Waarom je partner geen moeite meer voor je doet
Waarom je partner geen moeite meer voor je doet. Als je jezelf dit regelmatig afvraagt, lees dan vooral even het volgende verhaal.
“Wat zijn jullie nou verdomme aan het doen, stelletje slome trutten!”
Ik zie hem nog voor me. Donkerblond kort haar. Snor. Opvallende lippen en gebit.
Freddy Mercury in het blond. Maar dan twee keer zo groot en twee keer zo breed.
Mijn volleybaltrainer.
Zo aardig als hij buiten de sporthal was, zo’n tiran was hij op het veld.
Overwicht
Ik was net zestien.
Een lang, atletisch ietwat slungelig meisje dat ooit de top wilde bereiken. Na negen jaar mijn stinkende best doen was ik er nu bijna.
Nou ja… stinkende best. Bij veel trainers liep ik de kantjes eraf. Vriendelijke kerels zonder gezag.
Vaak de vader van één van mijn teamgenootjes. Of als we geluk hadden één van de leden uit Heren 4.
Middelmatige volleyballers en niet het minste overwicht op puberende meiden. Aardige mannen maar wel een beetje slapjanussen.
Bij elke bal die we raakten zeiden ze “goed zo”. Het maakte niet zo heel veel uit wat je deed of hoe je het deed. Negen van de tien keer was het sowieso “goed zo”.
Ze zeiden het vooral uit gewoonte en om je aan te moedigen. Uiteindelijk maakt dat totaal geen indruk meer.
Desinteresse
Toen ik zeven was begon ik bij de pupillen. Vier meisjes in het veld. Aan overspelen deden we niet. We waren al blij als we de bal over het net kregen.
Op mijn twaalfde stroomde ik door naar de aspiranten en stonden we opeens met zijn zessen in het veld.
We leerden bovenhands serveren, overspelen, smashen, duiken, rollen en alles wat er nog meer bijhoort.
Ook toen rouleerden de trainers continu.
De ene week hadden we die, de andere week weer die. De één keek amper naar wat we deden, de ander hing vooral de clown uit.
De desinteresse die zij toonden werkte alles behalve motiverend.
Promotieklasse
16 jaar. Ik ging naar de junioren en werd daar ingedeeld in het eerste.
We trainden inmiddels twee keer per week en als we het volgende seizoen kampioen zouden worden, zouden we promoveren naar de derde divisie, het hoogste regionale niveau binnen de NeVoBo in Nederland.
Dat was het moment dat er door de vereniging een betaalde trainer in de arm werd genomen: Blonde Freddy.
Twee keer per week trainen werd drie keer per week trainen. Maandag -en woensdagavond én zondagochtend. Donderdagavond speelden we competitie en zondag regelmatig een toernooi.
Freddy gaf ons bijna nooit een compliment. En al helemaal als hij vond dat we er met de pet naar gooiden.
Totdat we écht iets goeds deden.
Dan zei hij niet alleen “goed zo”, maar juichte hij uitbundig en gaf hij ons applaus.
Als hij dat deed, dan wist je dat je echt iets had gepresteerd. En dat hij ook werkelijk meende wat hij zei.
Waarom je partner geen moeite meer voor je doet
En eigenlijk is dat in relaties niet zo anders.
Je kunt jarenlang samen zijn, elkaar aardig vinden en goed voor elkaar zorgen. Maar eigenlijk heeft aantrekkingskracht helemaal niet zoveel met aardig vinden te maken.
Je wilt niet alleen iemand die van je houdt. Je wilt ook iemand die je uitdaagt.
Iemand die niet elke dag uit gewoonte zegt “mooi schat”, omdat hij of zij weet dat je dat graag hoort. Goed bedoeld, maar ook verschrikkelijk voorspelbaar en vanzelfsprekend.
En zodra een relatie voorspelbaar en vanzelfsprekend wordt, wordt niet alleen de relatie comfortabel, maar jijzelf ook.
Dat is het moment waar de relatiesleur begint. Niet wanneer je elkaar niets meer te zeggen hebt, maar wanneer je elkaar niets meer te bewijzen hebt.
Als ik voor mezelf spreek wil ik absoluut geen partner die bij alles zegt hoe leuk, lief en mooi ik ben. Maar zeker ook geen vent die helemaal nooit laat merken dat hij trots op mij is.
Complimenten zijn goud voor mij binnen een relatie. Mits echt verdiend én oprecht gemeend.
Complimenten verdienen
Misschien is dát wel het echte probleem met relatiesleur.
We stoppen niet met van elkaar houden.
We stoppen met moeite doen.
En gek genoeg merkte ik dat als jong meisje al. Geef mij een trainer met uitstraling en ik wilde ineens presteren.
Niet eens zozeer voor mezelf, maar omdat ik wilde dat híj zag wat ik kon.
Ik wilde werken voor goedkeuring die er iets toe deed. Van iemand die verstand van zaken had en zag dat ik het kon.
Door mijn uiterste best voor hem te doen vermeed ik een berg kritiek en kon ik een welgemeend compliment verdienen. Waardering krijgen voor iets dat niet zomaar iedereen kon.
Als hij trots op mij was, was ik ook trots op mezelf.
Moeite doen voor elkaar
Goed. Misschien vraag je je soms af waarom jouw partner geen moeite meer voor je doet. Maar vraag je dan ook eens eerlijk af welk type ’trainer’ jij bent?
- Steek je bij alles wat je partner doet de loftrompet zodat jouw comlimenten utindelijk geen enkele indruk meer op hem of haar maken?
- Ben je nog maar soms onder de indruk van wat hij of zij doet, maar laat je dan wel duidelijk merken dát je het bent?
- Toon je eigenlijk helemaal geen waardering meer?
Misschien is de vraag in een lange relatie dus niet: “Houdt mijn partner nog van me?”
Maar: “Waarom zou hij of zij vandaag nog moeite voor mij willen doen?”
En hoe zit dat eigenijk met jou?
Zou jij vandaag nog moeite voor je partner doen als je opnieuw voor hem of haar moest kiezen?
En kijk eens wat ik gevonden heb?
Voor nog meer eerlijke vragen aan jezelf.
