toevallig ook bij haar aan tafel zat zei het leuk te vinden om me beter te leren kennen. Ze vroegen me hoe het me beviel in Glasgow en zeiden bewondering voor me te hebben dat ik voor Lewis bereid was mijn land te verlaten.

Ik vertelde hen eerlijk dat Schotland heel anders was dan Nederland en dat het erg wennen was voor me. Ook liet ik hen weten dat ik het soms moeilijk vond om Lewis in te schatten maar dat het juist zijn aparte karakter en gevoel voor humor was waarom ik hem zo leuk vond.

Hierop stelden ze me direct allebei direct gerust. Afgezien van Mandy en Isobel had hij geen andere relaties gehad. Uiteraard waren er door de jaren heen heus wel wat vriendinnetjes de revue gepasseerd maar nooit serieus.

‘He took them out but never brought them home’, legde Lewis’ moeder uit.

Ze verzekerden me allebei dat gezien het feit dat Lewis mij geheel tegen zijn gewoonte in regelmatig uitnodigde om bij hem te logeren en zelfs met me wilde samenwonen, hij onze relatie wel degelijk serieus nam en absoluut gevoelens voor me moest hebben.

Al snel kwamen de oude fotoboeken op tafel en werd de videoband van het huwelijksfeest van Lynn en Gavin en in de recorder gedaan. Lewis stond er dansend op met zijn toenmalige vriendin Isobel die met haar slanke postuur en donkere haar in zekere zin op mij leek waaruit ik opmaakte dat ik qua uiterlijk in elk geval wel zijn type was.

Toen ik aan het einde van de middag weer huiswaarts keerde besloot ik een lijstje te maken van wat ik allemaal nog zou moeten regelen voor de verhuizing.

Ondanks de minder leuke kanten die ik inmiddels van Schotland had gezien en zelfs ook van Lewis zelf, woog het samenzijn met hem toch zwaarder.

Ik was liever samen met hem in Schotland met zijn lastige karakter dan alleen in Nederland zonder zijn bijzondere gevoel voor humor. Daarbij had het gesprek dat ik die middag met Lynn en mijn schoonmoeder mij zeer gerustgesteld en viel er hiermee werkelijk een last van mijn schouders.

Het was fijn om van twee mensen die werkelijk dichtbij Lewis stonden te horen hoe hij zich normaliter gedroeg tegenover andere dames en hoe hij nu tegenover mij stond.

Woordenboekje

Ik zocht in de kast naar een kladblaadje of schrift en stuitte op een groot schrijfblok. Toen ik het opensloeg zag ik direct op de eerste pagina staan:

 

‘Dear Lola, ‘

 

Daaronder stond:

 

‘Keep thinking about you.’

 

En daaronder stond een deel van een vertaling van een Nederlandse zin die ik in één van mijn brieven aan hem had geschreven. Hij had geprobeerd deze te vertalen met behulp van het Nederlandse woordenboekje dat ik ooit aan Jake cadeau gedaan had en dat nu ook in Lewis’ la lag.

Ik glimlachte even bij de herinnering aan die goeie ouwe Jake. Kennelijk had hij het boekje na onze ruzie aan Lewis gegeven.

De vertaling was hem bijna gelukt zag ik. Ik vond het sowieso ontroerend om te zien dat hij daadwerkelijk geprobeerd had mij een brief te schrijven, dat hij dus kennelijk toch aan me dacht wanneer ik niet bij hem was.

Dat hij ook nog daadwerkelijk de moeite had genomen om de zin te vertalen had ik echt niet achter hem gezocht.

Hij had me wel gezegd dat hij geprobeerd had mij te schrijven maar ik had hem niet geloofd. Wel had ik het gevoel dat hij inmiddels toch wel van me was gaan houden ook al had hij dit nog steeds niet tegen me gezegd. En nu zag ik het letterlijk zwart op wit staan. Niet exact in die woorden, maar toch.

Toen ik de radio aanzette en middenin het nummer ‘Kiss me’ van Sixpence Non the Richer viel raakte ik bij het horen van het instrumentale stukje accordeon plotseling hevig geëmotioneerd.

Muziek is emotie, zeg ik altijd en soms weet je nooit exact waarom het je raakt. Niet dat ik er direct van moest huilen maar het bracht wel een wee gevoel in mijn maag teweeg, vergelijkbaar met een gevoel van weemoed of nostalgie dat je wel eens krijgt bij het horen van een liedje waar je een speciale herinnering aan hebt.

 

Klik >HIER voor deel 10.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud