Nathalie Kriek



Mensen die alleen over zichzelf praten

Mensen die alleen over zichzelf praten.

Geen probleem hoor, als je niet vraagt hoe het met me gaat.

Ik praat sowieso niet graag over mezelf met mensen die niet tot mijn inner circle behoren. Maar ik heb ook geen zin om naar een ellenlange monoloog te luisteren van iemand die net zo weinig interesse heeft in mij als ik in hem.

 

Monoloog over zichzelf

Ik kwam hem tegen in de supermarkt. Ralf. Een man die ik vijfendertig jaar niet had gezien.

Ralf maakte vroeger deel uit van de vriendengroep van mijn toenmalige vriendje. We waren een jaar of achttien en brachten elk weekend met elkaar door. We zijn zelfs nog met elkaar op vakantie geweest.

Ik trof hem bij de groenteafdeling waar hij direct van wal stak.

Hij was ziek geweest, had tig operaties gehad, maar inmiddels ging het goed met hem en genoot hij van het leven. Dat lukte des te meer doordat hij verhuisd was naar een huis met een tuin en nu opa is van twee kleinkinderen van drie en vijf.

Het jongetje en het meisje logeren regelmatig bij hem. Ze helpen opa knutselen, hij gaat met ze fietsen en ze zijn dol op snoepjes. Verder zijn ze uiteraard super ondeugend en zeer bijdehand voor hun leeftijd. Regelmatig spelen zij opa en oma tegen elkaar uit wat natuurlijk hilarisch is.

De gedetailleerde dialogen en anekdotes bleven hierbij natuurlijk niet achterwege.

De herinnering aan wat het grut zei en hoe oma hierop reageerde, deed hem opnieuw bulderen van het lachen.

Verder had zijn zoon – die ik niet ken – onlangs een huis gekocht met zijn vriendin waarmee hij een knipperlichtrelatie heeft, dus of dat nu zo verstandig was, dat moesten ze nog maar zien. Maar verder deed die zoon het uitstekend. Hij was super handig, deed de hele verbouwing zelf, wat veel geld scheelde.

De zoon had een nieuwe badkamer gemaakt en een veranda gebouwd. Ook had hij een motor gekocht waarmee hij op vakantie ging met vrienden.

“Fijn dat zijn vriendin hem die vrijheid gunt, want dat heeft hij nodig”, voegde hij er nog aan toe. “Mijn zoon is een vrijbuiter.”

Ik ben blij dat ik het weet.

 

Gesprek afkappen

Normaliter kap ik dergelijke gesprekken direct af, maar die dag bleef ik luisteren om te kijken wat er zou gebeuren als ik zelf niets zei maar alleen maar knikte en “oh, leuk” zei.

Ik was benieuwd of hij mij uit zichzelf zou vragen hoe het met mij ging, wat er met mij was gebeurd de afgelopen vijfendertig jaar. Wat voor werk ik deed, of ik kinderen of kleinkinderen had, waar ik woonde, whatever.

Die vraag kwam niet.

Wel vroeg ik mezelf af wat maakte dat hij dacht dat zijn hele levensloop mij ook maar íets zou interesseren, terwijl hij zelf nul interesse had in mij?

Zou hij zich geen moment hebben afgevraagd dat als hij geen interesse in mijn geschiedenis heeft, mij de zijne ook redelijk koud zou kunnen laten?

Ik vind het fascinerend.

 

Mensen die alleen over zichzelf praten

Mensen die een complete monoloog opvoeren over zichzelf zonder zich ook maar één seconde te bedenken of het überhaupt boeiend is voor de ander om naar te luisteren.

Deze mensen hebben geen filter.

Ze willen graag vertellen over zichzelf en gebruiken de ander als klankbord. Niets meer, niets minder.

En ik zie het vaak.

Twee mensen die op straat met elkaar staan te praten.

De één ratelt, de ander knikt.

Te beleefd om de oneman-show af te kappen. Maar eenmaal thuis ongetwijfeld spijt hebbend van de onomkeerbare tijdverspilling. Spijt van het feit dat ze het toch weer hebben laten gebeuren.

Vaak gaan dit soort gesprekken over de ziektes en zeertes van degene die praat. Of over de gezondheidsproblemen van de zus van diens buurvrouw.

Of over de kinderen of kleinkinderen van de verteller. Kinderen en kleinkinderen die de luisteraar niet kent. En om deze reden wellicht ook niet interesseert.

Of over het werk, de collega’s, de familie of schoonfamilie waar de luisterende partij nooit iets mee te maken heeft gehad en ook nooit zal hebben.

Totaal niet boeiend dus om naar te luisteren.

 

Hoe gaat het met jou?

Soms vraagt iemand: “Hoe gaat het met jou?” en is er daadwerkelijk sprake van oprechte interesse.

Toch is het in veel gevallen ook een strikvraag.

Vaak hoopt diegene dan dat je zegt:  “Goed, en met jou?”

Dat is het moment dat hij of zij los kan gaan over zichzelf.

Je kunt dit voorkomen door in het voorbijgaan vriendelijk te lachen en te zeggen: “Goed, dank je.”

En gewoon verder te gaan met boodschappen doen, waar je voor kwam. 

 

Voor wie niet ongezellig, maar gewoon selectief sociaal is. ;-)

 

Lees hier waaróm sommige mensen zo graag over zichzelf praten.

 

Kuddegedrag >HOME.