Ik verlang niet meer naar mijn man
‘Ik verlang niet meer naar mijn man’, is een veelgelezen zoekterm op Google. En dat is niet voor niks.
Maar let op. Hier zouden we het woord ‘man’ ook kunnen vervangen door ‘vrouw.’
Hoewel mannen ook vaak een gebrek aan verlangen ervaren binnen een langdurige relatie valt het op dat de zoekopdracht ‘ik verlang niet meer naar mijn man’ veel meer online terugkomt dan ‘ik verlang niet meer naar mijn vrouw’.
Dat betekent niet automatisch dat vrouwen vaker hun verlangen naar hun man verliezen. Het kan ook iets anders vertellen.
Vrouwen lijken eerder woorden te geven aan relatieproblemen en daar vervolgens naar te zoeken. Er is online bovendien opvallend veel relatiecontent die specifiek is geschreven voor vrouwen die niet meer verlangen naar hun man.
Dat versterkt zichzelf: hoe meer artikelen er over een bepaalde formulering verschijnen, hoe groter de kans dat die formulering opnieuw wordt gebruikt in titels, zoekopdrachten en gesprekken.
Maar misschien zit er nog iets interessants onder.
Geen zin meer in seks
Als een vrouw denkt: ‘Ik verlang niet meer naar mijn man’, gaat ze misschien eerder op zoek naar een verklaring. Houd ik nog wel van hem? Is er iets mis met mij? Is onze relatie voorbij? Waarom wil ik hem niet meer?
Een man kan precies hetzelfde voelen en het misschien anders formuleren. Niet: ‘Ik verlang niet meer naar mijn vrouw’, maar bijvoorbeeld: ‘Ik heb geen zin meer in seks’, ‘mijn vrouw raakt me niet meer aan’ of simpelweg: ‘waarom voel ik geen aantrekkingskracht meer?’
Het verschil in zoekresultaten vertelt dus niet noodzakelijk iets over wie het probleem vaker heeft. Het kan ook iets vertellen over hoe mannen en vrouwen hun relatieproblemen onder woorden brengen. En op zoek gaan naar informatie hierover.
Wellicht dat mannen er nuchterder mee omgaan en denken: het is nu eenmaal wat het is. En er eerder met een goede vriend over praten dan ernaar googelen.
Kan.
Waarom verlang ik niet meer naar mijn partner?
Maar waarom zoeken we eigenlijk massaal naar een oplossing voor een verlangen dat misschien bij voorbaat al gedoend was te verdwijnen?
Ik bedoel, als we realistisch zijn is het nogal wat, wat we in stand proberen te houden.
De meesten van ons zoeken in een partner:
Een geliefde, een beste vriend, een goede minnaar en een fijne gesprekspartner. Het liefst één die ook nog zorgzaam, grappig en slim is. Iemand die goed werk heeft, zijn financiën op orde, meehelpt in het huishouden én beschermend is.
En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, verwachten we ook dat we na tien, twintig of dertig jaar nog steeds naar diezelfde persoon verlangen.
Dat is nogal tegenstrijdig als je het mij vraagt.
Aan de ene kant verlangen we dat we vertrouwd zijn met onze partner, aan de andere kant willen we dat de relatie spannend blijft.
Ik ga je nu iets vertellen wat je waarschijnlijk niet wilt horen.
Dit is praktisch onmogelijk.
Voorspelbaarheid is onvermijdelijk
Alsof de ultieme relatie bestaat uit één persoon van wie je houdt, met wie je samenwoont, met wie je je leven deelt én naar wie je ondertussen iedere dag opnieuw verlangt.
Lastig, als je bedenkt dat verlangen juist in stand wordt gehouden door afstand. Door een zekere onbereikbaarheid en ongrijpbaarheid.
Niet alleen fysiek, maar vaak ook emotioneel. Om naar iemand te verlangen moet er sprake zijn van een bepaald gemis. En de behoefte om iets te ontdekken.
Als je dit vergelijkt met hoe we met elkaar in ene relatie leven staat dat er behoorlijk haaks tegenover.
Je wordt samen wakker. Je kent elkaars ochtendhumeur (en geur). Je ziet elkaar tandenpoetsen, douchen, werken, eten, gapen en op de bank in slaap vallen. Je kent elkaars verhalen inmiddels uit je hoofd. Je kent elkaar stopwoorden en weet vaak zelfs al hoe de ander ergens op gaat reageren.
Vervolgens komen daar ook nog eens discussies bij over het huishouden, de financiën, de kinderen en in veel gevallen ook de schoonfamilie.
Illusie
Misschien is dit de grootste illusie van de langdurige relatie. We scheren lust en liefde over één kam. We verwarren loyaliteit met verlangen.
Liefde kan uitstekend gedijen bij vertrouwdheid. Sterker nog: liefde wordt er vaak sterker van.
Je weet wat iemand nodig heeft. Je kent zijn kwetsbaarheden. Je hebt samen dingen meegemaakt. Je weet dat je op elkaar kunt rekenen. Er ontstaat een diepe vanzelfsprekendheid.
Maar verlangen werkt helaas niet zo. Om van lust nog maar te zwijgen.
Verlangen houdt van spanning. Van nieuwsgierigheid. Van verwachting. Van het gevoel dat je iemand niet helemaal kunt doorgronden.
En juist dat verlangen is de motor voor lust.
Precies wat er ontbreekt wanneer je jarenlang samenleeft.
De persoon naar wie je ooit verlangde omdat je nieuwsgierig naar hem was, wordt de persoon die je kent als je broekzak.
Niet omdat hij veranderd is.
Maar omdat jij niet meer hoeft te ontdekken wie hij is.
Weekendjes weg
“Maar wij gaan nog iedere maand samen een weekendje weg”
Ja.
En daarna ga je weer naar huis.
Je staat maandagmorgen samen op. Je gaat naar je werk. Je doet boodschappen. Je bespreekt wie de kinderen haalt. Je vraagt of er nog wasmiddel moet worden meegenomen. Je eet ’s avonds samen en kijkt iets op televisie.
Dan kun je af en toe wel een weekend samen weggaan, maar voor de meeste stellen betekent dit eerder even niets moeten en genieten van de natuur of lekker eten, dan dat er met volle passie en hartstocht wordt geneukt, om het beestje maar gewoon even bij de naam te noemen.
Dat is natuurlijk prima, maar eens per maand een weekend met elkaar verandert niet per definitie iets aan de voorspelbaarheid van jullie seksleven.
Dat betekent niet dat zo’n weekend geen waarde heeft.
Natuurlijk wel.
Het kan gezellig zijn. Romantisch. Ontspannend. Seksueel zelfs.
Maar we moeten niet doen alsof twee nachten in een hotel de fundamentele dynamiek van een jarenlange relatie ongedaan maken.
Je kunt de sleur onderbreken, maar helaas niet wegboeken.
Relatietherapie
En dus gaan we op zoek naar het probleem.
We denken dat we iets verkeerd doen.
We kopen lingerie.
Boeken een hotel.
Plannen een date night.
Gaan samen op vakantie.
Kopen een nieuw bed.
Volgen relatietherapie.
Proberen ‘meer moeite te doen’.
En als we daarna nog steeds niet hetzelfde verlangen voelen als toen we elkaar net leerden kennen, concluderen we dat er iets mis is.
Met ons.
Met onze partner.
Met de relatie.
Misschien moeten we elkaar opnieuw leren verleiden.
Misschien moeten we meer tijd voor elkaar maken.
Misschien zijn we uit elkaar gegroeid.
Misschien is de seks niet spannend genoeg meer.
Misschien is er iemand anders.
Maar misschien is er helemaal niets kapot.
Misschien proberen we iets terug te krijgen wat gewoon onmogelijk is om permanent te blijven bestaan.
Want hoe moet je naar iemand verlangen die er altijd is?
Dat is misschien wel de ongemakkelijkste vraag.
Het is niet mijn ding, maar voor veel stellen schijnt dit te werken.
