Nathalie Kriek



Waarom praten sommige mensen alleen maar over zichzelf?

Waarom praten sommige mensen alleen maar over zichzelf?

Je kent ze ongetwijfeld. Je stelt een eenvoudige vraag en voor je het weet zit je twintig minuten te luisteren naar een uitgebreid verslag over hun werk, hun vakantie, hun kinderen, hun gezondheid en de verbouwing van hun badkamer.

En ben jij plotseling gedegradeerd tot luisterend oor annex ja-knikker.

Het gesprek lijkt op een normaal gesprek, maar eigenlijk ben je beland in een monoloog. Je staat uit en doet niet meer mee.

Doe je toch een poging om iets over jezelf te vertellen, weet de ander het gesprek moeiteloos weer naar zijn eigen leven te draaien.

 

Hoe trek je het gesprek weer naar jezelf toe?

Deze vraag kom ik vaak tegen.

“Hoe trek je het gesprek weer naar jezelf toe als iemand non-stop over zichzelf praat?”

Ik vraag me dan serieus af waarom mensen dit überhaupt zouden willen.

Misschien ben ik te makkelijk hierin maar als ik iemand tegenkom die nul interesse in mij toont, heb ik niet eens de behoefte meer om iets over mezelf te vertellen.

In dat geval kap ik het gesprek vriendelijk doch beslist af en ga ik verder met waar ik mee bezig was. 

Maar goed. Waaróm praten sommige mensen alleen maar over zichzelf?

 

Aandacht is een prettige verslaving

Voor sommige mensen is praten over zichzelf een manier om aandacht te krijgen. Ze vinden het prettig wanneer iemand luistert, vragen stelt en belangstelling toont. Dat geeft een gevoel van waardering en bevestiging.

Dat hoeft helemaal niet bewust of verkeerd bedoeld te zijn. Iedereen vindt het fijn om gehoord te worden.

Maar er zit wel een verschil tussen graag iets vertellen en voortdurend het middelpunt van ieder gesprek willen zijn.

 

Luisteren om zelf weer te kunnen praten

Er bestaat een verschil tussen luisteren en wachten tot je weer aan de beurt bent. Bij dat laatste ben je niet echt bezig met wat de ander vertelt. Je bent ondertussen vooral aan het bedenken wat je zelf wilt zeggen.

Sommige mensen horen een verhaal van een ander en gebruiken dat direct als opstapje naar hun eigen ervaringen.

“Oh was je ziek, ja vervelend. Ik ben laatst ook zo ziek geweest. Ik had bla bla bla bla…”

“Oh ja, ben je druk, ik ben ook zo verschrikkelijk druk. Op mijn werk bla bla bla bla…”

“Oh ja, heb je een vakantie geboekt? Ik ben laatst daar en daar geweest en bla bla bla…”

En weg is jouw verhaal. Het doet er niet toe.

In de psychologie wordt dit ook wel conversational narcissism genoemd. Een gesprek steeds opnieuw naar jezelf toe trekken waarbij de ander amper nog aan het woord komt.

Dat betekent overigens niet automatisch dat iemand een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Dit gaat om een bepaald gesprekspatroon, niet om een diagnose.

 

Gebrek aan inlevingsvermogen

Om een gesprek prettig te laten verlopen, moet je je enigszins kunnen verplaatsen in degene tegenover je. Je merkt wanneer iemand iets wil vertellen, stelt een vervolgvraag en toont belangstelling.

Niet iedereen is daar even goed in.

Soms vanwege beperkte sociale vaardigheden, maar soms ook omdat de interesse in de ander er gewoon echt niet is.

Sommige mensen weinig oog voor de signalen van anderen. Ze merken niet dat iemand afhaakt, geen belangstelling meer heeft of al drie keer geprobeerd heeft om zelf iets te vertellen.

Naast beperkte sociale vaardigheden kan dit ook te maken hebben met onzekerheid, impulsiviteit of simpelweg de gewoonte om veel aandacht op zichzelf te richten.

 

Onzekerheid kan een rol spelen

Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar mensen die voortdurend over zichzelf praten, zijn niet altijd bijzonder zelfverzekerd.

Sommigen gebruiken hun verhalen om zichzelf interessanter, succesvoller, intelligenter of belangrijker te presenteren. Ze vertellen uitgebreid over hun prestaties, belevenissen en contacten, omdat ze graag waardering krijgen.

Door veel te vertellen houden ze bovendien de regie over het gesprek. Zolang zij aan het woord zijn, hoeven ze niet zoveel vragen te beantwoorden of zich kwetsbaar op te stellen.

Achter een grote mond zit dus niet altijd een groot ego. Soms zit er gewoon een flinke portie onzekerheid achter.

 

Een gesprek is geen eenrichtingsverkeer

Natuurlijk mag je enthousiast over jezelf vertellen. En natuurlijk hoeft niet ieder gesprek precies fifty-fifty verdeeld te zijn. Soms heeft iemand veel meegemaakt en wil diegene gewoon even zijn verhaal kwijt.

Maar wanneer het structureel dezelfde persoon is die praat en dezelfde persoon die luistert, wordt het een ander verhaal.

Je hoeft echt geen uitgebreid interview af te nemen, maar een simpele vraag als “hoe gaat het eigenlijk met jou?” komt al een stuk sympathieker over dan verbaal constant over iemand heen denderen.

Een goed gesprek draait niet om wie het meeste te vertellen heeft, maar om de belangstelling die je voor elkaar toont.

En mocht je jezelf herkennen in dit artikel, probeer dan bij het volgende gesprek eens een vraag te stellen en vervolgens ook echt te luisteren naar het antwoord, zonder gelijk je eigen verhaal eroverheen te gooien.

 

Waarom praten sommige mensen alleen maar over zichzelf?

1. Ze willen interessanter overkomen dan ze zijn.
2. Ze willen graag aandacht.
3. Ze willen graag bevestiging of erkenning.
4. Ze hebben niets te doen, jij bent hun tijdverdrijf.
5. Ze vinden jou totaal niet interessant.
6. Ze willen of moeten hun ei bij iemand kwijt.

Niet zelden betreft het een combinatie van bovenstaande factoren.

Bij sommige mensen speelt ook eenzaamheid een rol.

Ze hebben weining mensen om mee te praten, dus áls ze dan eindelijk een gesprekspartner hebben gevonden, willen ze ook heel graag álles vertellen.

Het wrange hieraan is, dat als mensen merken dat er weinig tot geen sprake is van wederzijdse interesse, ze de volgende keer de persoon in kwestie ontwijken.

En er op die manier in plaats van meer juist steeds minder mensen overblijven om een praatje mee te maken.

 

Voor iemand die het altijd over zichzelf heeft.

Voor jezelf of iemand in je omgeving.

 

Kuddegedrag >HOME.