Waargebeurd liefdesverhaal (3). You don’t need my permission.

waargebeurd liefdesverhaal 3

Waargebeurd liefdesverhaal (3). You don’t need my permission. Zodra Lewis de ruimte binnen komt valt iedereen bij hem in het niet. En is hij nu aan het flirten of lijkt dat maar zo? Hoe dan ook, de show is geweldig. Een onvergetelijke avond op meerdere fronten.

< Vorige                                                                                                                                                 Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (3). You don’t need my permission

Op dat moment leerde ik wat liefde op het eerste gezicht betekende. Vanaf het moment dat Lewis binnenkwam had ik alleen nog maar oog voor hem. De chemie die tussen mij en Jake ontbrak vond ik in tienvoud terug in Lewis. Wat een charisma had die man! De blik in zijn ogen, zijn lach, zijn stem, het Schotse accent, alles wat ik leuk vond in een man was aanwezig in deze ene persoon, Lewis had het hele pakket.

‘You’re not hiding your girl from us, are you Jake?’ grapte hij luidruchtig.

Terwijl ik mijn uiterste best deed om niet naar hem te staren stelden de jongens zich aan me voor waarna Jake en ik met Lewis en William gingen lunchen in de eetzaal.

Lewis was duidelijk de gangmaker van het stel. Hij had het hoogste woord en zo’n geweldig gevoel voor humor dat ik om hem moest blijven lachen. Jake had me in één van zijn brieven al eens verteld dat Lewis voor hij bij de groep kwam stand-up comedian was geweest. Ik begreep nu wel waarom.

Hij was ongelooflijk ad-rem, bijzonder scherp en intelligent en die twinkeling in zijn ogen… Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.

In afwachting van de show die ze die avond zouden geven in een grote stad in de buurt van het hotel besloten we te gaan bowlen, speelden we Uno en praatten en lachten we honderduit.

De dag vloog werkelijk om. Daarbij vond Lewis het nodig om me continu te plagen wat ik natuurlijk verre van vervelend vond. Elke vorm van aandacht van hem was meer dan welkom!

‘Too bad you didn’t bring your bikini luv’, we could have gone for a swim’, knipoogde hij naar me.

Hij doelde hiermee op het golfslagbad dat vlakbij het hotel gelegen was en waar ze de vorige dag waren wezen zwemmen. Ik voelde me rood worden en hoopte vurig dat hij dit niet zou merken. Zwémmen. Het idee alleen al…

Maar ook zonder een gezamenlijke duik in het zwembad had ik de dag van mijn leven. Jake  en ik trokken de hele dag met William en Lewis op die alles wilden weten over Amsterdam, de coffeeshops en me het hemd van het lijf vroegen over de Nederlandse cultuur en de taal.

Uiteraard niet zonder me belachelijk te maken met de harde G en gierend van de lach voor te doen hoe onze taal in hun oren klonk.

Aan het einde van de middag toen we nog even een hapje gingen eten maakte ik kennis met manager Chris die bij ons aanschoof en ons na het diner naar de club zou brengen waar de show gegeven zou worden. De jongens werden vervoerd in een verlengde Mercedes S klasse waar zeven personen in pasten.

Lewis zat op de bank achter me en eiste de hele weg mijn aandacht op waardoor Jake steeds stiller werd. Lewis en William waren qua gevoel voor humor ontzettend goed op elkaar ingespeeld waardoor ze continu de lachers op hun hand hadden. Jake was meer het verlegen type dat zich snel door de jongens liet ondersneeuwen.

Bodylotion

Bij de club aangekomen verdwenen de jongens de kleedruimte in en stond ik plotseling in mijn eentje in de zaal waar ik me nogal onzeker en verloren voelde. Gelukkig kon ik al snel gaan zitten en was het enkel nog wachten op wat komen ging.

Ondertussen vulde de club zich met opgewonden dames. Geroezemoes, gelach, het was overduidelijk dat iedereen al weken had uitgekeken naar deze avond.

Plotseling klonk er een stem door de speakers en werd de groep aangekondigd. Harde muziek, spektakel op het podium. Stiekem was ik ontzettend trots op de jongens, ook al had ik ze nog maar net ontmoet.

Naast de groepsoptredens hadden alle jongens ook solo en duo acts waarbij ze een dame uit de zaal moesten kiezen om hen te assisteren.

Jake koos een klein blondje dat hem onder luid gejoel van het publiek moest insmeren met bodylotion en ik weet nog hoe verbaasd ik was vanwege het feit dat er op het podium totaal niets te bekennen was van de timide jongen die hij overdag in het hotel was geweest.

Na Jakes solo act volgden weer een paar nummers die de jongens met elkaar deden. Ze zullen het ongetwijfeld fantastisch gedaan hebben maar ik heb die avond niemand zien dansen behalve Lewis. Mijn ogen werden haast onafgebroken als magneten naar hem toe getrokken. Hij was voor mij verreweg de mooiste, de leukste, de knapste en de lekkerste.

Toen hij uiteindelijk zelfverzekerd het podium op kwam lopen voor zijn solo act kreeg ik plotseling een vervelend gevoel in mijn buik waaruit duidelijk bleek dat ik verliefd aan het worden was. Wat zou hij gaan doen en wie zou hij kiezen?

Ik werd al jaloers bij het idee dat hij daar straks voor mijn ogen met een andere meid zou staan vozen. Maar dat gebeurde niet.

Lapdance

Voor ik het wist stapte Lewis op me af en werd ik door hem het podium opgetrokken om een lapdance te ondergaan.

En daar bleef het niet bij.

Middenin de act werd ik van de stoel gehaald en op de vloer neergelegd waarna hij als een malle in een minuscuul broekje boven me begon te dansen en andere bewegingen maakte. De zaal werd zo’n beetje gillend gek en ik wilde eigenlijk gewoon ter plekke in de grond verdwijnen.

Ik ga niet eens vertellen hoe de act eindigde maar ik kan me de tijd niet heugen dat ik me zó ongemakkelijk heb gevoeld. Aan de andere kant, alles beter dan dat hij dit met een andere griet had gedaan.

Als dank voor de ‘assistentie’ kreeg ik een bos bloemen van hem en vroeg hij de zaal om een groot applaus voor ‘this beautiful, very brave lady’. Als een heer begeleidde hij me terug naar mijn plek waar ik me de rest van de avond nogal verward voelde.

Met het bosje bloemen in mijn schoot bleef ik wat afwezig zitten tot de show was afgelopen en vroeg ik me serieus af of ik dit nu allemaal had gedroomd.

Toen Chris na afloop de jongens weer naar het hotel had gebracht was de laatste trein natuurlijk al lang en breed vertrokken. Gelukkig bood hij me een lift aan die ik dankbaar accepteerde. Hij moest toch naar Amsterdam dus kon hij net zo goed een stukje omrijden, zei hij.

Ik nam afscheid van de jongens, bedankte ze voor de fantastische dag en stapte moe maar voldaan met mijn bosje bloemen bij Chris in de auto.

Onderweg vertelde hij me dat de jongens Jake achter de schermen hadden opgejut om mij voor zijn act te kiezen maar dat hij het niet had gedurfd en daarom een andere dame had gekozen.

Dat was de reden dat Lewis mij daarna gekozen had als vrijwilligster voor zijn act. Hij vond het belachelijk dat ik als Jakes gast niet uitgekozen werd en had dit op zijn manier proberen goed te maken.

Toen ik uiteindelijk rond 04:30 eindelijk in mijn bed lag zat ik zo vol adrenaline dat ik niet eens kon slapen. Zelfs nu, al die jaren later, kijk ik er nog steeds op terug als één van de meest bijzondere momenten uit mijn leven.

Het bosje bloemen heeft nog zeker een jaar als droogboeket aan de muur gehangen tot het uiteindelijk van ellende uit elkaar viel.

Rotgevoel

De volgende dag kon ik alleen maar aan Lewis denken. Ik wist dat hij geen relatie had, dat had ik in de auto heel uitgekookt aan alle jongens gevraagd onder het mom van ‘wat vinden jullie vriendinnen ervan dat jullie dit werk doen?’

Alleen William bleek inmiddels een vaste vriendin te hebben. De rest was vrijgezel. Lewis dus ook. Fijn om te weten natuurlijk maar ik had geen idee hoe ik dit nu verder moest aanpakken.

Daarbij vond ik ook dat ik het niet kon maken tegenover Jake om direct na onze ontmoeting contact te zoeken met Lewis. Ik had ook geen flauw idee hoe Lewis over me dacht.

We hadden het goed kunnen vinden samen, maar dat hoefde natuurlijk nog niet te betekenen dat hij mij ook op een andere manier leuk vond. En natuurlijk was ik ook niet vergeten wat Jake me in één van zij brieven ooit had verteld over Lewis.

When the fans come backstage I normally just sit back and let them try to deal with Lewis who is very boisterous and a person who try his luck.

In de wetenschap dat hij dit trucje natuurlijk ook al met tig andere meisjes had uitgehaald heb ik het echt geprobeerd te laten maar toen ik er na weken zelfs niet meer van kon slapen besloot ik toch eerlijk aan Jake op te biechten dat ik Lewis ook graag eens zou willen schrijven. Ik wilde hem ondanks de dubbele gevoelens die ik over hem had toch graag beter leren kennen.

Jake reageerde zo ontzettend lief dat ik me direct schuldig voelde. Hij had al in de gaten gehad dat ik het beter met Lewis had kunnen vinden en liet me weten dat hij het niet erg zou vinden als ik contact met hem zou opnemen.

It was fun to meet you and you are correct about me being shy. When I was with you I just ran out of things to say, not that I did not like your company, you were fun to be with. I was just very shy and nervous. I think that out of all of us you got on best with Lewis. You were able to talk to him with ease and you also found him funny and laughed at him trying to speak Dutch. You asked me if I mind you write to Lewis. No I don’t mind at all if you write to him or even phone him. Lola, you don’t need my pernmission to do things.

Sterker nog, hij gaf me direct Lewis’ adres.

Dit gaf me zo’n rot gevoel dat ik alsnog besloot het erbij te laten. Ik wilde mijn vriendschap met Jake niet op het spel zetten.

Desondanks won mijn hart het van mijn verstand en deed ik het toch.

Betrapt

In mijn brief naar Lewis schreef ik hoe leuk ik het gevonden had om de dag in het hotel met hen door te brengen en dat ik zeer van hem onder de indruk was geweest. Niet alleen vanwege zijn looks maar vooral van zijn gevoel voor humor en scherpzinnigheid en vanwege het feit dat ik nog nooit iemand had ontmoet die mij direct zó kon laten lachen.

Verder hield ik het kort, de boodschap leek me zo wel duidelijk genoeg. Wel stuurde ik hem wat foto’s van die dag, bij wijze van leuke herinnering.

Helaas kwam er geen reactie.

Ik wist dat brieven naar the U.K met gemak een week onderweg konden zijn maar toen ik na bijna drie weken nog niets had gehoord werd ik wel een beetje ongeduldig.

Ik wist ook dat de jongens geen lange reizen gepland hadden staan deze periode dus vermoedde ik dat hij gewoon geen zin had om te reageren.

Na mezelf met moeite nog een week te hebben ingehouden besloot ik Chris te bellen en hem naar Lewis’ telefoonnummer te vragen. Ik zei dat hij me dit gegeven had maar dat ik het was kwijt geraakt. Een leugentje om bestwil maar Chris geloofde me en gaf het me meteen.

Wederom werd mijn geduld behoorlijk op de proef gesteld. Ik belde tig keer voor niets. Lewis was telkens niet thuis of nam de telefoon niet op.

Toen ik hem op een morgen weer belde en er eigenlijk al van uitging dat hij er weer niet zou zijn, nam hij plotseling op. Mijn hart sloeg spontaan over.

Hoewel ik hem had wakker gebeld klonk hij blij verrast.

‘Lola darling, good to hear from you!’

Ik negeerde de zwerm vlinders die bij het horen van zijn stem spontaan als een malle door mijn buik fladderde en vroeg direct of hij mijn brief met de foto’s had ontvangen, wat niet het geval bleek. Hij legde me uit dat er in Schotland regelmatig poststakingen gaande waren waardoor er soms enorme vertragingen ontstonden.

Aan de ene kant gaf het me een goed gevoel dat hij me dus niet bewust genegeerd had maar aan de andere kant baalde ik er wel van dat hij nu nog steeds niet wist dat ik hem echt heel erg leuk was gaan vinden zoals ik hem in de brief had laten weten.

We kletsten met elkaar alsof we elkaar al jaren kenden en plotseling zei ik het gewoon tegen hem: ‘Lewis, I’m not gonna lie, I like you’. Waarop hij direct zonder te aarzelen antwoordde: ‘I like you too.’

Ik vond het doodeng maar voelde me toch opgelucht toen het hoge woord er uit was. Hij reageerde verrassend positief en moest er zelfs een beetje om grinniken.

Hij had het al in de gaten zei hij, want ik had constant naar hem gekeken. Iedere keer als hij tijdens het optreden naar mij keek, keek ik naar hem in plaats van naar Jake.

Hoewel ik me betrapt voelde stemde deze opmerking me ook hoopvol. Hiermee verried hij namelijk dat hij ook vaak naar mij gekeken had terwijl hij op het podium stond!

Lewis leek het allemaal nogal amusant te vinden en zei vrolijk in zijn plat Schotse accent:

‘Let’s give it a go’.

‘What?’

Hij moest lachen.

‘Let’s give it a try… see what happens.’

Hij vond mij ook leuk! Hij vond me leuk én hij wilde me beter leren kennen ook al woonden we ver bij elkaar vandaan. Aan de andere kant, Schotland was nu ook weer niet het einde van de wereld.

Duitsland

Enkele weken daarna lag er een kaart in de brievenbus, van Lewis uit Duitsland:

 

Hi Lola,

It’s work, work, work.

Weather is great, hotels are smashing.

Will ring you when I’m home, no problem.

Wish you were here!

 

Lewis xxx

 

No problem; zijn stopwoordje. Hij zei dit bijna bij alles wat hem werd gezegd of gevraagd. Hoewel het er nu in netjes Engels stond geschreven sprak hij het meestal uit als ‘nae bother’, op de Schotse manier, vreselijk sexy.

En het stond er echt: ‘Wish you were here!’

Ondanks mijn blijdschap zat het me toch niet helemaal lekker dat ik sinds de laatste brief waarin hij mij Lewis’ adres gegeven had niets meer van Jake had gehoord. Al weken had ik geen brief of kaartje meer van hem ontvangen. Hij had geschreven dat hij er geen enkel probleem mee zou hebben als ik Lewis zou schrijven, maar waarom was hij nu dan zo stil?

Nadat ik het kaartje van Lewis had ontvangen werd het ook rond hem opvallend stil. Inmiddels had ik al zes weken niets meer van Jake gehoord en zo’n drie weken niets van Lewis.

Hoewel dit me behoorlijk onrustig maakte besloot ik niets te ondernemen en het af te wachten. Ik richtte me op mijn werk en probeerde me niet meer elke dag en avond te focussen op de post of de telefoon. Mijn antwoordapparaat stond dag en nacht aan en ik had zelfs een abonnement op ‘wisselgesprek’ genomen omdat ik bang was dat ik een telefoontje uit Engeland of Schotland zou missen als ik even met iemand anders aan de telefoon zou zitten.

Dit hele gedoe begon aardig mijn leven te beheersen en eerlijk is eerlijk, ik werd er niet altijd vrolijk van.

Ook was ik me door de hele situatie meer gaan afsluiten voor mijn vriendinnen.

Anouk was ervan overtuigd dat hij in elk stadje een ander schatje had en vond dat ik mijn tijd verspilde, India had haar handen vol aan haar eigen warrige relatie met een getrouwde vent en had geen tijd en zin om daarnaast ook nog eens over míjn vage liefdesleven te praten en José vond dat ik in een droomwereld leefde en lachte me min of meer uit omdat ik volgens haar zo naïef was.

De enige met wie ik echt zinvolle gesprekken kon voeren over deze hele situatie was Nanda die ik al kende sinds de mavo. Zij was naast mijn moeder de enige met wie ik echt kon praten over wat me allemaal bezig hield.

Hoewel ze mij en mijn gevoelens voor Lewis absoluut serieus nam en niet direct strak stond van de vooroordelen vanwege zijn werk vond ze daarentegen wel dat ik beter verdiende dan telkens te moeten zitten wachten op een briefje of telefoontje.

‘Ik geloof echt wel dat jullie elkaar leuk vinden maar op deze manier kan je toch geen relatie opbouwen?’ gaf ze haar eerlijke mening. ‘Je weet soms niet eens waar hij zit en hoezo belt hij niet gewoon even? Jullie kennen elkaar net en leven nu al compleet langs elkaar heen.’

Hier moest ik haar wel gelijk in geven. Waar Jake nog regelmatig zijn best had gedaan om me op de hoogte te houden liet Lewis gewoon helemaal niets van zich horen.

Toen er ergens begin april op een regenachtige avond alsnog gebeld werd hoopte ik natuurlijk dat het Lewis was, maar nee. Het was Nanda.

 

Klik >HIER voor deel 4.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud