Waargebeurd liefdesverhaal (2). I’m a lot like Eeyore

waargebeurd liefdesverhaal 2

Waargebeurd liefdesverhaal (2). I’m a lot like Eeyore. Na ruim anderhalf jaar met elkaar geschreven te hebben is er voor het eerst persoonlijk contact maar de eerste kennismaking met Jake verloopt zeer moeizaam. Is het verlegenheid of is er gewoon echt geen klik?

< Vorige                                                                                                                                                    Volgende >

Waargebeurd liefdesverhaal (2). I’m a lot like Eeyore

Ik wist natuurlijk zijn adres al, dus het enige dat ik nog hoefde te doen was het informatienummer bellen om het telefoonnummer op te vragen dat erbij hoorde. De telefoniste somde geduldig alle getallen op en eenmaal alles genoteerd kon ik niet wachten om hem te bellen.

Met mijn hart kloppend in mijn keel drukte ik alle veertien cijfers in tot ik trillend van de zenuwen aan de kiestoon hoorde dat zijn telefoon overging.

‘Hello?…’

‘Hi Jake. It’s Lola. From Holland’.

(Stilte)

‘Lola… wow… that’s quite a surprise….’

Ik liet hem weten dat ik hem niet wilde lastig vallen maar dat ik zijn cadeautje had ontvangen. Dat dát voor mij juist een enorme verrassing was geweest en dat ik hem daarom even persoonlijk wilde bedanken in plaats van per brief.

Jake vond het ontzettend leuk dat ik de moeite had genomen om zijn nummer op te vragen en klonk oprecht blij wat mij ook weer blij maakte.

Desondanks verliep het gesprek zeer moeizaam.

Jake gaf redelijk korte antwoorden en er vielen regelmatig stiltes waardoor ik besloot het gesprek snel af te ronden en hem weer met rust te laten. 

Antwoordapparaat

Toen ik een paar dagen later thuiskwam van mijn werk zag ik direct bij binnenkomst het lampje knipperen van mijn antwoordapparaat. Jake had gebeld!

Van zijn zwijgzaamheid was weinig over. Moeiteloos kletste hij het hele bandje vol!

Het leukste van alles was dat hij me vertelde dat ze begin volgend jaar weer naar Nederland zouden komen.

Eindelijk! We waren ondertussen een jaar verder sinds het optreden dat ik had gemist. Inmiddels was het zomer “98 en was ik niet alleen verhuisd maar had ik ook afscheid genomen van de band waarin ik speelde én een nieuwe baan gevonden.

Voorheen werkte ik bij een grote discotheek als garderobe annex toiletjuffrouw en draaide ik bardiensten tijdens de concerten die er regelmatig gegeven werden.

Hoewel ik dit werk met veel plezier deed en het goed was te combineren met de vele repetities en optredens met de band betrof het geen full time job waardoor het te weinig geld in het laatje bracht. Ik besloot dus om de muziekwereld vaarwel te zeggen en overdag weer full time te gaan werken. Gelukkig vond ik via het arbeidsbureau al snel een leuke baan als onderwijsassistente op een basisschool.

Het was een roerig jaar en op afstand was Jake overal getuige van geweest. Het was heerlijk om in vertrouwen allerlei zaken met hem te kunnen bespreken, vooral omdat hij me echt leek te begrijpen en me ook altijd goede adviezen gaf.

Ook Jake had me op zijn beurt veel persoonlijke dingen verteld over wat er allemaal gaande was in zíjn leven. Niet alleen over zichzelf maar ook over de anderen in de groep. Met name over William en Lewis omdat hij met hen het meeste contact had en regelmatig met William naar Schotland afreisde om daar een paar dagen bij Lewis door te brengen.

Via Jake hoorde ik dat Lewis een enorm zware tijd achter de rug had waarin binnen een jaar zowel zijn vader als zijn zus was overleden. Om deze reden had hij een break genomen van de shows, hij kon het even niet meer opbrengen.

Met William ging alles goed. Hij had weliswaar afscheid moeten nemen van zijn twee oude katten, maar had inmiddels ook weer twee nieuwe kittens aangeschaft en een meisje leren kennen dat hij erg leuk vond.

Ondanks het feit dat ik zelf niet direct in contact stond met William en Lewis bleef ik via Jake evengoed van alle gebeurtenissen op de hoogte waardoor ik het gevoel had ook hen een beetje te kennen.

Verlegen

Ook was het ondertussen wel duidelijk dat Jake en ik het afgelopen jaar meer voor elkaar waren gaan voelen dan vriendschapJake liet me weten dat de groep veel fans had en de jongens ook regelmatig post ontvingen via het management maar dat hij niemand schreef op de manier waarop hij met mij schreef.

Tevens verzekerde hij me weinig aandacht te besteden aan de dames die na een show met hen op de foto wilden of andere dingen probeerden. Of dat werkelijk waar was wist ik natuurlijk niet maar ik wilde het wel graag geloven.

We have fans who see the show and we get to chat to them after the gig but apart from exchange cards at Christmas we dont write to them like I write to you. Most people say that I am the quiet one in the group. When the fans come backstage I normally just sit back and let them try to deal with Lewis who is very boisterous and a person who try his luck. I just let them get on with it and if I think something needs to be said I say it, if not I just let life flow.

Toen ik eindelijk de stoute schoenen had aangetrokken en hem vroeg of hij een paar dagen bij me wilde komen logeren wilde hij deze uitnodiging niet aannemen.

In één van zijn brieven liet hij me weten hoe verlegen hij eigenlijk was en dat hij heel erg nerveus was geweest toen we elkaar via de telefoon spraken. Hij legde uit dat hij er totaal geen problemen mee had om in een zaal vol onbekenden zijn kleren uit te trekken maar dat hij het wel heel erg spannend had gevonden om voor het eerst met mij te praten.

Hoewel zijn spelling te wensen overliet zoals hij zelf zei, kostte het hem geen enkele moeite om zijn gevoelens op papier te zetten.

Wel was hij bang dat ik hem niet leuk zou vinden als we elkaar echt persoonlijk zouden ontmoeten.

Om die reden wilde hij ook niet zomaar bij me komen logeren, maar wilde hij iets plannen voor of na een tour in Nederland zodat ik niet te lang met hem opgescheept zou zitten als hij mij onverhoopt zou tegenvallen.

Hij vertrouwde me toe een moeilijke jeugd te hebben gehad waardoor hij op het emotionele vlak erg met zichzelf in de knoop zat. Hij vertelde me ook dat dit één van de redenen was geweest waarom hij mij het beeldje van Tigger en Konijn had gegeven voor mijn verjaardag. Tigger was zijn favoriete Pooh personage.

Juist omdat hij altijd zo vrolijk en levendig was, net als ik, zei hij. Zichzelf vergeleek hij met de sombere ezel Eeyore die nooit ergens zin in had en de dingen altijd van de sombere kant zag.

You are a very special person and I would love to come and stay with you. I would love to meet you but I don’t know if you will like me if you met me. It’s one thing to write to eachother but if we meet face to face you might find me quit and boring or the sexual chemistry between us just doesn’t click and you start to hate me. It would be best if I do it either before or after a tour in Holland then if you don’t like me or get bored with me you will not have to put up with me for long.

Ik waardeerde zijn eerlijkheid maar liet hem weten dat het vast wel los zou lopen en dat ik er wel voor zou zorgen dat hij het hier naar zijn zin zou hebben.

Natuurlijk vond ik het naar voor hem dat hij zich regelmatig depressief voelde maar ik was ervan overtuigd dat ik hem hierin zou kunnen steunen en we er samen wel uit zouden komen, desnoods met aanvullende professionele hulp die hij tot dusver had geweigerd. Hij had in zijn jeugd al genoeg psychologen gezien en was er helaas niet wijzer van geworden.

Hij hield dus voet bij stuk en wilde beslist niet eerder naar Nederland komen dan wanneer er weer sprake zou zijn van een show of een ander optreden waarmee hij zijn bezoek aan mij kon combineren. Dit bleek eerder het geval te zijn dan we dachten al liep het allemaal weer jammerlijk mis.

Misgelopen

Eind oktober “98 ontving ik een brief van Jake waarin hij me liet weten in Nederland te zijn geweest voor een TV opname en dat ik hem dus was misgelopen. De brief met daarin mijn nieuwe telefoonnummer die ik Jake na mijn verhuizing had gestuurd bleek hij zo goed te hebben opgeborgen dat hij deze niet meer had kunnen vinden.

Omdat hij mij toch graag wilde laten weten dat hij naar Nederland zou komen had hij in Engeland het informatienummer gebeld om mijn nummer op te vragen maar aangezien ik een geheim nummer had konden ze hem dit niet geven.

Eenmaal in Holland probeerde hij het Nederlandse informatienummer, helaas met hetzelfde resultaat. Uiteindelijk vroeg hij de manager die in Nederland het verblijf en het vervoer voor hen zou regelen om hulp die op het idee kwam om één van mijn buren te bellen en hen te vragen of ze een briefje in mijn brievenbus wilden gooien met een boodschap.

Als hij dit al had gedaan kan ik me goed voorstellen dat ze dachten dat het om een grap ging. Ik heb er in ieder geval nooit iets over gehoord.

Big appologies for not writing sooner but I have had a bit of a nightmare months but that is no excuse is it. We were in Holland last week doing a T.V show but it was only the weekend before that we was told. I tried to phone you but I could not find the letter wit your new number in it. I phoned the Engish operator but they didn’t have your new number. When we got to Holland I asked Chris to phone the Dutch opertor to see if he could get them to give me your number but they didn’t have it. Chris had an idea to phone someone in your neighbourhood to put a note through your letterbox but I don’t know if they did. It would have probably been too late to notice for you anyway. Big appologies for not writing sooner but I have problems with myself.

Naderhand heb ik de uitzending ook gezien. Natuurlijk vond ik het ontzettend jammer dat ik er niet bij had kunnen zijn maar daarentegen voelde ik me wel enorm gevleid vanwege het feit dat hij zoveel moeite had gedaan om me te bereiken. Dat het toch niet was gelukt deed niets af aan zijn intenties. Ik was dan ook absoluut niet boos op hem, al bood hij wel tig keer zijn excuses aan.

Verder liet hij me weten dat er mogelijk een extra show gepland zou worden in december maar helaas werd deze op het laatste moment gecanceld en kon onze ontmoeting die dag ook niet doorgaan. We zouden toch echt moeten wachten tot februari “99 voor we elkaar eindelijk zouden kunnen zien.

Als troost stuurde hij me de nieuwe promo-poster van de groep plus wat ansichtkaarten die ze hadden laten maken die ik uiteraard met trots allemaal ophing op de overloop van de knusse maisonette waar ik sinds enkele maanden woonde.

Het bleef dus nog even flink spannend maar door alle aandacht die hij me gaf voelde ik me wel heel speciaal voor hem wat het wachten net iets draaglijker maakte. Toch was er nog steeds weinig sprake van persoonlijk contact.

Cadeautjes

Waar we elkaar steeds vaker brieven, kaartjes en zelfs cadeautjes stuurden, belden we bijna nooit. Soms stond hij op mijn antwoordapparaat maar echte live gesprekken voerden we weinig. Ik vond dat eigenlijk ook niet zo erg. Schrijven deed ik graag. In de avonden pende ik met gemak zes kantjes vol en vond ik het vooral een leuk idee dat hij gezellig weer iets te lezen had wanneer hij thuiskwam.

Ik wist dat Jake een ontzettend druk leven leidde. Als de jongens niet on tour waren, werden ze tussendoor wel geboekt voor optredens of moesten ze op het laatste moment ergens opdraven voor een T.V show of interview. Ik was er dus wel aan gewend dat hij slecht bereikbaar was of dat ik soms langere tijd niets van hem hoorde.

Omdat het wel gewoon goed voelde tussen ons stuurde ik hem op zijn verjaardag in oktober een Delftsblauw beeldje van twee kussende poppetjes in Hollandse klederdracht. Een typisch souvenirtje maar wel met een romantisch ondertoontje.

Het cadeautje kwam ruim een week voor zijn verjaardag bij hem aan waarop hij me in zijn brief liet weten dat hij het pakje zou dicht laten tot de dag dat hij echt jarig was, wat ik ontzettend schattig vond.

‘I have just received my birthday present this morning. I will not open it yet but I will save it for my birthday next week.’

Met Sinterklaas – wat ze in Engeland niet kennen – stuurde ik hem een sneeuw schudbol met daarin uiteraard een Amsterdams tafereeltje. Ik had een fotokaart van Sinterklaas bijgesloten en zelfs mijn uiterste best gedaan om in het Engels een gedicht voor hem te maken waar hij vreselijk om moest lachen.

Toen we in december “98 ongeveer anderhalf jaar met elkaar schreven kwam er met kerst weer een uitklapbare kaart uit Londen. Dit keer vergezeld van twee met de hand vervaardigde sierkaarsen. Eén in de vorm van beertjes, één in de vorm van sneeuwpopjes. En toen waren we nog maar enkele maanden verwijderd voor de eerste echte ontmoeting.

Een week voordat de jongens begin februari “99 naar Nederland zouden afreizen sprak ik met Jake af dat ik met hem zou komen lunchen in het hotel waar ze zouden verblijven.

Ze zouden die avond pas optreden dus overdag had hij alle tijd voor mij. Het zag er nu toch echt naar uit dat we elkaar eindelijk zouden gaan zien.

Jake regelde met het agency in Nederland dat ze mij de naam en het adres van het hotel zouden sturen en dat ik die avond als VIP op de gastenlijst gezet zou worden. Gezien het intensieve contact dat we hadden en ik zeker wist dat ik voor en na de show niet alleen zou zijn vond ik het nu geen enkel probleem meer om in mijn eentje naar de show te gaan.

Ook leek het me met het oog op de situatie juist beter om geen vriendin mee te nemen. Na al die brieven en kaarten over en weer wilde ik juist graag wat tijd alleen met Jake doorbrengen om echt eens rustig met elkaar te kunnen praten.

De datum waarop ik Jake zou gaan ontmoeten viel gewoon op een doordeweekse dag dus gelukkig had ik vrij kunnen nemen. Ik had dus ook alle tijd om het beste uit mezelf te halen, Tijd die ik tot de laatste minuut voor ik de deur uit moest optimaal benutte.

Douchen, haren wassen, scrubben en mezelf insmeren met bodylotion behoorden tot de routineklussen maar daarna werd het al snel ingewikkeld.

Schatje

Wat zou ik met mijn haar doen? Los? Glamourous opsteken? Een geraffineerde knot? Een sportieve staart? En dan een lage of een hoge? Krullen zetten of gewoon alleen föhnen? Mousse erin, lak of alles gewoon lekker fris naturel houden? Make-up? Niet te veel. Of juist wel lekker over the top met foundation, poeder, blusher en de hele santenkraam? Parfum! Welke? Een frisse of een zwoele? En dan mijn hemel, kleding! Sexy, casual, zakelijk of sportief?

Ik kwam er niet uit. Uiteraard wilde ik eruit zien zoals Jake mij het liefste zag maar hoe zou dat zijn? Daar hadden we het in onze brieven eigenlijk nooit over gehad.

Met de CD ‘Ready to go: Women of the 90’s’ op standje ‘motivation’ om mezelf te inspireren had ik mezelf in drie uur tijd zorgvuldig opgemaakt, zes verschillende setjes kleding aan (en weer uit) gedaan en vier kapsels uitgeprobeerd.

Uiteindelijk ging ik voor een ietwat spannende look waarbij ik mijn haar in nonchalante losse krullen op mijn schouders liet vallen maar wel uitgebreid aandacht had besteed aan mijn make-up. Tè casual vond ik ook niet gepast in dit geval, tenslotte ging ik die avond wel naar een club.

Een strak maar netjes hooggesloten bordeauxrood fluwelen truitje dat op de juiste manier mijn vrouwelijke rondingen accentueerden in combinatie met een zwart leren broek en dito laarzen achtte ik geschikt voor zowel een eerste ontmoeting met de man die mijn hart sneller deed kloppen als een avondje uit. Een zwart leren blazer en dito handtas maakten het af.

Ik ging er dus alleen naar toe. Eerst met de trein naar Eindhoven waar ze die avond hun show zouden geven en van daaruit met de treintaxi naar het hotel waar ze verbleven. Ik zou ’s avonds met de laatste trein weer naar huis gaan of als het erg laat zou worden met de eerste trein de volgende dag.

Toen ik door de treintaxi netjes voor de deur van het hotel werd afgezet werd ik voordat ik naar binnen ging bij de ingang aangesproken door een groepje jongens dat net naar buiten kwam. Eén van hen noemde me Chantal.

‘Zo heten jullie toch altijd?’ klonk het in plat Haags. ‘Chantal? Of Candy?’

Geweldig. Ondanks alle moeite die ik had gedaan om er classy doch sexy uit te zien zag ik er kennelijk toch nog uit als meisje van plezier. ‘Ja, Candy, klopt, je bent goed op de hoogte’, glimlachte ik als een boerin met kiespijn. De jongens lachten uitbundig ‘zie je wel’ tegen elkaar en liepen door, mij nog nerveuzer achterlatend dan ik al was. En bedankt.

Eenmaal bij de balie noemde ik Jakes naam en kamernummer zodat de receptioniste hem kon bellen om te vertellen dat zijn bezoek was gearriveerd. Terwijl ik nog steeds lichtelijk nerveus in de foyer stond te wachten ging ergens in de eetzaal een deur open en kwam Jake door het looppad langs de lege tafels verlegen lachend aangelopen.

Hoewel ik hem al eens op TV had gezien en hij me natuurlijk al diverse foto’s van zichzelf had gestuurd was het toch vreemd om hem nu in levende lijve voor me te zien staan.

Groot, gespierd, donkerblond haar waarvan de voorste plukken half voor zijn ogen hingen, diep donkerbruine kijkers. Bijna te mooi om waar te zijn…

We begroetten elkaar een beetje onwennig en gingen vervolgens samen aan de bar zitten. Dat Jake inderdaad te mooi was om waar te zijn bleek al snel toen hij volledig dichtklapte en weer net zo stil werd als tijdens ons eerste telefoongesprek.

Hoewel ik zo had gehoopt dat er sprake zou zijn van een romantische klik tussen ons bleek dit in de verste verte niet het geval te zijn. Jake was werkelijk een schatje maar helaas bleek hij gelijk te hebben wat betreft het ontbreken van chemie. Zijn razend knappe uiterlijk kon dit helaas niet compenseren. Ik was dan ook oprecht bang dat dit een hele lange dag zou gaan worden.

Wel had hij weer een cadeautje voor me meegebracht. Een grote mok. Ook weer van Winnie the Pooh. Met een schattig kaartje erbij over vriendschap.

Memories live and friendhip last forever
In a place called the Hundred Acre Wood
And though we might be far away
And even though we’ve grown
Poohs caring love and friendship
Will allways bring us home

Voor hem had ik ook een aardigheidje meegenomen, een woordenboekje Engels-Nederlands wat hij erg leuk vond maar vanwege de ongemakkelijke stiltes die er telkens vielen voelde ik me haast verplicht om het gesprek gaande te houden wat me erg veel moeite kostte.

In zijn brieven had hij me al eens verteld over de problemen waar hij mee kampte en de onzekerheden waar hij mee worstelde. Die kant kende ik dus al wel een beetje van hem.

Desondanks bleek het allemaal net een graadje erger dan ik dacht en had ik vooral enorm met hem te doen.

Jake was een ontzettende lieverd. Een grote knuffelbeer waar ik zeker warme gevoelens voor had maar – zo bleek – alleen op een vriendschappelijke manier.

Gelukkig vond hij wel dat ik er goed uit zag. Dat stelde me wel weer gerust na de opmerking die ik eerder die dag naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Hij bestelde als echte Engelsman een kop thee voor me, vroeg of ik er melk in wilde en deed op een haast aandoenlijke manier echt zijn best om me op mijn gemak te stellen wat ik enorm waardeerde.

Achteraf heb ik wel eens gedacht dat ik het misschien wat meer de tijd had moeten geven tussen ons. Wellicht had hij mettertijd wat meer kunnen ontdooien maar omdat op dat moment het ijs maar niet wilde breken en ik eerlijk gezegd redelijk teleurgesteld was in het verloop van onze ontmoeting gaf ik het al vrij snel op. Ik was jong – inmiddels 26 – en geloofde nog in liefde op het eerste gezicht.

Iets wat ik wel direct voelde toen na ruim anderhalf uur de andere jongens van de groep de ruimte kwamen binnenstormen…

 

Klik >HIER voor deel 3.

Waargebeurd liefdesverhaal >Inhoud