Nathaliekriek.nl

Paragnost valt van haar geloof

Paragnost valt van haar geloof

Ze kreeg het door haar ouders met de paplepel ingegoten en lange tijd heeft Nathalie Kriek geloofd dat ze paranormaal begaafd was. Maar ze wilde logisch blijven nadenken. In 2011 worden haar ogen geopend en keert ze het spiritisme definitief de rug toe.

Ik kwam hem tegen in het trappenhuis. De oude man met zijn grauwe gelaat en zijn smoezelige bruine ribbroek. De trap was zo smal dat ik mijn rug tegen de leuning perste om hem maar niet te hoeven aanraken. Terwijl hij mij rakelings passeerde rook ik een afschuwelijke lijkenlucht. Ik schrok huilend wakker en riep: ‘Mama! De buurman gaat dood!’

Twee weken later haalde de woningbouwvereniging zijn flat leeg en zette zijn spulletjes bij het grof vuil. Buurman was overleden. Ik had dus een voorspellende droom gehad. Het bevestigde voor de zoveelste keer de paranormale begaafdheid waarover ik volgens mijn oma beschikte.

Broodnuchter

Ik ben opgegroeid in een gezin waarin het paranormale een belangrijke rol vervulde. Mijn opa en oma van vaders kant waren overtuigd spiritist en lid van een spiritistische vereniging (Harmonia) waar met grote regelmaat seances werden gehouden die ook mijn vader op jonge leeftijd al bijwoonde. Toen mijn vader een relatie kreeg met mijn moeder – die zelf uit een broodnuchter gezin komt – wilde hij haar ook laten kennismaken met het paranormale en nam haar mee naar een paranormale avond.

Mijn moeder was nieuwsgierig, dus legde zij op de grote tafel een foto van haar vader. Warempel werd die foto uit talloze andere foto’s gekozen door de dienstdoende helderziende. Hij vertelde haar dat haar vader een litteken had op zijn buik en dat een van haar broers huwelijksproblemen had. Mijn moeder was onder de indruk. Een van haar broers had inderdaad vaak ruzie met zijn vrouw. En thuisgekomen bleek haar vader inderdaad een litteken op zijn buik te hebben van een een blindedarmoperatie. Mijn moeder was om. Zij geloofde nu ook in het paranormale. Want wat deze paragnost haar had verteld, kon hij gewoonweg niet weten!

Dus ook mijn moeder bekeerde zich. En later werd mij, als hun dochter, ook geleerd dat geesten bestaan, dat je naar het hiernamaals gaat na je dood, dat geesten oproepen gevaarlijk is en dat je zelfs bezeten kunt raken en achtervolgd kunt worden door boze geesten. Natuurlijk slikte ik alles voor zoete koek. Ik wist niet beter. Van kinds af aan werd ik hiermee geconfronteerd. Thuis, op feestjes en verjaardagen, bij geboorten en begrafenissen … Mijn oma vertelde mij geregeld dat ik mediamiek was. Helderziend. En als dit je maar vaak genoeg wordt verteld als kind, ga je het vanzelf geloven.

1976: Nathalie (4) met papa en mama op de kermis.

Toen ik vijftien was, leerde mijn oma mij tarotkaarten leggen en lezen. Binnen zes weken kende ik alle 78 kaarten uit mijn hoofd. Vijftien jaar later ontwikkelde ik een tarotcursus, om geïnteresseerden ook de betekenissen van de kaarten te leren. Ik zette deze cursus op mijn site en kreeg de ene positieve reactie na de andere. Het resulteerde in mijn eerste boekje en het uitbreiden van mijn website naar een praktijk aan huis waar ik tien jaar lang voor veel mensen tarot- en foto readings heb gedaan. En zelfs huiszuiveringen, aura readings en -healings. Want ook dat had ik ondertussen geleerd.

Piskijker

De mond tot mond reclame ging snel. Steeds meer mensen – zowel vriendinnen als onbekenden – belden bij mij aan voor een consult, maar mijn partner had helemaal niets met het paranormale. Hij liet me in mijn waarde, maar stak desgevraagd niet onder stoelen of banken wat hij van mijn paranormale ervaringen vond. En omdat zijn argumenten mij best logisch in de oren klonken, besloot ik een stuk te schrijven en dit – om reacties te peilen – op een drukbezocht forum te plaatsen.

Dat heb ik geweten! De kritiek en beschuldigingen richting mij waren niet van de lucht. Men beweerde niet alleen dat ik dom was, omdat ik in dergelijke onzin geloofde, maar betichtte mij ook van oplichterij, kwakzalverij en iemand noemde me zelfs een ‘piskijker’. Pardon? Ik vond juist dat ik veel goeds deed voor heel veel mensen. En hoezo kwakzalver? Ik adviseerde mijn cliënten juist altijd om vooral een arts te raadplegen wanneer zij bij mij kwamen met vragen over lichamelijke klachten, aandoeningen of ziekten.

Maar de haat jegens paragnosten zat kennelijk diep en terwijl het merendeel van de “reaguurders” ongenuanceerd leegliep, was er één persoon (een bekende columnist) die zijn reactie gelukkig wel onderbouwde. Zijn argumenten kwamen zeer logisch op mij over, waardoor ik direct getriggerd werd om me meer te verdiepen in de geschiedenis van het paranormale. Het ontstaan, de opkomst en tenslotte ook de ondergang ervan … Vanaf dat moment twijfelde ik niet meer.

Ontnuchtering

De informatie die ik vond op het internet stond natuurlijk lijnrecht tegenover wat ik mijn hele leven al geloofde, maar aan de andere kant vond ik deze theorieën een stuk geloofwaardiger dan de uitleg die mijn familie aan het paranormale gaf. Stukje bij beetje viel alles steeds meer op zijn plaats en begon ik steeds beter te begrijpen waar de aversie tegen paragnosten vandaan kwam. Maar hoe had ik de mensen dan al die tijd ‘gelezen’ als er geen sprake was van helderziendheid?

Ik nam een willekeurige foto uit een tijdschrift en bekeek deze aandachtig. Voor het eerst in mijn carrière als paragnoste analyseerde ik mijn eigen werkwijze. Waar keek ik naar, waar lette ik op en hoe bracht ik iemands karakter in kaart alleen door naar iemand te kijken? Hoe kon het dat mijn dromen soms uitkwamen, hoe sprak ik met overledenen en waarom leek de tarot (bijna) altijd te kloppen? De conclusie was ontnuchterend… Alles bleek gebaseerd op geloof, verwachting, mensenkennis en ervaring. En menselijke intuïtie. Waar dus iedereen over beschikt.

Voltreffer

Maar hoe wist de paragnost die mijn ouders destijds bezochten van de huwelijksproblemen van mijn moeders broer en het litteken van haar vader? Ik ben inmiddels van mening dat het een gelukkige voltreffer was. In de grote gezinnen van toen was de kans groot dat een van die kinderen relatieproblemen had. Ook een litteken op de buik is een veelvoorkomend verschijnsel. En mijn voorspellende droom? Ik was natuurlijk al bang voor deze morsige meneer. Hij maakte een ongezonde indruk en ik heb als kind zeker een keer, bewust of onbewust, gedacht: ‘Die man gaat vast snel dood.’ En alles wat je overdag denkt en ziet, wordt ’s nachts door je brein met elkaar in verband gebracht en verwerkt in dromen.

Soms vragen mensen mij: “Hoe kan het dat je helemaal niet meer in het paranormale gelooft?” Eerlijk gezegd sta ik er zelf ook versteld van hoe nuchter (en sceptisch) ik ben geworden. Mijn geloof was me al die jaren zoveel waard. Ik heb er zoveel steun aan gehad en kracht uitgeput. Maar opvallend genoeg heb ik, nu ik niets van dat alles meer geloof, meer innerlijke rust dan ooit! Sterker, ik ben niet meer bang dat ik ’s nachts een geest tegen het lijf loop in de gang als ik naar de wc moet. Ook mijn ouders hebben er vrede mee. Zij laten me te allen tijde de vrije keuze om ergens of nergens in te geloven, wat naar mijn idee getuigt van de meest zuivere en onvoorwaardelijke liefde.

_____________________________________________________________________________________________________

Creatieve psychologie

Mijn naam is Nathalie Kriek. Hoewel ik meer dan tien jaar werkzaam was als paragnoste in mijn eigen praktijk en drie jaar achtereen de jaarlijkse voorspellingen heb gedaan voor ParaVisie en Hart van Nederland, ben ik volledig van mijn geloof in het paranormale gestapt en leg ik mijn werk nu vooral uit als ‘creatieve psychologie’. Tijdens mijn consulten reageert het onderbewustzijn van mijn cliënten op de dingen die ik hen vertel of laat zien, waardoor een helder inzicht in de persoonlijke situatie ontstaat. Opvallend genoeg werkt dit nog beter dan toen ik nog in de veronderstelling was paranormaal begaafd te zijn. Hoe ik nu tegen dit alles aankijk? Ik vertel het u graag in mijn blog.

Naar aanleiding van dit artikel schreef ik en aantal artikelen over diverse paranormale zaken en wilde VROUW eindredacteur Mariët Oosterwijk het naadje van de kous weten; zij kwam bij mij thuis voor wat extra uitleg over hoe paragnosten doorgaans te werk gaan.

Bron: VROUW