Waargebeurd liefdesverhaal (2). I’m a lot like Eeyore

waargebeurd liefdesverhaal 2

Waargebeurd liefdesverhaal (2). I’m a lot like Eeyore. Na ruim anderhalf jaar met elkaar geschreven te hebben is er voor het eerst persoonlijk contact maar de eerste kennismaking met Steve verloopt zeer moeizaam. Is het verlegenheid of is er gewoon echt geen klik?

< Vorige                                                                                                                                                    Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (2). I’m a lot like Eeyore

Ik wist natuurlijk zijn adres al, dus het enige dat ik nog hoefde te doen was het informatienummer bellen om het telefoonnummer op te vragen dat erbij hoorde. De telefoniste somde geduldig alle getallen op en eenmaal alles genoteerd kon ik niet wachten om hem te bellen.

Met mijn hart kloppend in mijn keel drukte ik alle veertien cijfers in tot ik trillend van de zenuwen aan de kiestoon hoorde dat zijn telefoon overging.

‘Hello?…’

‘Hi Steve. It’s Nathalie. From Holland’.

(Stilte)

‘Nathalie… wow… that’s quite a surprise….’

Ik liet hem weten dat ik hem niet wilde lastig vallen maar dat ik zijn cadeautje had ontvangen. Dat dát voor mij juist een enorme verrassing was geweest en dat ik hem daarom even persoonlijk wilde bedanken in plaats van per brief.

Steve vond het ontzettend leuk dat ik de moeite had genomen om zijn nummer op te vragen en klonk oprecht blij wat mij ook weer blij maakte.

Desondanks verliep het gesprek zeer moeizaam.

Steve gaf redelijk korte antwoorden en er vielen regelmatig stiltes waardoor ik besloot het gesprek snel af te ronden en hem weer met rust te laten. 

Antwoordapparaat

Toen ik een paar dagen later thuis kwam van mijn werk zag ik direct bij binnenkomst het lampje knipperen van mijn antwoordapparaat. Steve had gebeld!

Van zijn zwijgzaamheid was weinig over. Moeiteloos kletste hij het hele bandje vol! En het leukste van alles was dat hij me vertelde dat ze begin volgend jaar weer naar Nederland zouden komen. Eindelijk!

We waren ondertussen een jaar verder sinds het optreden dat ik had gemist. Er was in de tussentijd zoveel gebeurd.

Inmiddels was het zomer “98 en was ik niet alleen verhuisd maar had ik ook afscheid genomen van de band waarin ik speelde én een nieuwe baan gevonden.

Voorheen werkte ik bij een groot poppodium als garderobe annex toiletjuffrouw en spoelde ik de glazen tijdens de concerten die er in de grote zaal gegeven werden.

Hoewel ik dit werk met veel plezier deed en het goed was te combineren met de vele repetities en optredens met de band betrof het geen full time job waardoor het te weinig geld in het laatje bracht.

Ik besloot dus om de muziekwereld vaarwel te zeggen en overdag weer full time te gaan werken. Gelukkig vond ik via het arbeidsbureau al snel een leuke baan als onderwijsassistente op een basisschool.

Verlegen

Het was een roerig jaar en op afstand was Steve overal getuige van geweest. Het was heerlijk om in vertrouwen allerlei zaken met hem te kunnen bespreken, vooral omdat hij me echt leek te begrijpen en me ook altijd goede adviezen gaf.

Ook Steve had me op zijn beurt veel persoonlijke dingen verteld over wat er allemaal gaande was in zíjn leven. Niet alleen over zichzelf, ook over de anderen in de groep. Met name over Ian en Stewart omdat hij met hen het meeste contact had en regelmatig met Ian naar Schotland afreisde om daar een paar dagen bij Stewart door te brengen.

Via Steve hoorde ik dat Stewart een enorm zware tijd achter de rug had waarin binnen een jaar zowel zijn vader als zijn broer was overleden. Om deze reden had hij een break genomen van de shows, hij kon het even niet meer opbrengen, wat natuurlijk heel begrijpelijk was.

Met Ian ging alles goed. Hij had weliswaar afscheid moeten nemen van zijn twee oude katten, maar had inmiddels ook weer twee nieuwe kittens aangeschaft en een meisje leren kennen dat hij erg leuk vond.

Hoewel ik zelf niet direct in contact stond met Ian en Stewart bleef ik via Steve evengoed van alle gebeurtenissen op de hoogte waardoor ik het gevoel had ook hen een beetje te kennen. 

Ook was het wel duidelijk dat Steve en ik het afgelopen jaar meer voor elkaar waren gaan voelen dan vriendschap.

In één van zijn brieven liet hij me weten hoe verlegen hij eigenlijk was en dat hij heel erg nerveus was geweest toen we elkaar via de telefoon spraken. Hij legde uit dat hij er totaal geen problemen mee had om in een zaal vol onbekenden zijn kleren uit te trekken maar dat hij het wel heel erg spannend had gevonden om voor het eerst met mij te praten.

Ondanks het feit dat zijn spelling te wensen overliet zoals hij zelf zei, kostte het hem geen enkele moeite om zijn gevoelens op papier te zetten. Wel was hij bang dat ik hem niet leuk zou vinden als we elkaar echt persoonlijk zouden ontmoeten. Om die reden wilde hij ook niet zomaar bij me komen logeren, maar wilde hij iets plannen voor of na een tour in Nederland zodat ik niet te lang met hem opgescheept zou zitten als hij mij onverhoopt zou tegenvallen.

Ik maakte me daar niet zo druk om. Sterker nog, zijn reactie vond ik juist heel erg lief, het maakte dat ik hem alleen maar leuker vond.

Misgelopen

Eind oktober “98 ontving ik een brief van Steve waarin hij me liet weten in Nederland te zijn geweest voor een TV opname en dat ik hem dus was misgelopen. Het betrof een Nederlandse TV show waarin ze moesten optreden en daarna op het podium in een bubbelbad werden geïnterviewd.

De brief met daarin mijn nieuwe telefoonnummer die ik Steve na mijn verhuizing had gestuurd bleek hij zo goed te hebben opgeborgen dat hij deze niet meer had kunnen vinden.

Omdat hij mij toch graag wilde laten weten dat hij naar Nederland zou komen had hij in Engeland het informatienummer gebeld om mijn nummer op te vragen, maar aangezien ik een geheim nummer had konden ze hem dit niet geven.

Eenmaal in Holland probeerde hij het Nederlandse informatienummer, helaas met hetzelfde resultaat. Uiteindelijk vroeg hij de manager die in Nederland het verblijf en het vervoer voor hen zou regelen om hulp. Hij kwam met het idee om één van mijn buren te bellen en hen te vragen of ze een briefje in mijn brievenbus wilden gooien met een boodschap.

Als hij dit al had gedaan kan ik me goed voorstellen dat ze dachten dat het om een grap ging. Ik heb er in ieder geval nooit iets over gehoord.

Naderhand heb ik de uitzending ook gezien. Natuurlijk vond ik het ontzettend jammer dat ik er niet bij had kunnen zijn maar daarentegen voelde ik me wel enorm gevleid vanwege het feit dat hij zoveel moeite had gedaan om me te bereiken.

Dat het toch niet was gelukt deed niets af aan zijn intenties. Ik was dan ook absoluut niet boos op hem, al bood hij wel tig keer zijn excuses aan.

Verder liet hij me weten dat er mogelijk een extra show gepland zou worden in december, maar helaas werd deze op het laatste moment gecanceld en kon onze ontmoeting die dag ook niet doorgaan. We zouden toch echt moeten wachten tot februari “99 voor we elkaar eindelijk zouden kunnen zien.

Als troost stuurde hij me de nieuwe promo-poster van de groep plus wat ansichtkaarten die ze hadden laten maken die ik uiteraard met trots allemaal ophing op de overloop van de knusse maisonette waar ik sinds enkele maanden woonde.

Cadeautjes

Het bleef dus nog even flink spannend maar door alle aandacht die hij me gaf voelde ik me wel heel speciaal voor hem wat het wachten net iets draaglijker maakte. Toch was er nog steeds weinig sprake van persoonlijk contact.

Waar we elkaar steeds vaker brieven, kaartjes en zelfs cadeautjes stuurden, belden we bijna nooit. Soms stond hij op mijn antwoordapparaat, maar echte live gesprekken voerden we weinig.

Ik vond dat eigenlijk ook niet zo erg. Schrijven deed ik toen ook al graag. In de avonden pende ik met gemak zes kantjes vol en vond ik het vooral een leuk idee dat hij gezellig weer iets te lezen had wanneer hij thuis kwam.

Ik wist dat Steve een ontzettend druk leven leidde. Als de jongens niet on tour waren, werden ze tussendoor geboekt voor optredens of moesten ze op het laatste moment ergens opdraven voor een TV show of interview. Ik was er dus wel aan gewend dat hij slecht bereikbaar was of dat ik soms langere tijd niets van hem hoorde.

Omdat het wel gewoon goed voelde tussen ons stuurde ik hem op zijn verjaardag in oktober een Delftsblauw beeldje van twee kussende poppetjes in Hollandse klederdracht. Een typisch souvenirtje, maar wel met een romantisch ondertoontje.

Het cadeautje kwam drie dagen voor zijn verjaardag bij hem aan waarop hij me later in een brief liet weten dat hij het pakje had dichtgelaten tot de dag dat hij echt jarig was, wat ik ontzettend schattig vond.

Met Sinterklaas – wat ze in Engeland niet kennen – stuurde ik hem een sneeuw schudbol met daarin uiteraard een Amsterdams tafereeltje. Ik had een fotokaart van Sinterklaas bijgesloten en zelfs mijn uiterste best gedaan om in het Engels een gedicht voor hem te maken waar hij vreselijk om moest lachen.

Toen we in december “98 ongeveer anderhalf jaar met elkaar schreven kwam er met kerst weer een uitklapbare kaart uit Londen. Dit keer vergezeld van twee met de hand vervaardigde sierkaarsen. Eén in de vorm van beertjes, één in de vorm van sneeuwpopjes.

En toen waren we nog maar enkele maanden verwijderd voor de eerste echte ontmoeting.

VIP

Een week voordat de jongens in februari “99 naar Nederland zouden afreizen sprak ik met Steve af dat ik met hem zou komen lunchen in het hotel waar ze zouden verblijven. Ze zouden die avond elders in Brabant optreden, maar overdag had hij alle tijd voor mij.

Steve regelde met het agency in Nederland dat ze mij de naam en het adres van het hotel zouden sturen en dat ik die avond als VIP op de gastenlijst gezet zou worden.

Gezien het intensieve contact dat we hadden vond ik het nu geen enkel probleem meer om in mijn eentje naar de show te gaan. Ook leek het me met het oog op de situatie juist beter om geen vriendin mee te nemen. Na al die brieven en kaarten over en weer wilde ik juist graag wat tijd alleen met Steve doorbrengen om echt eens rustig met elkaar te kunnen praten.

Ik ging er dus alleen naar toe. Eerst met de trein naar station Oss en van daaruit met de treintaxi naar het hotel. Ik zou ’s avonds met de laatste trein weer naar huis gaan of als het erg laat zou worden met de eerste trein de volgende dag.

Voor ik naar binnen ging werd ik voor het hotel aangesproken door een groepje jongens dat net naar buiten ging. Eén van hen noemde me Chantal. ‘Zo heten jullie toch altijd?’ klonk het in plat Haags. ‘Chantal? Of Candy?’

Geweldig. In mijn nette bordeaux rode fluwelen truitje – nota bene zónder decolleté omdat ik het vooral classy wilde houden – en veel te dure zwarte echt leren broek zag ik er kennelijk toch nog uit als meisje van plezier.

En ik had deze outfit nog wel met zorg uitgekozen.

Met de CD ‘Women of the 90’s’ op standje ‘motivation’ om mezelf op te peppen had ik mezelf in drie uur tijd zorgvuldig opgemaakt, zes verschillende setjes kleding aan (en weer uit) gedaan en vier kapsels uitgeprobeerd. En nu dit!waargebeurd liefdesverhaal 2

Mok

‘Ja, Candy, klopt, je bent goed op de hoogte’, glimlachte ik als een boerin met kiespijn.

De jongens lachten en liepen door, mij nog nerveuzer achterlatend dan ik al was. En bedankt.

Eenmaal bij de balie noemde ik Steves naam en kamernummer zodat de receptioniste hem kon bellen om te vertellen dat zijn bezoek was gearriveerd.

Terwijl ik in de foyer stond te wachten ging ergens in de eetzaal een deur open en kwam Steve door het looppad langs de lege tafels verlegen lachend aangelopen. We begroetten elkaar een beetje onwennig en gingen vervolgens samen aan de bar zitten.

Steve was een schatje, maar helaas bleek hij gelijk te hebben over het ontbreken van chemie… hoewel ik had gehoopt dat er sprake zou zijn van een romantische klik tussen ons, bleek dit in de verste verte niet het geval te zijn.

Hij had prachtige ogen en een mooie lach, maar hij was zo vreselijk verlegen dat ik bang was dat dit een hele lange dag zou gaan worden.

Hij had wel weer een cadeautje voor me meegebracht. Een grote mok, ook weer van Winnie the Pooh. Met een schattig kaartje erbij over vriendschap.

 

Memories live and friendhip last forever

In a place called the Hundred Acre Wood

And though we might be far away

And even though we’ve grown

Poohs caring love and friendship

Will allways bring us home

 

Voor hem had ik ook een aardigheidje meegenomen, een woordenboekje Engels-Nederlands wat hij erg leuk vond.

Depressies

Vanwege de ongemakkelijke stiltes die er telkens vielen voelde ik me haast verplicht om het gesprek gaande te houden wat me erg veel moeite kostte. Wel liet hij me weten hij dat hij dol was op Disney films.

Hij kende alle Pooh films en vergeleek zichzelf met ezel Eeyore omdat hij de dingen ook altijd van de sombere kant zag en eigenlijk nooit ergens zin in had. Dit had hij me al eens in één van zijn brieven verteld, maar nu naar aanleiding van de afbeelding op de mok, zei hij het weer.

In zijn brieven had hij me ook al eens verteld over de problemen waar hij mee kampte en de depressies waar hij aan leed. Die kant kende ik dus al wel een beetje van hem. Desondanks bleek het erger dan ik dacht en had ik vooral enorm met hem te doen.

Steve was een ontzettende lieverd. Een grote knuffelbeer waar ik zeker liefde voor voelde maar – zo bleek – alleen op een vriendschappelijke manier.

Gelukkig vond hij wel dat ik er goed uit zag. Dat stelde me wel weer gerust na de opmerking die ik eerder die dag naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Hij bestelde als echte Engelsman een kop thee voor me en deed op een haast aandoenlijke manier echt zijn best om me op mijn gemak te stellen wat ik enorm waardeerde.

Achteraf heb ik wel eens gedacht dat ik het misschien wat meer de tijd had moeten geven tussen ons. Wellicht had hij mettertijd wat meer kunnen ontdooien.

Maar omdat op dat moment het ijs maar niet wilde breken en ik eerlijk gezegd redelijk teleurgesteld was in het verloop van onze ontmoeting gaf ik het al vrij snel op. Ik was jong – inmiddels 26 – en geloofde nog in liefde op het eerste gezicht.

Iets wat ik wel direct voelde toen na anderhalf uur de andere jongens van de groep de ruimte kwamen binnenstormen…

 

Klik >HIER voor deel 3

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud

waargebeurd liefdesverhaal 2