Ik houd niet van groepen

Ik houd niet van groepen. Niet sinds kort, niet ‘al een tijdje’ maar al mijn hele leven.

Ik kan me nog goed herinneren hoe het woord ‘groep’ zelfs letterlijk een gevoel van afschuw bij me teweeg bracht.

Ik was negen. Tussen de middag kwam ik bij mijn moeder thuis een broodje eten. Dat ging toen nog zo. De schooltijden staan in mijn geheugen gegrift.

Van half negen tot twaalf uur school. Dan tot half twee lunchpauze. Daarna tot half vier weer naar school.

Maar dat ter zijde.

“Denise gaat in de herfstvakantie naar de Snuiver. Ze gaat met een hele groep,” vertelde mijn moeder. Het ging over de dochter van haar vriendin.

Ik huiverde.

De Snuiver was destijds een buurthuis bij ons in het dorp waar naschoolse activiteiten werden georganiseerd. Tekenen, schilderen, figuurzagen, toneelspelen, noem het allemaal maar op.

Bij het woord ‘groep’ alleen al haakte ik af.

Als ik al wilde tekenen of schilderen deed ik dat wel in mijn eentje.

Ik zag niet in waarom ik dat in groepsverband zou moeten doen met drukte om me heen, terwijl ik thuis een eigen kamer had waar ik mijn eigen muziek kon luisteren. 

Ben ik raar?

Regelmatig heb ik me serieus afgevraagd waarom ik een hekel had aan samenscholing. Was ik raar? Saai? Antisociaal?

Het antwoord is nee. Ik kan prima communiceren, ik heb gevoel voor humor, ben behulpzaam indien nodig maar… ik kies gewoon liever mijn eigen gezelschap.

Soms is dat een vriendin, soms is dat mijn moeder, soms mijn dochter en soms ben ik het ook gewoon zelf.

In een willekeurig samengestelde groep zitten altijd mensen met wie je totaal geen klik hebt. Waarom zou ik daar vrijwillig bij gaan zitten?

Wat ik eigenlijk veel raarder vind is dat ik het best kan begrijpen dat mensen het gezellig vinden om met anderen te zijn, maar dat het andersom vaak moeilijk te bevatten blijkt waarom ik liever alleen ben.

In dat geval zou je mij zelfs meer sociaalvoelend kunnen noemen dan de groepsdieren die zich niet in mij kunnen verplaatsen.

Introvert

Toch valt het me op dat steeds meer mensen liever alleen zijn en er ook steeds vaker voor uit komen introvert te zijn.

Dat deze mensen net als ik het liefst groepen vermijden. Nu, maar ook vroeger als kind al.

Er zijn zelfs Instagram accounts met honderdduizenden volgers over de hele wereld over introversie en autonomie.

Met memes over hoe iemand wacht tot de buurvrouw weg is voordat ze de deur uit stapt. Hoe iets leuks doen wordt gezien als de avond in bed doorbrengen met Netflix en de kat. Hoe het niet doorgaan van een feest wordt ervaren als een opluchting.

‘We’ blijken met zovelen te zijn dat het soms zelfs lijkt of er meer mensen liever alleen zijn dan veel interactie hebben met anderen.

Kennelijk zijn er gewoon heel veel mensen die liever hun eigen gang gaan. Heel veel mensen die net als ik dachten dat er iets mis met ze was.

Terwijl ze zich alleen maar prima kunnen vermaken in hun eentje, wat juist heel fijn is omdat je op die manier nooit iemand nodig hebt om geëntertaind te worden. Waaruit blijkt dat je vooral heel goed zelfstandig kunt functioneren.

Misschien zijn wij helemaal niet raar maar hebben we gewoon een ander idee van wat anderen omnder ‘gezellig’ verstaan.

Daarbij, met honderdduizenden introverten is ‘raar’ ineens best een behoorlijk grote groep.

Taakstraf

Ooit had ik een vriendinnetje die in een zeer kinderrijke buurt woonde.

Of ik ook gezellig mee ging varen.

Omdat ik vond dat ik het in ieder geval een kans moest geven zei ik ja.

Met drie rubberboten gingen we de polder in. De zon scheen, niemand maakte ruzie, we hadden snoep en drinken mee, maar desondanks wilde ik naar huis.

Om geen zeur te zijn heb ik de vaartocht uitgezeten, maar wat was ik blij toen ik weer thuis was.

Niet omdat het naar was, maar gewoon omdat ik me niet thuisvoelde tussen al die kinderen.

Hetzelfde had ik ook met schoolreisjes, kampen, feestjes, verjaardagen en andere dingen die mensen doorgaans gezellig noemen.

Sterker nog, ik ben eens ter plekke met een nieuwe opleiding gestopt omdat er van me verwacht werd dat ik met de hele bups op werkweek zou gaan ‘om elkaar te leren kennen.’

Niet dat ik per definitie een hekel heb aan alles en iedereen of me niet zou kunnen aanpassen, ik heb er gewoon geen behoefte aan. Na een uur of twee ben ik echt uitgepraat en wil ik gewoon weer alleen zijn.

Het idee dat je verplicht een hele week lang 24/7 met allerlei mensen moet doorbrengen die je niet zelf hebt gekozen, om gezamenlijke activiteiten mee te doen waar je geen zin in hebt staat voor mij gelijk aan taakstraf.

Sterker nog, ik zit liever een week in mijn eentje in de gevangenis.

Meer nostalgie: Wat we als kind (alleen of met anderen) graag deden.