Nathaliekriek.nl

Waargebeurd liefdesverhaal (deel 3)

Waargebeurd liefdesverhaal

Degene die ik ook goed leerde kennen was Stewart zelf. Zo bleek bijvoorbeeld dat hij suikerziekte had, maar ook dat hij ontzettend slordig omsprong met zijn medicijnen. Ik had het etiket van zijn pillendoosje gelezen: drie drie maal daags, bij iedere maaltijd innemen. Maar Stewart ontbeet haast nooit en nam uit gemakzucht alle drie de pillen ’s morgens gewoon in één keer in.

Don’t dream it’s over: deel 1; deel 2;  deel 3;  deel 4;  deel 5 (slot)

 

Toen ik daar iets van zei reageerde hij heel bits: ‘Who are you? My mother?’ Ik legde hem uit dat ik alleen maar bezorgd was, waarop hij nog bozer werd. Ik moest me met mijn eigen zaken bemoeien.

Verder kwam ik erachter wat de hevige schommelingen in zijn stemming teweegbracht; hij gebruikte ontzettend veel drugs.’s Morgens begon hij op zijn nuchtere maag al met blowen. Dat ging de hele dag door, afgewisseld met zware shag. Daarnaast dronk hij sloten bier, vaak al vanaf een uur of twee ’s middags en slikte hij regelmatig speed om hele nachten door te kunnen halen.

Dat alles in combinatie met zijn diabetes baarde me vreselijk veel zorgen, maar ik besloot er verder maar niks meer over te zeggen. Ik wilde geen ruzie met hem. Wel waren er momenten dat hij zó knorrig en chagrijnig was dat ik hem leuker vond als hij hasj had gerookt, dan werd hij tenminste weer gezellig en toegankelijk.

Concert

Stewart had ontzettend veel vrienden uit alle lagen van de bevolking. Arbeiders, drugsverslaafden, alcoholisten, artiesten en alles daar tussenin. Veel van hen deden iets in de showbizz. Tweemaal nam hij me mee naar een concert van twee jongens waar hij regelmatig mee omging. Wanneer we bij een optreden waren, viel het me op dat Stewart net zo lang bleef staan tot ik als eerste plaats nam, en pas daarna zelf ging zitten.

Wanneer ik aan de buitenkant ging zitten moest ik doorschuiven van hem. Toen ik hem vroeg waarom hij dit deed, antwoordde hij: ‘Omdat ik niet wil dat er iemand anders naast je komt zitten’. Dat streelde me enorm. Hij was op een prettige manier dominant en beschermend en ondanks hij zelf altijd alle aandacht kreeg toch ook best wel jaloers.

De jongens hadden één bepaald nummer in hun repertoire waar ik werkelijk kippenvel van kreeg. Toen ik de zanger dit na het eerste concert had laten weten, zei hij tijdens het volgende concert – door de microfoon voor een overvolle zaal:

‘This one is dedicated to our special friend from Holland!’

Op het moment dat hij dit zei en hij met zijn hand naar de plek wees waar ik zat, kreeg ik spontaan vlinders in mijn buik van opwinding. Ik was blij en trots tegelijk en toen het intro van ‘Fall at your feet’ werd ingezet, en ik voelde hoe Stewart op dat moment mijn hand vastpakte, moest ik me inhouden om niet te gaan huilen van geluk.

 

Verliefd

Stewart nam me regelmatig mee uit eten, maar echt gezellig was dat niet. Vanwege zijn frequente amfetaminegebruik was zijn eetlust nihil. Terwijl ik zat te eten nam hij alleen een biertje en wachtte dan een beetje ongeduldig tot ik mijn bord leeg had. Dat vond ik wel jammer, maar ook dat hoorde bij hem. Zo was hij en ik zeurde er ook niet over. Hij zorgde verder heel goed voor me – beter dan voor zichzelf – en we hadden ontzettend veel lol samen, wat ik ook heel wat waard vond.

We konden werkelijk huilen van het lachen. Ik had nog niet eerder in een relatie meegemaakt dat iemand me zó aan het lachen kon maken! Ik deed hem denken aan Phoebe, zei hij, van de serie ‘Friends’. Niet omdat ik op haar leek, want met haar blonde lange haar zag ze er natuurlijk compleet anders uit dan ik, maar vooral vanwege het feit dat ik volgens hem net als zij soms een beetje kattig en sarcastisch kon reageren en dingen kon zeggen die totaal niets met het gesprek te maken hadden.

Deze misverstanden werden vooral veroorzaakt door zijn plat Schotse tongval. Zijn ‘Bankie’ accent. Hoewel ik er al aardig aan begon te wennen en hem over het algemeen prima verstond, waren er toch nog steeds momenten waarop het even mis ging. Daarbij kon ik nogal eens onhandig uit de hoek komen, waardoor hij zelfs tegen zijn vrienden sprak over ‘Phoebe’ wanneer hij het over me had. Gelukkig konden we er samen altijd wel hartelijk om lachen, vooral wanneer hij me weer eens nadeed met mijn Nederlandse accent.

Tot het moment dat ik hem vroeg wanneer hij eigenlijk verliefd op mij was geworden. Toen viel er voor mij even bar weinig meer te lachen…

Het was op een avond, toen we voor het slapen gaan samen in zijn appartement nog wat zaten te kletsen. Hij stond op om in de keuken iets te drinken te gaan schenken en zei: ‘Hold on dear, I’ll answer that question in a minute’.

Gek, hoe je sommige details nooit meer van je netvlies krijgt….

Hij zette onze glazen op de salontafel, kwam naast me zitten, sloeg zijn arm om me heen en vertelde me dat dit nooit gebeurd was.

‘It never happened’…

Stewart, mijn grote liefde, was niet verliefd op mij! De diepe liefde die ik voor hem voelde, bleek niet wederzijds. Ik begreep er niets van, hoopte eerst nog dat ik het weer eens verkeerd had verstaan, maar nee. Hij had het werkelijk gezegd. I’m not in love.

Ik weet nog hoe mijn maag letterlijk ineen kromp en ik spontaan misselijk werd toen hij me aankeek en dit zei. Hij vond me bijzonder aantrekkelijk, zei hij, en ook lief en grappig, maar verliefd was hij niet op me en dat wilde hij ook niet worden. Toen kwam de aap uit de mouw…

Verslapen

Hij vertelde me dat hij ooit bijna was getrouwd met zijn grote liefde, Debby. Twee dagen voor de bruiloft liet ze hem in de steek voor een ander. Daar had hij zo’n klap van gehad, dat hij zichzelf had voorgenomen om nooit weer op die manier van iemand te houden.

Maar ik moest daar niet verdrietig om zijn. Het was eigenlijk net als in het nummer ‘Two out of three ain’t bad’ van Meat Loaf, zei hij.

Ik was compleet sprakeloos en hoewel de tranen venijnig achter mijn ogen prikten, vertikte ik het om me hieraan toe te geven. In plaats van te gaan janken, besloot ik om mezelf zo goed mogelijk te herpakken. ‘Oké, I see….’ zei ik. Waarna ik hem kuste en zei: ‘I still love you anyway’.

Dit keer was het Stewart die even met zijn mond vol tanden stond. Glimlachend, dat wel. Maar toch.

De volgende morgen, toen Stewart nog lag te slapen pakte ik de LP van Meat Loaf uit zijn kast en zette ik het ronde vinyl zachtjes op de oude pick-up die in de woonkamer stond.

waargebeurd liefdesverhaal deel 3I want you, I need you

But there ain’t no way

I’m ever gonna love you.

But don’t be sad.

Cause two out of three ain’t bad

 

Bij het horen van de tekst, barstte ik – alsnog –  spontaan in huilen uit. Zachtjes natuurlijk, want ik wilde beslist niet dat hij wist hoezeer mij dit raakte. Wel heb ik tot de dag van vandaag nog steeds een afgrijselijke hekel aan dat nummer.

Ik wilde alles voor Stewart zijn, zoals hij alles voor mij was, maar kennelijk was dat niet mogelijk. Dit zette wel even een flinke domper op mijn weekje met hem. Toch besloot ik niet op te geven en er ook geen woorden meer aan vuil te maken. Als hij me nog beter leerde kennen, zou hij vanzelf wel verliefd op me worden, dat wist ik haast zeker.

Hij liet namelijk wel duidelijk merken graag bij me te zijn en had een paar dagen daarvoor zelf nog gezegd dat hij nog nooit een meisje zoals ik had ontmoet. Hij had er voor de grap zelfs nog het liedje van Edwyn Collins bij gezongen: ‘I have never met a girl like you before’!

Op een morgen nadat we samen tot laat naar een afterparty waren geweest, schoot ik verschrikt wakker. Het zou voorlopig onze laatste dag samen zijn, de volgende dag zou ik alweer naar huis gaan. Ik keek op mijn horloge dat naast me op het nachtkastje lag: kwart over 2! Stewart lag zoals altijd nog diep te slapen. Ik stootte hem aan en riep: ‘Stewart, wake up! It’s late, it’s a quarter past two!’

Ik vond het hartstikke zonde om deze laatste dag samen te verslapen, maar Stewart was zwaar geïrriteerd en griste – half slapend en nog half dronken – het horloge uit mijn handen en snauwde: ‘Phoebe! It’s a quarter to eight, for fuck sake! Go back to sleep!’

Ik pakte het horloge terug om nogmaals te kijken. Warempel, hij had gelijk. Ik had het klokje verkeerd om gehouden. Het was pas kwart voor 8.

Oorbelletje

Naast het feit dat iedere dag een feestje was, voerden we ook ellenlange en ook behoorlijk serieuze gesprekken tot diep in de nacht. Op zulke momenten merkte ik ook hoeveel ik eigenlijk voor hem betekende, ook al deed hij meestal heel hard zijn best om dit niet te laten merken.

Toch versprak hij zich een keer. Tijdens één van onze nachtelijke gesprekken zei dat hij me nooit meer wilde zien, als het ooit zou uitraken tussen ons. Hij had ooit een relatie gehad met Joan en zij was nu nog steeds zijn beste vriendin. ‘Maar met jou zou ik dat niet kunnen’, zei hij. ‘Met Debby ook niet….. Die wil ik ook nooit meer zien…’

Hij vergeleek mij op die manier dus toch met haar. Hij zou nooit meer als goede vrienden met mij kunnen blijven omgaan, omdat hem dat te veel pijn zou doen, zei hij. Eerlijk is eerlijk, die had ik niet zien aankomen. Althans, niet nu al.

Dat hij inderdaad wel iets om me gaf, bleek wel toen hij mij de dag voor mijn vertrek een beetje verlegen zijn eigen oorbelletje gaf. Ik wilde namelijk heel graag iets van hem hebben dat ik kon dragen. Ik had al eerder geprobeerd dat oorbelletje van hem af te troggelen, maar tevergeefs, hij wilde het me niet geven. ‘Why not?’ zeurde ik door. En dan lachte hij: ‘Because it’s mine!’

waargebeurd liefdesverhaal deel 3Maar toen ik me die laatste dag in zijn slaapkamer voor de spiegel stond op te maken, kwam hij achter me staan en duwde hij ietwat onbeholpen dat oorringetje in mijn hand. Blij verrast draaide ik me naar hem om.

‘Can I have it?’

‘Well, that’s what you wanted, right?’

 

Ik gaf het hem direct terug met de vraag of hij het zelf bij me in wilde doen, hetgeen hij ook – geheel zonder protest – gewillig deed. Ik was zo blij als een kind, dit ringetje zou ik nooit meer uit doen!

‘So…Nathalie…when will I see you again?’

De man bleef me verbazen. Hot, cold, hot, cold. Kathy Perry zou er later nog een heel mooi liedje over zingen, maar op dat moment was er nog geen Kathy Perry en was ik nog jong en naïef. Het aantrekken en afstoten wat hij van begin af aan deed begreep ik toen nog niet.

Daarentegen was ik blij met elk lief woordje dat hij voor me over had, met ieder complimentje dat hij me gaf en dat hij nu helemaal uit zichzelf vroeg wanneer hij me weer zou zien gaf me – na zijn bekentenis niet verliefd op me te zijn –  toch wel weer een beetje een goed gevoel. En hoop!

Op diezelfde dag van onze veel te korte vakantie samen, voor hij me weer naar het vliegveld zou brengen, vroeg ik hem tijdens onze lunch in een klein restaurantje in Dumbarton in een opwelling of hij in Nederland bij me zou willen komen wonen. Ik zou blijven werken, hij kon huisman worden en daarnaast stripper blijven.

Zonder er over na te denken zei hij direct ja!  Ik dacht serieus dat hij een grapje maakte. Ik had het vooral gevraagd onder het mom van; nee heb je en ja kun je krijgen. Ik had zeker niet verwacht dat hij  met me zou willen samenwonen, laat staan dat hij bereid zou zijn om voor mij naar Nederland te verhuizen!

Verhuizen

Hoewel hij eerder nog vrolijk en relaxt oogde en ik op wolkjes liep, merkte ik toch iets vreemds aan hem tijdens ons afscheid op het vliegveld. Hij was nuchter en maakte een onrustige indruk. Hij bracht me naar de verkeerde gate en keek telkens op zijn horloge alsof hij haast had.

Ik wist dat ik hem weer een hele poos zou moeten missen, want er stond weer een hele reeks shows voor hem gepland, maar ik mocht niet huilen van hem.

‘How do you think that makes me feel?’

Hij zei dat als ik huilde ik hem ook verdrietig zou maken. Hij werd er zelfs boos om, dus slikte ik mijn tranen maar weer in en zei dat ik van hem hield. Waarop hij zei: ‘I know…’

Zoals Stewart mij attent had gemaakt op de tekst van ‘Don’t dream it’s over’, vroeg ik hem te luisteren naar ‘Over my head’ van Fleedwood Mac. We zeiden alles met muziek. Hij was hiermee begonnen met ‘Don’t dream it’s over’ en als vanzelf bleven we dit doen als we elkaar probeerden uit te leggen hoe we ergens over dachten of hoe we ons voelden. En ‘Over my head’ gaf precies weer hoe ik me voelde binnen deze relatie.

You can take me to paradise
And then again you can be as cold ice
I’m over my head
Oh but it sure feels nice
Your mood is like a circus wheel
You’re changing all the time
Sometimes I can’t help but feel
That I’m wasting all of my time

Aan de ene kant wilde ik alles voor hem doen, alles voor hem zijn. Aan de andere kant voelde het vaak alsof ik mijn tijd verdeed met hem, alsof het uiteindelijk toch nergens toe zou leiden. Ik stapte alsnog met een dubbel gevoel het vliegtuig in en vloog terug naar Holland waar we over enkele maanden zouden gaan samenwonen.

In de maanden die volgden belde ik allerlei instanties om inlichtingen in te winnen over de verhuizing van Stewart naar Nederland en ik zocht uit waar hij een cursus Nederlands kon gaan volgen. Ik woonde in een schattig kleine vier kamer maisonnette woning en had ook een vaste baan, dus hij zou zonder problemen bij me kunnen intrekken.

Toch werd ik, naarmate de tijd verstreek en ik hem alweer een paar maanden niet had gezien, ondanks zijn toezegging bij me te willen komen wonen, steeds onzekerder over mijn relatie met hem. Ik had het gevoel alsof hij me door mijn vingers aan het glippen was wilde voortdurend weten wat hij aan het doen was en met wie.

Ik wist dat hij, wanneer hij tussendoor even vrij was, met Gary meeging naar zijn shows waar hij  het licht voor hem regelde en zich opwierp als roadie, maar er waren ook momenten dat ik vreselijk bang was dat hij iemand anders zou ontmoeten. Een Schotse bijvoorbeeld, bij wie deze verhuis heisa allemaal niet zou spelen.

Wanneer ik hem belde om hem dit te vertellen, stelde hij me altijd heel lief en geduldig gerust.

‘You’re trying to fix something that isn’t broke. How is it possible that a beautiful girl like yourself can be so insecure?’

Dat dit onder andere kwam door zijn wisselende humeur en de mededeling dat hij niet verliefd op me was, hield ik op zulke momenten maar voor me. Toch zorgde hij er altijd voor dat ik uiteindelijk met een goed gevoel de hoorn weer op de haak kon leggen.

 

Klik hier voor deel 4.

Klik hier voor het overzicht: verhalen.